شوق به نیایش

عارفان، مشتاق زمزمه و گفتگو با محبوب‌اند. چه کسی از پیامبر خدا(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله)  عارف‌تر و عاشق‌تر به پروردگار بود؟ نشانه‌ی ایناشتیاق، چشم دوختن به وقت نماز و حالت انتظار برای اذان بود.
ایشان بخشی از وقت خود را در خانه اختصاص به عبادت می‌داد.[1] در همه حال، نشستن وبرخاستن حضرت همراه با یاد خدا بود.[2] و می‌فرمود: «روشنایی چشم من در نماز و روزه قرار داده شده است».[3]
در ماه‌های رمضان عاشقانه‌تر عبادت می‌کرد. اواخر رمضان می‌فرمود برای او خیمه‌ای در مسجد بزدند، از زنان فاصله می‌گرفت، رختخوابش را جمع می‌کرد و خود را فارغ و خالص برای اعتکاف وعبادت می‌ساخت به ابوذر غفاری می‌فرمود:«‌ای ابوذر! خداوند نماز را محبوب من ساخته است هم‌چنان که غذا را محبوب گرسنه و آب را محبوب تشنه قرار داده است، گرسنه هر گاه طعام بخورد سیر می‌شود و تشنه با خوردن آب سیراب می‌گردد، ولی من از نماز سیر نمی‌شوم».[4]

پی نوشت ها:

[1]. المحجّة البیضاء، فیض کاشانى، انتشارات جامعۀ مدرسین، قم، ج4،ص160.
[2]. «وکانَ لایَقومُ ولایَجلِسُ اِلاّ عَلى ذِکراللّه»، همان، ص١٣٠.
[3]. سنن النبى، ص٢۶٨.
[4]. «. . . وَاَنا لااَشْبَعُ مِنَ الصّلاةِ»، سنن النبى، ص٢۶٩.