در خصوص آثار تورمی طرح، كافی است به نقدهای هنگام تدوین و اجرای قانون هدفمند سازی یارانه ها مراجعه و با تورم محقق شده مقایسه شود. تورم دوازده ماهه منتهی به آذر ماه سال 1389 معادل 10.1 درصد و در آبان ماه سال 1390 معادل 19.8 درصد بوده است. یعنی اگر فرض كنیم همه عوامل دیگر مؤثر تورم ثابت بوده اند (كه چنین نیست) تورم افزونه كمتر از 10 واحد درصد افزایش داشته است. این در شرایطی بود كه دستگاه های تخصصی دولت چون وزارت امور اقتصادی و دارایی افزایش12 واحد درصدی تورم را برآورد می كردند. البته منتقدان سیاست هدفمندسازی یارانهها كه بر مؤسسات پژوهشی مربوط نیز مدیریت داشتند، ارقامی چون 60 الی 70 درصد و حتی 500 درصد را بانگ می زدند.
مهار تورم یكی از نكته های موفق اجرا بود. البته در این راستا اقداماتی چون تبدیل انتظار تورمی به روحیه تعاون و ثبات (و به عبارتی افزایش پذیرش و مردمی سازی سیاست)، همكاری و نظارت بر شبكه توزیع (مبتنی بر ذخیره سازی مناسب)، لنگر كردن نرخ سود بانكی و نرخ ارز (به رغم همه فشارها چون تحریم)، تلاش برای پرهیز از رشد فزاینده نقدینگی (به طوری كه رشد نقدینگی در شش ماهه اول سال 1390 به دلیل كاهش پایه پولی، حدود 3.6 واحد درصد از مدت مشابه سال قبل از اجرای هدفمند سازی كمتر است)، از جمله عوامل مؤثر بوده اند. ضمن این كه مدیریت رفتار مصرف كننده در تعدیل طرف تقاضا و بهره وری در طرف تولید مؤثر بودند.
نكته مهم دیگر این است كه نباید در آینده، هر تورم را به هدفمندی نسبت داد، چرا كه جهش قیمت های مربوط به هدفمندی در شش ماهه اول تخلیه و به تدریج طی یكسال مستهلك شده است. لذا تكانه های قیمتی دیگر كه می تواند ریشه هایی چون تورم وارداتی، تكانه ارزی و غیره داشته باشد را نباید به هدفمند سازی نسبت داد.
موضوع:وظایف دولت و ملّت در حمایت از کار و سرمایه ملّی