مطلبی که در موضوع نماز، توجه جدی می طلبد، اینکه قرآن کریم همواره به اقامۀ نماز امر می فرماید و خواندن نماز را برای جلوگیری از سقوط انسان کافی نمی داند. معنای اقامۀ نماز، به جا آوردن این فریضه در مسجد و با جماعت است. افزون بر این، نمازمورد نظر قرآن کریم باید از «خضوع» و «خشوع» برخوردار باشد؛ یعنی هم «ادب ظاهری» در آن مراعات شود و با مقدّمات و مؤخرّاتی نظیر اذان، اقامه و تعقیبات همراه باشد و هم از «ادب باطنی» برخوردار باشد و با حضور قلب اقامهگردد. چنین نمازی، برترین و مهم ترینِ اعمال عبادی است.  
امام صادق«سلام الله علیه» نماز را مهم ترین عمل بعد از معرفت الهی دانسته اند [1]، همچنان که قرآن کریم در آیات ابتدایی سورۀ بقره، بر اهمیّت نماز، پس از ایمان به غیب تأکید کرده است:  
«هُدیً لِلْمُتَّقینَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ» [2]  
در زمان پیغمبر اکرم«صلی الله علیه وآله وسلّم» مردم به جز در ضرورت، نماز فرادا نمی خواندند. لذا در روایت آمده است که یک نابینا خدمت آن حضرت رسید و گفت: یا رسول الله! نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا را در مسجد و با جماعت می خوانم، امّا برای نمازصبح کسی نیست که مرا بیاورد، اجازه دهید که فرادا در خانه بخوانم. پیامبر اکرم«صلی الله علیه وآله وسلّم» فرمودند: نه، ریسمانی از خانه تا مسجد به دیوارها بکش و هنگام نماز صبح به کمک آن به مسجد بیا. [3]  
بنابراین، نماز باید در جامعه و در زندگی مسلمانان زنده باشد و همه مخصوصاً جوانان عزیز، در اوّل وقت نماز، در مسجد و در بین جماعت مسلمین حضور یابند و به اقامۀ نماز بپردازند.
بیانات حضرت آیت الله مظاهری
1. الکافی، ج 3، ص 264
2. بقره / 3-2
3. تهذیب الأحکام، ج 3، ص 266