قرآن کریم، غفلت از نماز را به شدّت نکوهش کرده و می فرماید: وای بر نامسلمانی که در وقت نماز، غافل از نماز است.
« فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ ، الَّذینَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ » [1]  
سورۀ مبارکۀ ماعون از چنین کسانی سلب اسلام کرده و می فرماید: وای بر کسانی که در وقت نماز، به جای مسجد، در خانه یا محلّ کسب و کار یا مراکز تفریحی حضور دارند و مشغول کارهای دنیا هستند. یعنی آنانکه در وقت نماز، غافل از نمازند،مسلمان واقعی نیستند و سقوط می کنند؛ شیطان درون و برون و رفیق بد، آنها را فریب می دهند و در اثر این فریب، نمی توانند در راه مستقیم بمانند، حال انحرافی پیدا می کنند و به گناه می افتند.  
راهکار نجات از چنین سقوطی، چنگ زدن به عروة الوثقی، یعنی نماز است. به این معنا که انسان می تواند با تمسّک به نماز،در راه مستقیم بماند و سقوط نکند. همگان و به ویژه جوانان، باید این دو آیه از سورۀ ماعون را مرتّب و به صورت ذکر بخوانند و به خود تلقین کنند که من باید نماز اوّل وقت بخوانم و موقع نماز، نگویم کار دارم، بلکه بگویم: نماز دارم و هیچ چیزی، هیچ کسی و هیچ کاری مرا مشغول نکند.  
پیامبر اکرم«صلی الله علیه وآله وسلّم» در روایتی پانزده عقوبت برای کسی که نمازرا سبک بشمارد ذکر می فرمایند که عبارتند از: عمر و روزی او بی برکت می شود، سیمای شایستگان را از چهره اش محو می کنند، کارهایش بدون پاداش می شود، دعای او مستجاب نخواهد شد، از دعای مؤمنین بهره مند نمی گردد، با خواری می میرد، گرسنه و تشنه جان می سپارد، فرشته ای بر او می گمارند که پیوسته او را در قبر حرکت دهد و قبر را بر او تنگ گرداند، قبرش تاریک است،در قیامت او را در برابر چشم مردم به صورت روی زمین می کشند، حساب او را سخت می گیرند، خداوند به او نظر نمی کند و او را پاک نمی سازد و عذابی دردناک خواهد داشت. [2]
بیانات حضرت آیت الله مظاهری
1. ماعون / 5-4
2. فلاح السائل، ص 22