هر آینه دلى ست که حیران کربلاست

در هر کجا سرى ست، پریشان کربلاست

داغى اگر که هست به این سینه داغ توست

ماتم اگر که هست ز هجران کربلاست

اشک است این که دور حرم را گرفته است

آرى فرات دیده ى گریان کربلاست

چشمى که روشن است به اشک غم حسین

شمعى به بزم شام غریبان کربلاست

نوح ائمه گفت که نوحو على الحسین

کشتى شکست خورده ى طوفان کربلاست

جا دارد از کفن بگریزیم روز مرگ

از غربتى که در تن عریان کربلاست

افتاده صد ترک به بلور دل رسول

از هر ترک که بر لب عطشان کربلاست

روزِ حسین خون دل از دیده می رود

این گریه ى امامِ خراسان کربلاست

در دلم باز هم حرم بزنید

چادر و بیرق و علم بزنید

روی سر درب سینه پارچه ی

"از در تو نمی روم" بزنید

چرک پیشانیم بشویید و

روی آن مهر نوکرم بزنید

طوق یک عمر نوکری را هم

باز امشب به گردنم بزنید

روضه خوان های حضرت زهرا

از عزیزش حسین دم بزنید

مقتل از دست روضه خوان افتاد

دور این روضه را قلم بزنید

روضه ای را که گفت روی حسین

با سُم اسب ها قدم بزنید

از شوق رود بود که دریا درست شد

تقصیر درد بود مداوا درست شد

عاشق به ذات خویش ندارد هویتی

یوسف که ناز کرد، زلیخا درست شد

بادی وزید و باز نقابش کنار رفت

گیسوش پیچ خورد و معما درست شد

باز این چه شورش است که عیسا درست کرد

باز این چه شورش است که یحیا درست شد

فطرس به شوق آمدنش بال و پر گرفت

از خاک پای یار مسیحا درست شد

بر خاک پای خویش خودش نیز سجده کرد

این گونه بود تربت اعلا درست شد

سر را به پای یار که انداخت، عاقبت

پایین پاش عرش معلا درست شد

از بس به سینه مهر علی پرورانده بود

روی دلش برای علی جا درست شد

دیدی رباب، محض علی اصغرت فقط

قبری به روی سینه ی آقا درست شد

من گدایی درت را دوست می دارم حسین

سائلان محضرت را دوست می دارم حسین

دست بوس نوکرت بودن برای من بس است

نوکری نوکرت را دوست می دارم حسین

"بارالها، گریه کن های حسینم را ببخش!"

این دعای مادرت را دوست می دارم حسین

من برای ماندن اسلام بعد از کربلا

دست زینب پرورت را دوست می دارم حسین

در میان آن شهیدانی که دورت خفته اند

زیر پایت ... اکبرت را دوست می دارم حسین

در کنار علقمه، با دیدن آب فرات

هیبت آب آورت را دوست می دارم حسین

همین که جذبه ی چشم حسین دام گذاشت

مرا کشید به سمتش "غلام" نام گذاشت

همین که شبنم مرثیّه روی گونه نشست

به چشم های ترم دستی احترام گذاشت

مقام گریه کنانش مقام پاکان است

که بود آن که مرا هم در این مقام گذاشت

که بود آنکه پس از مستی حسین حسین

حساب مستی من را کنار جام گذاشت

که بود، مادر سادات بوده واللهِ

برای مثل منی باز هم مرام گذاشت

چه لقمه های حلالی که فاطمه هر شب

به روی سفره ی خالی این غلام گذاشت

و گفت روضه بخوانم؛ «که بود پایش را

به روی سینه ی غمدیده ی امام گذاشت؟»

***

با تشکر از شاعر گرامی 

همین که در محرم تو روضه خوانده می شود

دل همه به کربلای تو کشانده می شود

فقط به مجلس حسین می شود به چشم دید

که پادشاه پهلوی گدا نشانده می شود

جهنم است نسبتِ بهشت با حریم تو

کسی خطا کند سوی بهشت رانده می شود!

به مشی نوکری همیشه مشق فرق می کند

که «عشق» می نویسم و «حسین» خوانده می شود

محرّم از میان عرش با مصیبت حسین

سبوی اشک بر روی زمین چکانده می شود

تو را ز اصل نه ولی ز اسب بر زمین زدند

...که اسبها چنین به پیکرت دوانده می شود

رسیدنی ست آن زمان که با نوای منتقم

بهای قطره های خون تو ستانده می شود

باز ده شب میشوم بارانی از غم های تو

باز اشک گریه کن ها پای ماتم های تو

این دهه درخانه اش مهمان زهرا میشویم

مادرت بانیست پایان محرمهای تو

زیر خیمه راه از بیراهه روشن میشود

رشته حبل المتین ماست پرچم های تو

از علاج دردهای من طبیبان عاجزند

چشم امیدم فقط مانده به مرهم های تو

از قدیمی ها شنیدم در میان روضه ها

مرده زنده میشده از برکت دم های تو

هرکسی روضه میاید پیشوازش میروی

جان نوکرها فدای خیر مقدم های تو

کشته مرده های تو روزی مسیحا میشوند

عالمی در حسرت عیسی بن مریم های تو

ارزش گریه به تو برگ امان محشر است

دلخوشیم آقا به این قدر مسلم های تو

فیضی از این گریه ها مقتل نویسان میبرند

شیخ جعفر شیخ عباس و مقرم های تو...

میشود فیض شهادت را نصیب من کنی؟

میشود من هم شوم از خیل آدم های تو؟

از سر نیزه ببین خیلی مزاحم میشوند

یک نفر دارد سر آزار محرم های تو

ای سر بی تن ببین خون بر دل سادات شد

آه بر اهل حرم خرما و نان خیرات شد

چشم اگر امسال را هم آبروداری کند

گریه می خواهد مرا از هرچه خود عاری کند

هر کسی اینجا هنر کرده است با اشک آمده است

کاش پلک از این هنرها پرده برداری کند

بین دل با داغ او عقد اخوت بسته اند

در ازل، آری، خدا این خطبه را جاری کند

نوحه خوان در روضه می خواند به استمداد اشک

بانگ "هل من ناصر"است این، کیست تا یاری کند؟

می روم تا کربلا، آنجا که مردی آمده است

پای عهدش تا نفس دارد وفاداری کند

رود می افتد به پایش تا به هر قیمت شده

قطره ای از خویش را در جان او جاری کند

آب اگر مهریه ی زهراست پس هر طور هست

باید از مهریه ی زهرا نگهداری کند

بیشتر از ضربت شمشیر، یک سوراخ مشک

می تواند زخم را بر پیکرش کاری کند

می روم قدری جلو، آنجا که یک سر روی نی

بی محابا قد علم کرده است سرداری کند

آنکه تعلیم تکلم کرد بر عیسای طفل

می تواند پس سر بر نیزه را قاری کند

باز می آیم به خود، آنجا که در من یک نفر

گوشه ای کز کرده، می خواهد فقط زاری کند

چشم کارش گریه در سوگ "حسین بن علی"است

کور بادا چشم اگر از گریه خودداری کند

فرقی ندارد كه جهنم یا بهشت است

هرجا كه میگویم حسین آنجا بهشت است

هر روز از این روضه به آن روضه دویده

حق دارد آنكه گفته این دنیا بهشت است

چشمی كه از داغت نمی بارد جهنم

چشمی كه از داغت شود دریا بهشت است

شش گوشه را از شش جهت دیدیم و گفتیم

از هر جهت این كعبۀ زیبا بهشت است

بالا و پایینی ندارد خانۀ تو

بالای سر فردوس و پایین پا بهشت است

با جبر ما را عاشق خود كن كه فردا

در اختیار حضرت زهرا بهشت است

گفتند زهرا زائر شب های جمعه است

گفتیم زیر پای مادرها بهشت است

خیمه به خیمه سوخت دست و پای طفلان

در آتشی كه شعله هایش تا بهشت است

با روضۀ دمادم تو گریه می کنم

ای با مرام با دم تو گریه می کنم

هر بار من به ماتم تو گریه کرده ام

این بار هم به ماتم تو گریه می کنم

با زخم های پیکر تو ضجه می زنم

با گیسوان درهم تو گریه می کنم

مصداق کلُ یوم ... ، تمامیّ سال را

با قصۀ محرم تو گریه می کنم

با مخزن البکاء و ابی مخنف و لهوف

با مقتل مقرّم تو گریه می کنم

با دعبل و فرزدق و حسّان و محتشم

با نخلهای میثم تو گریه می کنم

بر عابس و زهیر و بریر و حبیب و حر

بر عون و جون و ادهم تو گریه می کنم*

مثل غم تو قافیه ام تازه مانده است

هر روز بر تو و غم تو گریه می کنم

ای پرچم تو سرخترین سرخ روزگار

هر شب به رنگ پرچم تو گریه می کنم

یک بیت روضه ... تا به حرم حمله ور شدند

بر اشکهای نم نم تو گریه می کنم

در زیر تیغ شمر به گودال قتلگاه

بر غربت مسلَّمِ تو گریه می کنم

*ادهم ابن امیه از یاران امام حسین (ع)

عاشورا و اربعین گذر از تمدن به فرهنگ است، چرا که فرهنگ بُعد کیفی و معرفتی تمدن است و عاشورا نحوه زندگی کیفیت مدار و آزاد محور را با صلابت و ظرافت تمام به نمایش می گذارد.

وارث:  پیش از ورود به موضوع  و بیان نقش و تاثیری که عاشورا و اربعین در تمدن اسلامی داشته اند؛ لازم است معنای لغوی و اصطلاحی کلمه «تمدن» را دانست. تمدن در لغت از مدینه می آید به معنای شهرنشینی. علامه دهخدا در فرهنگ لغت اش، تمدن را اینگونه تعریف می کند: تخلق به اخلاق شهر و انتقال از خشونت و جهل به ظرافت و انس و معرفت.

ابن خلدون، تمدن را این چنین تعریف می کند: تمدن حالت اجتماعی انسان است که فرآیند آن از بدویت انتقال می یابد و از بادیه نشینی و اکتفا به نیازهای ضروری به شهرنشینی و شئونات تجملی و غیرضروری می رسند. از این رو تمدن نهایت بادیه نشینی است و در پی آن به وجود می آید.

علامه جعفری درباره تمدن می آورد: تشکیل هماهنگ انسانها در حیات معقول به همراه روابط عادلانه و اشتراک همه ی افراد در  پیش برد اهداف مشترک مادی و معنوی در جهت مثبت.

همچنان که ملاحظه می شود وجه اشتراک تعاریف مذکور که به عنوان نمونه ذکر شده، شهرنشینی و گذر از بدویت و بادیه نشینی به ساکن شدن در شهر است.

نکته ای که در تعاریف مهم است این است که شهر نشینی، خشونت و بدویت و ضرورتهای ابتدایی را در بر ندارد بلکه واجد گونه ای ظرافت و آذین شدن به رفتارهایی دیگر است که اقتضای شهرنشینی  است، اما آیا اسلام این گذر را، یعنی گذر از بادیه نشینی و بیابان گردی را شهرنشینی را در معنای تمدن  مدنظر داشته؟ و یا آیا عاشورا و اربعین تا به امروز پا برجاست که صرفا  به افراد شهرنشینی و همیاری و همکاری را بیاموزد؟

 واقعه عاشورا و مکمل آن، اربعین نقشی بس عظیم و فراگیر را در تحقق معانی جدیدی از تمدن ایفا می‌کنند و خواهان این مهم این است که از فکر مهجور و بدوی انسان که قرابتی بسیار به حیوانیت دارد، به فکر متعالی و آزادمنش انسانی که  وجه الهی دارد، گذر کند. در واقع عاشورا و اربعین گذر از تمدن به فرهنگ است، چرا که فرهنگ بُعد کیفی و معرفتی تمدن است و عاشورا نحوه زندگی کیفیت مدار و آزاد محور را با صلابت و ظرافت تمام به نمایش می گذارد. صحنه ای کمیت بردار نیست که با گذر زمان رنگ و رو باخته به نظر برسد.

از«اگر دین ندارید آزاده باشید، به چیزی ندیدم جز زیبایی» گذر کرده و با گذر خود تمدن و فرهنگی بی سابقه را رقم زده که تاریخ بشر تا امروز به خود ندیده است. به انسان یادآور می شود که وجود تو از نفح روحی است و خود را در بند ماده نساز که در این صورت جهانی در تو هویدا شود نورانی.
منبع: خبرگزاری مهر

برخي زائران اربعين حسيني (ع) با حمل كارت هايي كه بر روي آن شعار «داعش مسلمان نيست» با هفت زبان زنده دنيا ثبت شده است، برائت خود را از دشمنان اسلام به ويژه تروريست تكفيريهاي صهيونيستي داعش اعلام كردند.

منبع: حـج

حجت الاسلام حسین رشیدیان اظهارکرد: راهپیمایی و زیارت اربعین در روز اربعین امام حسین(ع) با جمعیت 20 میلیونی به خوبی برگزار می شود و تاکنون بدون  هیچ حادثه ای بوده است .

وی افزود: این شکوه جمعیت و مراسم بدون حادثه تروریستی برگزار شده و شیعیان با نگاه همه جانبه به این مراسم مهم جان و مال مردم را حفظ کرده اند و در اوج توجه به کرامت انسانی برگزار خواهد شد.
امام جمعه شهرستان تیران و کرون ادامه داد: عربستان سعودی با وجود توانایی ها و امکانات ویژه قادر به کنترل جمعیت و اداره منسک حج نیست که در سال گذشته چندین هزار نفر را در منا و در حریم امن الهی به شهادت رساندند.
وی با اشاره به سلامت و امنیت راهپیمایی اربعین حسینی گفت: راهپیمایی اربعین مصداق بارز مدیریت شیعه در مراسم های عظیم و پرشکوه اسلامی است که مناسک حج نیز باید به ملت های مسلمان و شیعه واگذار شود تا اینکه شاهد سلامت  وامنیت این مراسم معنوی باشیم.
حجت الاسلام رشیدیان افزود: مراسم اربعین شعور شیعه است و ابهت و اقتدار شیعیان و اتحاد محوری بین ادیان و مسلمان را به تصویر می کشد که بدون اختلافات برگزار می شود.
وی با اشاره به حضور مردم از ایران در این مراسم معنوی، گفت: حفظ اتحاد، توجه به آرمان های شیعه و ترویج فرهنگ تشیع در این مراسم لازم  و ضروری است.
استاد حوزه و دانشگاه اظهارکرد: هر رفتاری که تشیع را تخریب کند آن رفتار نباید از شیعیان رخ دهد و همواره شیعیان در این مراسم در تلاش باشند که اتحاد و همدلی خود و فرهنگ های ناب اسلامی شامل توجه به هم نوعان، صبر، گذشت، ایثار، فداکاری، بخشش، نرم خویی و مهربانی و دوری از خشونت و مواردی از این قبیل را ترویج دهند.
منبع: خبرگزاری حوزه

پذيرايي از زائران اباعبدالله الحسين (ع) در ايام اربعين به يكي از سنت هاي زيباي مردم عراق تبديل شده است كه اين روزها نيز ايرانيان بسياري با داير كردن موكب هاي مختلف در اين امر پسنديده مشاركت مي كنند.

از جمله هيئت هاي ايراني كه اقدام به پذيرايي از زائران حسيني در ايام اربعين كرده اند، موكب امام رضا (ع) است كه با احداث آشپزخانه در عمود 285 و استفاده از آشپزها و كمك آشپزهاي ايراني، اقدام به طبخ غذا در سه وعده براي زائران پياده اربعين مي كند.