کاسه ی چشم مرا از آب زمزم پر کنید
کاسه ی خالی من را نیز نم نم پر کنید

من به اینکه روز و شب اینجا بیایم دلخوشم
راضی ام این کاسه را هر بار، کم کم پر کنید

کربلایی شد کسی که صبر او لبریز شد
لطف کرده، کاسه ی صبر مرا هم پر کنید

این همان شورِ غمِ عشقِ حسین بن علی است
سینه ی ما را از این شور دمادم پر کنید

شیعیان باید قیام دیگری بر پا نمود
عالمی را از دم جانم حسینم پر کنید

بر سر نام علی این جنگ ها بر پا شده
هر کجا را باید از این ذکر و پرچم پر کنید

زینبش با دست بسته تا سر بازار رفت
دفتر اشک مرا این بار زین غم پر کنید

بعد از این دیدید اگر که خانمی خورده زمین
دور او را زودتر با چند مَحْرَم پر کنید

همین که خلق شدم از اضافی گِلِ تو
خدا نوشت مرا تا همیشه سائل تو

همیشه دست به نقدم فدایی ات بشوم
اگرچه این دل آلوده نیست قابل تو

تویی که آینه ی رحمت خدا شده ای
نبوده رو به کسی بسته درب منزل تو

تویی جزیره ی امن نجات و کشتی ما
امیدش این شده که می رسد به ساحل تو

کسی که عاشق نام علی و فاطمه شد
چه خوب جای خودش را گشوده در دل تو

تمامی شعرا مانده اند در وصفت
کمیت قافیه لنگ است در مقابل تو

چه خوب و بد،چه سیاه وسفید یکسانند
که شامل همه ی ماست فیض کامل تو

همین که دیده خریدی تمام بد ها را
امیدوار شفاعت شده است قاتل تو

كم ما و كرم و سفره احسان ابا ابدالله

زحمتم بوده هميشه به گريبان ابا عبدالله

تا دلم سوخت به لب نام حسين آوردم

ناگهان داد ندا جان ابا عبدالله

مادرم آب كه ميخورد مداوم ميگفت

به فداي لب عطشان ابا عبدالله

كاش ميشد چو شهيدان حريم زينب

لحظه ي مرگ سرم بود به دامان ابا عبدالله

روز محشر بخرد فاطمه اعمالش را

هركه در مجلس روضه شده گريان ابا عبدالله

جرم من عشق حسين است مرا حبس كنيد

تا ابد گوشه زندان ابا عبدالله

من همان فارس زبانم كه به تاييد شما

ميشود حضرت سلمان ابا عبدالله

افتخارم شده خاك وطنم وقف شماست

سرزمينم شده ايران ابا عبدالله

ايل ما نوكر زهرا و علي و حسنند

چون كه خوردند همه نان ابا عبدالله

من بميرم كه دو شب مانده ميان صحرا

پيكر زخمي و عريان ابا عبدالله

بي حيا چوب كشيد و جلوي چشم رباب

ضربه ميزد به لب و صورت و دندان ابا عبدالله

ساربان نيمه ي شب وارد گودال شد و

برد انگشتر و انگشت ز دستان ابا عبدالله

ما را خدا به عشق حسین آفریده است
از او کریم تر همه عالم ندیده است

ریزه خور عطای حسینیم تا ابد
این لطف فاطمه است که بر ما رسیده است

دنبال زرق و برق جهان اهل عالمند
 سینه زن حسین از این ها بریده است

این پرچم سیاه عزا آبروی ماست
ما را به برکتش خود زهرا خریده است

عرض نیاز پیش کریمان که عیب نیست
مولا همیشه حاجت نوکر شنیده است

بانی روضه حضرت خیر النسا شده است
از چشم مرتضی ز غمش خون چکیده است

جنت بهای یک نم اشک عزای اوست
یعنی بهشت حاصل اشک دو دیده است

از انعکاس ناله ی "نوحوا علی الحسین"
عمری نسیم غم به دل ما وزیده است

جسمش به خاک و راس منیرش به روی نی
مرکب به روی پیکر پاکش دویده است

با سنگ و نیزه حرمت او را شکسته اند
بیهوده نیست خواهر او قد خمیده است

کرب و بلا نبود، زمین عزتی نداشت
دِیر و كنشت و صومعه هم حُرمتی نداشت

روزی كه آدم از غم ارباب گریه كرد
دیگر به باغ های جنان رغبتی نداشت

نور جمالِ حضرت ماهت اگر نبود
عرش خدای عزوجل زینتی نداشت

دارم یقین به عرش دعایم نمی رسید
سجاده ی نماز اگر تربتی نداشت

بدعت تمام دین خدا را گرفته بود
در كربلا حسین اگر نهضتی نداشت

ما را برای نوكریت آفریده اند
دنیا بدون سینه زدن لذتی نداشت

بی شک عذاب دامن مان را گرفته بود
این شهر پُر گناه اگر هیئتی نداشت

صد مرده را نگاه شما زنده می كند
عیسی بدون اذن شما قدرتی بنداشت

این نکته کفر نیست،بدان شیخ نکته سنج
بی زینب و حسین، خدا شهرتی نداشت

از درد فراق همیشه در تب می شد

مشغول به اشک و ناله هر شب می شد

افسوس که زود پرپر می گشت

می ماند اگر شبیه زینب می شد

...............

یک آسمان در د و محن داری رقیه

نیلوفری رختی به تن داری رقیه

گر چه حسینی مذهبی لیکن عزیزم

صبری همانند حسن داری رقیه

.....................

این قلب شکسته ناله را می فهمد

پژمردن یاس و لاله را می فهمد

از سوختنش میان روضه پیداست

دریای غم سه ساله را می فهمد

....................

ای بابا حوائج تمام دنیا

ریحانه ی خشبوی اباعبدالله

من از تو فقط غم تو را میخواهم

ای پیرزن سه ساله ی عاشورا

از قدیم در شاهرود مرسوم بوده است که تمامی مراسم های عزاداری روز عاشورا در ظهر عاشورا به اتمام می رسید. در سالهای ابتدایی دهه 70 تعدادی از ارادتمندان آقا اباعبدالله الحسین (ع) با تفکر برگزاری مراسم با شکوهی در شام غریبان آن حضرت، هیئتی بزرگ از عزاداران حسینی در مهدیه بزرگ شاهرود شکل گرفت...

مراسم سوگوارى حضرت سیدالشهدا(ع) از دیرباز نقشى اساسى و غیر قابل انکار به فرهنگ جامعه شیعى داشته و مؤلفه‌هاى بزرگى از هویت مذهبى شیعیان ایران و جهان را شکل داده است.
متأسفانه در طول سالهاى اخیر ـ و شاید به دلیل بی‌توجهى و کم‌کارى هنرمندان و شاعران طراز اول شیعه ـ شاهد برخى از انحرافات و عدول از اهداف راستین این نهضت بزرگ، به‌ویژه در امر مداحى و سینه‌زنى بوده‌ایم. مقاله حاضر به صورت اجمالى به نقد و بررسى برخى از این موارد پرداخته است.

مدیر موسسه موعود هدف از قیام امام حسین (ع) و امام زمان (عج) را احیاگری و اصلاحگری در دین رسول خدا (ص) عنوان کرد.
اسماعیل شفیعی سروستانی، مدیر موسسه فرهنگی موعود در گفت و گو با خبرنگار شبستان فرهنگ عاشورا و انتظار را از جنس یکدیگر و جدایی ناپذیر دانست و اظهار داشت: این دو فرهنگ هر دو منتسب به امام معصوم، الگو و فرهنگ ساز برای حرکت در زمين و عرش و دارای ادبیات مخصوص و مشترک هستند.

وی با اشاره به اشتراکات قیام عاشورا و قیام صاحب الزمان (عج) گفت: هر دو قیام به قصد اصلاح و احیاگری در دین و هنگام بروز بزرگترین انحراف ها در جامعه دینی رخ می دهد و هر دو قیام نیازمند مردانی سلحشور، مهیا و جان برکف است.

می رسد از گوشه ی مقتل صدای مادرش
ای زنازاده بیا و دست بردار از سرش
گیسوان مادر ما را پریشان می کنی؟
بی حیا با خنجرت بازی مکن با حنجرش
تو نمی بینی مگر غرق مناجات است او؟
پای خود بردار از روی لبان اطهرش
دل مسوزان بی حیا عمّه تماشا می کند
با نوک نیزه مکن پهلو به پهلو پیکرش
دست من از پوست آویزان به زیر تیغ تو
تا سپر باشد برای ناله های آخرش
نیزه بازی با تن بی سر ز من آغاز کن
طعمه ی نیزه مگردانید جسم اصغرش
از ضریح سینه اش برخیز ای چکمه به پا
پای خود مگذار روی بوسه ی پیغمبرش
دیر اگر برخیزی از جای خودت یابن الدعی
عمّه نفرین کرده دست خود برد بر معجرش

الوداع الوداع
جان تو جان کودکان حرم
بر روی نیزه ها ببینی سرم

الوداع الوداع
ای همه ی حاصل من الوداع
سنگ صبور دل من الوداع