در برخی از منابع روایی، درباره کمک و نصرت الهی به وسیلۀ جنیان و فرشتگان به امام حسین (ع) احادیثی از ائمه معصومین (ع) بیان شده است که به این امر تصریح می کنند؛

مثلاً: شیخ مفید به سند خود از امام صادق (ع ) این نکته را نقل کرده است: زمانی که امام حسین (ع) از مدینه حرکت کرد، گروهی از ملائکه برای پیشنهاد کمک خدمت آن حضرت آمدند و گروه هایی از مسلمانان و شیعیان جن برای کمک آمدند، اما حضرت در پاسخ جنیان فرمود:

شيخ صدوق در «عيون اخبار الرضا» درباره مادر حضرت امام زين العابدين (ع) اين حديث را آورده است:

سهل بن قاسم نوشجاني مي گويد: امام رضا (ع) در خراسان به من فرمود: بين ما و شما خويشاوندي هست. گفتم: اين خويشاوندي چيست؟

فرمود: هنگامي كه عبدالله بن عامر بن كريز خراسان را فتح كرد، دو دختر از دختران يزدگرد پادشاه ايران را پيدا كرد و آنان را نزد عثمان بن عفان فرستاد.

امام حسین علیه السلام از جانب خداوند متعال، از علم غیب بهره مند بودند. «مِنْ أنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ» (آل عمران/44). سخنان ایشان در نامه ها و بیانات گوهربارشان نشان دهنده علم ایشان به شهادتشان در سرزمین کربلا است. 
 
اما بهره ‏گيرى اولياى خدا از علم غيب، تنها در موارد خاص آن هم به اذن خداست، نه آن كه براى رفع مشكلات شخصى از آن استفاده كنند. اصولاً اگر اولياى خدا براى زندگى شخصى خود از معجزه و علم‏ غيب‏ استفاده كنند و مشكلات خود را حل نمايند، نمیتوانند براى مردم الگوى عملى باشند.

بسياري از مفسّران قرآن كريم معتقدند كه آيه «كهيعص» كه از حروف رمزي و مقطّعه در قرآن است به ماجراي كربلا و شهادت امام حسين (ع) اشاره دارد.

دليل اين مفسران بر ارتباط آيه «كهيعص» با ماجراي كربلا، روايتي از «سعد بن عبدالله قمي» است كه در كتب روايي از جمله «كمال‌الدين وتمام النعمة» شيخ صدوق (متولد نيمه اول قرن چهارم هجري) و «احتجاج»‌ مرحوم طبرسي (متولد نيمه اول قرن ششم هجري) آمده است.

از امام سجاد علیه السلام روایت شده که فرمودند:

همراه امام حسین علیه السلام خارج شدیم، در هیچ منزلی فرود نمی آمد و کوچ نمی کرد مگر آن که یحیی بن زکریّا (ع) را یاد می فرمود. (بحار الانوار:45/298)

اکنون به نقل بعضی از شباهت های آن دو بزرگوار می پردازیم: