شبي‌كه‌نام‌تو در باور زمين‌گل‌كرد

كسي‌نگفت‌"چرا زخم‌ما چنين‌گل‌كرد"

دوباره‌مزرعه‌كربلا شكوفا شد

دوباره‌پينه‌دستان‌خوشه‌چين‌گل‌كرد

ببين‌چگونه‌زني‌شيون‌از دلش‌جوشيد !

ببين‌چگونه‌تركهاي‌زخم‌دين‌گل‌كرد !

دوباره‌مي‌رسد امروز مردي‌از ره‌شام‌

كه‌سجده‌هاي‌وي‌از سينه‌زمين‌گل‌كرد

بياد خيمه‌آتش‌، بياد روز عطش‌

نگاه‌شعر من‌از زخمي‌آتشين‌گل‌كرد

بياد غيرت‌مردان‌روز عاشورا،

بياد هيبت‌مردي‌كه‌روي‌زين‌گل‌كرد

تمام‌خاطره‌هايم‌، تمام‌زخم‌دلم‌

دوباره‌تازه‌شد و روز اربعين‌گل‌كرد

شاعر : عبد الرحیم سعیدی راد

دردها مي چكد از حال و هواي سفرش

گرد غم ريخته بر چادر مشكي سرش

تك و تنها و دو تا چشم كبود چند تا

كودك بي پدر افتاده فقط دور و برش

ظاهراً خم شده از شدت ماتم اما

هيچ كس باز نفهميده چه آمد به سرش

روزها از گذر كوچه آتش رفته

اثر سوختگي مانده سر بال و پرش

با چنين موي پريشان و بدون معجر

طرف علقمه اي كاش نيفتد گذرش

همه بغض چهل روزه او خالي شد

همه كرب و بلا گريه شد از چشم ترش

شاعر : عليرضا لك

در شام چون یزید ز طغیان حیا نمود
شد خسته از شقاوت و ترک جفا نمود
تا رفت توسن ستم و جور و ظلم راند
چون لنگ شد زقهر، در لطف وانمود
عنی ز رنج و محنت بی منتهای شام
میل رهائی حرم مصطفی نمود
باور کن که کرد ترحم بحالشان
با این عمل برای رضای خدا نمود
اسباب پرده پوشی خذلان خویش جست
در این خیال ناوک ظلمش خطا نمود
از بهر دفع سرزنش کافرو مجبوس
احسان به اهلبیت شه لافتی نمود
سخریه را باسم محبت بخرج داد
از روی بغض خنده دندان نما نمود
ظالم کبوتران حریم جلال را

ادامه شعر در ادامه مطلب ...

برگشتم از رسالت انجام داده ام

زخمي ترين پيمبر غمگين جاده ام

نا باورانه از سفرم خيل خارها

تبريك گفته اند به پاي پياده ام

يا نيست باورم كه در اين خاك خفته اي

يا بر مزار باور خود ايستاده ام

بارانم و زبام خرابه چكيده ام

شرمنده سه ساله از دست داده ام

زير چراغ ماه سرت خواب رفته ام

بر شانه كجاوه تو سر نهاده ام

دل مي زدم به آب بر آتش براي تو

از خيمه ها بپرس كه پروانه زاده ام

چون ابر اب مي شدم از آفتاب شام

تا ذره اي خلل نرسد بر اراده ام

شاعر : رضا جعفري

بردنم زینجا ولی باز آمدم
از میان ساز و آواز آمدم
خیز تا خود تر نمایم آن لبت
ای حسین جان این منم من زینبت
ناگه آمد از دل خاک این جواب
آب را زینب بده طفل رباب
گر چه ای زینب تو دلخون گشته ای
کی خجل سوی حرم بر گشته ای
بس کتک ها خورده ای گر از عدو
کی برون تیری کشیدی از گلو
آمدی خوش آمدی اما بدان
روی نی در بین شهر شامیان
چون زغمهای تو من نالیده ام
رأس طفلم را به نیزه دیده ام

منبع : پايگاه اطلاع رساني مبلّغ

باربگشائيد، اينجا کربلاست
آب و خاکش با دل و جان آشناست
بر مشام جان رسد بوي بهشت
به به از اين تربت مينو سرشت
کربلا، اي آفرينش را هدف
قبله گاه عاشقان از هر طرف
طور عشق است و مطاف انبيا
نور حق اينجاست، اي موسي بيا
جسم را احيا اگر عيسي کند
جان و تن را کربلا احيا کند
گر سلامت رفت، از آتش خليل
نور ثار الله شد او را دليل
کربلا، قربانگه ذبح عظيم
عرش رحمان را صراط مستقيم
گر خدا خواهي، برو اين راه را
کن زيارت کوي ثار الله را
شد ز عاشوراي او يک اربعين
قتلگاهش را به چشم دل ببين
ماه، اينجا، واله و سرگشته است
و آن شهاب ثاقب از خود رفته است
گرد غم، افشانده بر سر کهکشان
اشک خون ريزد هنوز از آسمان
اختران، سوزند چون شمع مزار
مرغ شب مي‌نالد اينجا زار زار
گاه در صحرا خروش و، گه سکوت
خفته در اينجا شهيدي لا يموت
حضت سجاد بر خاکش نوشت
تشنه لب شد کشته سالار بهشت
اربعين است، اربعين کربلاست
هر طرف غوغائي از غمها بپاست
گوئي از آن خيمه هاي نيمسوز
خود صداي العطش آيد هنوز
هر کجا نقشي، ز داغ ماتم است
هرچه ريزد اشک، در اينجا، کم است
باشد از حسرت در اينجا يادها
هان به گوش دل شنو، فريادها
در دل هر ذره، صدها مطلب است
ناله سجاد و اشک زينب است
بايد اينجا داشت گوش معنوي
تا مگر اين گفتگوها بشنوي:
عمه جان، اينجا حسين از پا فتاد
چهره بر اين تربت خونين نهاد
عمه جان، اين قتلگاه اکبر است
جاي پاي حيدر و پيغمبر است
عمه جان، قاسم، در اينجا شد شهيد
تير بر قلب حسين اينجا رسيد
عمه جان، عباس اينجا داد دست
وز غمش پشت حسين اينجا شکست
اصغر لب تشنه، اينجا، عمه جان
شد ز تير حرمله خونين دهان
از براي غارت يک گوشوار
شد در اينجا، کودکي نيلي عذار
تا قيامت، کربلا ماتمسراست
حضرت مهدي (حسان) صاحب عزاست
شاعر : حبيب چايچيان

اي امام عاشقان عشقت اسيرم كرده است
وي امير عارفان داغ تو پيرم كرده است
من اسير داغ عشقم ني اسير دست خصم
شعله هاي داغ هاي تو اسيرم كرده است
آرزوهاي محال دشمنان بر باد رفت
قدرت خون تو بر دشمن دليرم كرده است
ظهر عاشورا در آن ميدان شور انگيز عشق
دست جان بخش ولايت غم پذيرم كرده است
گر چه محنت ديده هفتاد و چند آلاله ام
داغ پيري سه ساله سخت پيرم كرده است
كربلا تا شام صدها كربلا كردم به پا
 خصم حيرت از سپاه بي نظيرم  كرده است
كوه مي لرزيد از فرياد هاي زخمي ام
كوفه تمكين از پيام  ناگزيرم كرده است
انقلاب سرخ تو با خطبه هاي ناب من
پاسدار خطبه ظهر غديرم كرده است
دشمن مكار من رسوا تر از ابليس شد
رو برو هر جا كه با مهر منيرم كرده است
قاري قران تو  و ايينه تفسير،من
مادرم تعليم اين خير كثيرم كرده است
خيزران چوبي كه زخمي كرد چشمان مرا
بس جسارت بر سر و روي اميرم كرده است
با وجودي كه قدم خم گشت و مويم شد سپيد
من نگويم داغها خرد و خميرم كرده است
«لا ارالموت» رسايت حكم «جاء الحق» گرفت
تا پيام غربت خونت سفيرم كرده است
با علي همره شدم از كربلا تا كربلا
او مرا ياري در اين  راه خطيرم كرده است
شاعر : محمود ژوليده

السلام اي نور چشم مصطفي
السلام اي خامس آل عبا
يک نظر کن بر غلامت اي شما
من ترا پير غلام و زائرم
يا حسين من جابرم من جابرم
بر تن صد چاک عريانت سلام
برعزيزان و شهيدانت سلام
بر تو و اين نوجوانانت سلام
گو جوابم را تو شاها از کرم
يا حسين من جابرم من جابرم
آمدم بهر زيارت يا حسين
جان جد، تاجدارت يا حسين
بوسم  اين خاک مزارت يا حسين
من غلام و خانزاد و چاکرم
يا حسين من جابرم من جابرم
پس چرا شاها نمي گويي جواب
بر غلام پيرت از راه ثواب
قلب زارم را مکن اينسان کباب
اي حسين جان هديه من آورده ام
از براي تو کفن آورده ام
سدر و کافور از وطن آورده ام
کن قبول از من مرنجان خاطرم
يا حسين گويي نداري سر به تن
با غلام خود نمي گويي سخن
زير گل جسم شريفت بيکفن
من به حال بيکست ناظرم
يا حسين من جابرم من جابرم
کربلا ي دل پريشان فکار
ريزد اشک از ديده چون ابر بهار
گو سخن با جابر محزون زار
يا حسين من نعمتت را شاکرم
شاعر : نادعلي کربلايي

از سفر برگشته ام  من با سحر های عجیب

ذکر من در طول این مدت شده امن یجیب

قامتم طوری خمیده که شده مثل رکوع

شد نمازم هم شکسته هم نشسته یا حبیب

مدتی گشته تیمم کارمن جای وضو

از نماز ایستاده گشته زینب بی نصیب

دست بردارید از روی دلم ای همرهان

تا بگویم راز مخفی دلم را با حبیب

داغ عنوان کنیزی ریشه جانم بسوخت

من بمیرم بر تو و این دختر پاک و نجیب

بر سر ما دشمنان فریاد مستی می زدند

یک نفر پیدا نمی شد بهر ما گردد مجیب

منبع : پايگاه اطلاع رساني مبلّغ

اربعين آمد ؛ دلم را غم گرفت
بهر زينب عالمي ماتم گرفت
سوز اهل آسمان آيد بگوش
ناله صاحب زمان آيد بگوش
جان اهل بيت عصمت بر لب است
كاروان سالار انها زينب است
جمله مستان سوي ساقي آمدند
مست مست از جام باقي آمدند
سينه هـــــا آماج رگــــبار بلا  
جـاي زخـــم ريسـمان بر دستها
هوش از ســر رفته و دل باخته
جسم خود را بر زمين انداخته
هـر يكي در جستجوي تربتي
 بر لب هر يك كلامي صحبتي
قلبها پـــر شكوه از بيداد بود
آشناي قبرها سجاد(ع) بود
رهبــــر زينب امام راستين
حجت حق بود زين العابدين
با كلامش عمه را مغموم كرد
تا كه قبر يار را معلوم كرد
آمده همراه دخت بوتراب
 بر سر آن قبر كلثوم و رباب
زخمهاي اين سفر سر باز كرد
هر كسي درد دلي آغاز كرد
زينب از مژگان خود ياقوت سفت
داستان اين سفر را باز گفت
گفت اي سالار زينب السلام
ماه شام تار زينب السلام
بر تـــو پيغام سفــر آورده ام
از فتوحاتم خبــر آورده ام
كرد با من اين مسير عشق طي
 راس تو منزل به منزل روي ني
معجرم نيلي شد و مويم سپيد
از غم دوري تو قدم خميد
گر كه دست رحمت و صبرت نبود
زينبت در راه كوفه مرده بود
ظلم دشمن تا كه بي اندازه شد
ماجراهاي سقيفه تازه شد
ريسمان بر گردن سجاد بود
غربت بابا مرا در ياد بود
ديدي از ني دست خواهر بسته بود
گويي دستان حيدر بسته بود
ياسها را جــوهـــر نيلي زدند
بر رخ آن اختران سیلی زدند
از شماتت كردن دشمن مپرس
از سه ساله دخترت از من مپرس
سرت يك نيمه شب مهمان او
با وصالت بر لب آمد جان او
مرد در ويرانه و من زنده ام
بي رقيه آمدم شرمنده ام
بارها از دوري ات جان باختم .
 بين مقتل من تو را نشناختم
گر تو اي لب تشنه بر داري سرت
حال نشناسي دگر اين خواهرت

منبع : پايگاه اطلاع رساني مبلّغ

آنچه از من خواستى، با كاروان آورده ام

يك گلستان گل، به رسم ارمغان آورده ام

از در و ديوار عالم، فتنه ميباريد و من

بى پناهان را بدين دارالامان آورده ام

اندر ين ره از جرس هم، بانگ يارى برنخاست

كاروان را تا بدينجا، با فغان آورده ام

بسكه من، منزل به منزل، در غمت ناليده ام

همرهان خويش را چون خود، بجان آورده ام

تا نگويى زين سفر، با دست خالى آمدم

يك جهان، درد و غم و سوز نهان آورده ام

قصه ويرانه شام از نپرسى، بهترست

چون از آن گلزار، پيغام خزان آورده ام

خرمنى، موى سپيد و دامنى، خون جگر

پيكرى بى جان و جسمى ناتوان آورده ام

ديده بودم با يتيمان مهربانى ميكنى

اين يتيمان را بسوى استان آورده ام

ديده بودم، تشنگى از دل قرارت برده بود

از برايت دامنى اشك روان آورده ام

تا نثارت سازم و گردم بلاگردان تو

در كف خود، از برايت نقد جان آورده ام

نقد جان را ارزشى نبود، ولى شادم چو مور

هدايه اى، سوى سليمان زمان آورده ام

تا دل مهر نفرينت را نر نجانم ز درد

گوشه اى از درد دل را، بر زبان آورده ام

منبع : پايگاه اطلاع رساني مبلّغ

آن باده اي كه روز نخستش نه خام بود

يك اربعين گذشت و دوباره به جام بود

شكر خدا كه صبح زيارت دميده است

هر چند افتاب حياتم به بام بود

اين خاك زنده مي كند آن عصر تشنه را

وقتي مكه آسمان رخت سرخ فام بود

بين من و سرت اگر افتاد فاصله

امام هنوز سايه تو مصتدام بود

سرها به نيزه بود ولي هجم سنگها

معلوم بود حمله كنان بر كدام بود

دنام و هتك حرمت مهمان اسلام ميهمان!

اين از رسوم تازه تر احترام بود

چوب از لبان تو حجرا الأسود آفريد

دست سه ساله بود كه در استلام بود

بين نهيب كوفي و فرياد اهل شام

ان لهجه حجازي تو آشنام بود

شاعر : جواد زماني

  خبرنامه دانشجویان ایران: با رعایت برخی موارد ضروری و لازم، نه تنها حضور دانشجویان دختر، نگران کننده نخواهد بود بلکه این حضور باعث جلوه بیشتر راهپیمایی عظیم شیعیان خواهد شد.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ شاید یکی از مبهم‌ترین سوالات دانشجویان دختر در این روزهای منتهی به کنگره جهانی اربعین و حضور میلیونی زائران از اقصی نقاط جهان این باشد که «آیا با توجه به ازدحام جمعیت و شرایط خاص کشور عراق، ما هم می‌توانیم در این پیاده روی عظیم شرکت کنیم یا بهتر است آن را به سایر ایام سال موکول کنیم؟» البته باید گفت، تا حدودی این دوراهیِ «رفتن یا نرفتن» بیراهه نباشد و این نگرانی طبیعی باشد. با این حال، با رعایت برخی موارد ضروری و لازم، نه تنها حضور دانشجویان دختر، نگران کننده نخواهد بود بلکه این حضور باعث جلوه بیشتر راهپیمایی عظیم شیعیان خواهد شد.

1- به خاطر داشته باشید که این مسیر، مسیری هموار نیست. در این سفر، «مسیر» مهم‌ترین مرحله سفر است؛ پس لازم است اقدامات امنیتی مناسب را اندیشیده باشید. از مهم‌ترین این اقدامات، ثبت‌نام در یک کاروان معتبر و همراهی با آن است. بنابه توصیه وزارت خارجه و سازمان اوقاف، سفر انفرادی به عتبات برای مردان نیز ممکن است با مشکلات و خطراتی همراه باشد، و این در مورد زنان به مراتب بیشتر خواهد بود.

مینی بوس بدون کوچکترین مشکلی از فرودگاه خارج می شود. همیشه خروج راحت است اما ورود دشوار و وقت گیر. آنها که کاروان زیارتی دارند همیشه می گویند خب است از بغداد بروی و از نجف برگردی. آنقدر تفتیش و بازرسی مرحله به مرحله در فرودگاه بغداد زیاد است که این مَثل میان کارواندارها مشهور شده. در فرودگاه نجف اما وضعیت فرق دارد، خبری از سگ های آموزش دیده و در آوردن کفش نیست، دو سه بازرسی معمول طی می شوند و بعد از آن به سالن کوچک فرودگاه می رسی.
مینی بوس مسیر اتوبانی فرودگاه تا پل ثوره العشیرین را آهسته اما پیوسته طی می کند. هر چه به پل ـ که یکی از نقاط اصلی آغاز پیاده روی از نجف تا کربلاست ـ نزدیکتر می شود، تعداد موکب های کنار جاده هم بیشتر می شود.