موعود

محدّثین و تاریخ‏نویسان شیعه و سنّی در کتاب‏های مختلف، به نقل از شخصی به نام راشد همدانی از اهالی اسدآباد حکایت کنند:
پس از انجام مراسم حجّ خانه خدا، به سمت دیار خود مراجعت کردم و در بین مسیر، راه را گم کرده و سرگردان شدم تا آن که به سرزمینی سبز و خرّم رسیدم؛ خاک آن بسیار معطّر بود.
خیمه‏های متعدّدی در آن مشاهده کردم، نزدیک رفته و دو نفر پیشخدمت را دیدم، آن دو خادم به من گفتند: در محلّ خوبی وارد شده‏ای، همین جا بنشین.
سپس یکی از آن دو نفر، وارد خیمه‏ای شد و بعد از گذشت لحظاتی بیرون آمد و گفت: وارد شو، حضرت اجازه فرمود.
همین که داخل آن خیمه شدم، جوانی را دیدم که نشسته است و شمشیر بزرگی را بالای سرش نصب کرده بودند، پس سلام کردم.
جواب سلام مرا داد و فرمود: آیا مرا می‏شناسی؟
عرض کردم: خیر، تاکنون شما را ندیده‏ام.
اظهار داشت: من قائم آل محمّد هستم، من آن کسی هستم که در آخر الزّمان به همراه این شمشیر خروج می‏کنم و جهان را پر از عدل و داد می‏نمایم و ظلم و ستم را نابود می‏سازم.
هنگامی که این سخنان را شنیدم، روی زمین افتادم و در مقابلش تعظیم کردم.
فرمود: بلند شو، برای من سجده نکن، چون که برای غیر خداوند متعال نباید سجده کرد، تو راشد همدانی هستی که راه را گم کرده‏ای، آیا مایل هستی به خانواده و دیار خود بازگردی؟
عرض کردم: بلی.
بعد از آن بسیار در حیرت و تعجّب قرار گرفتم که چگونه و از کجا مرا می‏شناسد و نام مرا می‏داند
سپس آن حضرت کیسه‏ای را به من لطف نمود و به خادم خود اشاره‏ای کرد.
پس به همراه خادم چند قدمی راه رفتیم، ناگهان اسدآباد را مشاهده کردم و خادم حضرت با اظهار محبّت گفت: ای راشد! این دیار شما اسدآباد است، برو در پناه خداوند.
سپس خادم از چشم من ناپدید گشت و او را ندیدم، وقتی وارد منزل شدم، کیسه را باز کردم در آن پنجاه دینار بود و با آن دینارها خداوند برکت و توسعه عجیبی در زندگی ما عطا نمود.**إکمال الدّین: ص 453، ج 20، الثّاقب فی المناقب: ص 605، ح 1، ینابیع المودّة: ج 3، ص 332، ح 10، حلیة الأبرار: ج 5، ص 231، ح 3، مدینةالمعاجز: ج 8، ص 183، ح 2781.***