|
| هرچه می گفتی چیزی دیگر جواب می داد. غیر ممکن بود مثل همه صریح و ساده و همه فهم حرف بزند. بعد از عملیات بود، سراغ یکی از دوستان را از او گرفتم چون احتمال می دادم که مجروح شده باشد، گفتم: راستی فلانی کجاست؟ گفت: بردنش هوالشافی شستم خبردار شد که چیزیش شده و بردنش بیمارستان. بعد پرسیدم: حال و روزش چطوره؟ گفت: هوالباقی می خواست بگوید که وضعش خیلی وخیم است و مانده بودم بخندم یا گریه کنم.
پرنده! دعا كن كه طاقت ندارم براى پريدن شهامت ندارم چگونه نمانم كه حتى كمى هم به چشمان پاكت شباهت ندارم صدا می زنى نام من را وليكن زبانى براى اجابت ندارم ببين از تو پنهان نباشد كه حتى براى پريدن لياقت ندارم دعا كن كه من ديگر آتش بگيرم دعا كن پرنده! كه طاقت ندارم چگونه بگويم برايت برادر مجالى براى شهادت ندارم رفته بودم سفرى، سمت ديار شهدا كه طوافى بكنم گرد مزار شهدا به اميدى كه دل خسته هوايى بخورد متبرک شود از گرد و غبار شهدا هر چه زد خنجر احساس به سرچشمى چشم شرمگينم كه نشد اشک، نثار شهدا خشكى چشم عطش خورده، از آنجاست كه من آبيارى نشدم، فصل بهار شهدا چون نشد شمع كه سوزد دل سنگم شب عشق كاش می شد كه شود سنگ مزار شهدا آخرين خط وصاياى دل من اين است كه به خاكم بسپاريد كنار شهدا من در اولين فرصت خودم را نزد شما ميبينم تا در غم با شما سهيم باشم و با هم در صف واحد به اعمال عمال اجانب خاتمه دهيم. من اميدوارم به احدي الحسنيين نايل شوم، يا پيشرفت مقصود و اقامه عدل و حق، يا شهادت در راه آنکه است. از خداوند تعالی غلبه حق بر باطل را خواهان و پيروزی ملت ايران را خواستارم. تاريخ 9 / 11 / 57 ادامه مطلبسال 1365 در گيلان غرب، جبهه تاجيک بودم. پيرمردى بود با حدود 70 سال سن. وقتى به او مى گفتيم حالا وقت استراحت شماست لااقل چند روز برويد مرخصى مى گفت: اگر برگردم مى ترسم قبولم نكنند. چيزى نگذشت كه نامه اى از خانواده اش به دستش رسيد كه پسرش سخت مريض است و در بيمارستان بسترى است. با اصرار برادران يک هفته مرخصى گرفت و رفت اما بعد از 24 ساعت آمد. گفت: به برادرزنم سپرده ام به كارش رسيدگى كند. بعدها در سنگر كمين در كنار خودم تير مستقيم خورد و به شهادت رسيد.
|
|
|
