شرایط سجده
شرایط سجده
![]()
از نظر اسلام سجده ای که در عبادتی مثل نماز انجام می گیرد دارای شرایطی است که آن شرایط باید رعایت شود. البته بدیهی است که این شرایط و احکام بی حکمت وضع نشده اند.
۱- از جمله آن شرایط این است که رو به قبله (کعبه) باشد، چنانچه در توضیح المسائل آمده است:
«خانه کعبه که در مکه معظمه مىباشد قبله است و باید روبه روى آن نماز خواند، ولى کسى که دور است اگر طورى بایستد که بگویند رو به قبله نماز مىخواند کافى است و برخی از کارهاى دیگر مانند سر بریدن حیوانات نیز، باید رو به قبله انجام گیرد».[1]
۲- یکی دیگر از شرایط این است که انسان در موقع سجده کردن پیشانی خود را بر زمین و یا چیزهایی که از جنس زمین است و یا از زمین می روید بگذارد، «باید بر زمین و چیزهاى غیر خوراکى که از زمین مىروید، مانند چوب و برگ درخت سجده کرد و سجده بر چیزهاى خوراکى و پوشاکى صحیح نیست و نیز سجده کردن بر چیزهاى معدنى مانند طلا و نقره و عقیق و فیروزه باطل است، اما سجده کردن بر سنگ هاى معدنى، مانند سنگ مرمر و سنگ هاى سیاه اشکال ندارد».[2]
1. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج۱، ص ۴۳۱، م ۷۷۶٫
2. همان ص: ۵۸۵، م ۱۰۷۶٫
ادامه مطلب
معذور بودن از گذاشتن کف دست بر زمین در سجده
معذور بودن از گذاشتن کف دست بر زمین در سجده
![]()
این که انسان باید در سجده کف دست خود را بر زمین بگذارد در صورت اختیار است، ولى در حال ناچارى و اضطرار مانعى ندارد که پشت دست را بر زمین بگذارد و اگر این هم ممکن نباشد، باید مچ دست را بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند باید تا آرنج هر جا که مىتواند بر زمین بگذارد و اگر آن هم ممکن نیست، گذاشتن بازو کافى است.[1]
1. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج۱، ص ۵۷۶٫
ادامه مطلب
ارکان و مواضع سجده
ارکان و مواضع سجده
![]()
در هنگام ذکر سجده، باید هفت موضع[1] روی زمین قرار گیرد، در این حکم، ملاک؛ استقرار و ساکن بودن این هفت موضع است.[2] البته این که هفت موضع در هنگام ذکر سجده باید روی زمین باشد، نه آن که بر خاک و آنچه سجده بر آن صحیح است قرار گیرد. از بین این هفت موضع، تنها پیشانی استثناء شده است که می بایست حتماً بر زمین (به معنای خاص آن) یا آنچه از زمین می روید واقع شود؛[3] (در واقع فقهاء با استفاده از روایات در این مسئله جنس زمین را مد نظر قرار داده اند).
1. پیشانى، دو کف دست، دو سر زانو، دو انگشت شست پا.
2. ر.ک: توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج۱، ص ۵۷۲٫
3. همان، ص ۵۸۴٫
ادامه مطلب

