روزی سر کلاس آموزشی

فرق بی سیم «اسلسون» را با بی سیم «پی آرسی» از بچه‌ ها پرسیدم.

یکی از میان جمع دستش را بلند کرد، و با لهجه شیرین خودش گفت:

«مو وَر گویم؟»

با خنده بهش گفتم:«وَر گو»

گفت: «اسلسون اول بیق بیق مِنه، بعد فیش فیش منه.

ولی پی آرسی از همو اول فیش فیش مِنه.»

کلاس آموزشی از صدای خنده بچه‌ ها رفت رو هوا.

خـوشا آنان که جانان مـی شناسنـد

طریق عشق و ایـمان مـی شناسند

بسـی گفتیـم و گفـتـند از شهـیــدان

شهـیـدان را شهیدان مـی شناسـنــد

عشق یعنی یک خمینی سادگی

عشق یعنی باعلی دلدادگی

عشق یعنی لا فتی الا علی

عشق یعنی رهبرم سید علی

شب عملیات والفجر هشت بود

همه بچه ها سربند بسته بودند به جز مصطفی

رفتم بهش سربند بدم که گفت:

خودم دارم! موقع عملیات می بندم

صبح اولین روز عملیات شنیدم شهید شده

ترکش خورده بود به سرش

روی سربندش یک جمله از امام علی علیه السلام نوشته شده بود

"اعر الله جمجمتک" یعنی: جمجم ات را به خدا بسپار...

همت بلند دار که مردان روزگار

از همت بلند به جایی رسیده اند

یه روز یه ترک بود

اسمش ستار خان بود، شاید هم باقر خان

شجاع بود و نترس

در دوران استبداد که نفس کشیدن هم جرم بود، با کمک دیگر مبارزان ترک،

در برابر دیکتاتوری ایستاد

او برای مردم ایران، آزادی می خواست

و در این راه، زیست و مبارزه کرد و به تاریخ پیوست تا فرزندان این ملک،

طعم آزادی و مردمسالاری و رهایی از استبداد را بچشند.

یه روز یه رشتی بود...

اسمش میرزا کوچک خان بود، میرزا کوچک خان جنگلی.

او می توانست از سبزی جنگل های شمال و از دریای آبی اش لذت ببرد

و عمری را به خوشی و آرامش سپری کند

اما سرزمین اش را دوست داشت و مردمانش را

و برای همین در برابر ستم ایستاد

آنقدر که روزی سرش را از تنش جدا کردند.

یه روز یه اصفهانی بود...

اسمش حسین خرازی

وقتی عراقی ها به کشورش حمله کردند ،

جانش را برداشت و با خودش برد دم توپ و گلوله و خمپاره.

کارش شد دفاع از مردم سرزمینش ، از ناموس شان و از دین شان.

آنقدر جنگید و جنگید تا در یکی از روزهای آن جنگ بزرگ،

خونش بر زمین ریخت و خودش به آسمان رفت.

یه روز یه ترک و رشتی و فارس و کرد و لر و اصفهانی و عرب و...!

تا اینکه یه عده رمز دوستی ما رو کشف کردند

و به صرافت شکستن قفل دوستی ما افتادند

و از آن پس "یه روز یه ... بود" را کردند جوک تا این ملت،

به جای حماسه های اقوام این سرزمین که به عشق همدیگر، حتی

جانشان را هم نثار کرده اند، به "جوک ها " و "طعنه ها" و

"تمسخرها" سرگرم باشند و چه قصه غم انگیزی!.......

سربازان در میدان تیر تمرین تیراندازی می کردند.

یکی از آنها ده تیر تفنگش را خالی کرد ولی هیچ کدام به هدف نخورد!

سرگروهبان که از دور مواظب بود نزدیک شد و با تحقیر نسبت به

سرباز تفنگ را از دستش گرفت و گفت:

بعد از این همه تمرین کردن، هنوز تیر اندازی یاد نگرفته ای؟

تفنگ را بده تا به تو یاد بدهم!

بعد از چند ثانیه سرزنش رفت و تیری رها کرد،

اما گلوله ده متر دورتر از هدف به زمین خورد!

آن وقت سرگروهبان تفنگ را به سرباز داد و گفت:

دیدی! تو این طور تیر می انداختی!