يک جعبه كبوتر سپيد آوردند

يک تكه ی استخوان نويد آوردند

مادر كه هميشه كوچه را می پاييد

انگار دوباره هم شهيد آوردند

نمیدانست وقتی دارد پشت سرت آب میریزد

آخرین بار است

نمیدانست وقتی برگشتی و نگاهش کردی آخرین بار بود

اگر میدانست آنقدر به تماشایت می نشست که او را هم با خود ببری

مادر نمیدانست سفارشاتت به ما برای چیست

مادر نمیدانست نگاه نگرانت از گوشه چشمانت به ما برای چیست

مادر نمیدانست چرا در حال رفتن برگشتی و نگاهش کردی

مادر نمیدانست خداحافظی بی برگشت چیست

مادر نمیدانست...

اما حال خوب می داند

خوب می داند تنهایی چیست

خوب می داند دلتنگی چیست

خوب می داند تشیع بی جنازه چیست

حال خوب از بر است پدر بودن را

آن روزها فقط شنیده بود

اما حال با تمام وجودش لمسش کرده

کاش مادر می دانست ...

آرزومان کربلا بود و نجف

جان و سر دادیم در راه هدف

چفیه هایمان رنگ و بوی یاس داشت

رنگ و بوی بیرق عباس داشت

یاد شبهایی که ما بودیم و مین

جستجوی مرگ در زیر زمین

همدم شبهایمان سجاده بود

حمله کردن خط شکستن ساده بود

حسرت رفتن در این دل مانده است

دست و پایم سخت در گل مانده است

عاشقان رفتند و ما جا مانده ایم

زیر بار غصه ها وا مانده ایم

خوشا یاران كزین ویرانه رستند

زدل بند تعلقها گسستند

ز مردى پشت شیطان درون را

چه زیبا در شبانگاهان شكستند

فریب این جهان و نفس خود را

نخوردند و زدام خویش جستند

زاین دنیاى بى مهر و محبت

 گذر كردند و با پاكان نشستند

خوشا یاران كه در عهد جوانى

كتاب پست خودبینى ببستند