وارث: روایاتی درباره گریه پیامبراكرم صلی الله علیه و آله برای امام حسین علیه‌السلام و شهادت ایشان نقل شده است كه به چند روایت اشاره می‌كنیم.
 
1. قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم: یَا فَاطِمَةُ كُلُّ عَیْنٍ بَاكِیَةٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِلَّا عَیْنٌ بَكَتْ عَلَى مُصَابِ الْحُسَیْنِ فَإِنَّهَا ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ بِنَعِیمِ الْجَنَّة. (بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج‏44، ص: 293)
 
اى فاطمه! هر چشمى فرداى قیامت گریان است غیر از چشمى كه در مصیبت حسین گریه كند؛ صاحب آن چشم خندان است و مژده نعمت‌‏هاى بهشت به وى داده خواهد شد.

بقیه در ادامه مطلب

وارث: در راستای ترویج سبک زندگی اسلامی، در سلسله گزارش‌هایی به بیان آموزه‌های ائمه اطهار(ع) می‌پردازیم. این روایت‌ها از کتاب «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال» شیخ صدوق(ره) انتخاب شده است

«عَنْ کُلَیْبٍ الصیداوى عَنْ أَبِى عبدالله(ع) قَالَ: مَکْتُوبُ فِى التوراةِ أنَّ بیوتى فِى الأرض الْمَسَاجِدُ فَطُوبَى لِمَنْ تَطَهَّرَ فِى بَیْتِهِ ثُمَّ زارنى وَ حَقُّ عَلَى الْمَزُورِ أنْ یُکْرِمَ الزَّائِرَ»

امام صادق(ع) فرمود: در تورات نوشته است: خانه‌هاى من در زمین مساجد است، خوشا به حال کسى که در خانه خود وضو بگیرد، آنگاه به دیدن من بیاید، و به عهده دیدار شونده است که دیدار کننده را گرامى بدارد.

«سُلَیْمَانَ عَنْ عبدالله بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) قَالَ: اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى ألا إِنْ بیوتى فِى الارض الْمَسَاجِدُ تضى لَأهَلِ السَّمَاءِ کَمَا تُضى النُّجُومَ لَأهَلْ الأرضِ ألَّا طُوبَى لِمَنْ کانت الْمَسَاجِدُ بُیُوتَهُ ألَّا طُوبَى لِعَبْدٍ تَوَضَّأ فِى بَیْتِهِ ثُمَّ زارنى فِى بَیْتِى ألَّا إنَّ عَلَى الْمَزُورِ کرامَةَ الزَّائِرِ الَّا بِشْرٍ المشائین فِى الظُّلُمَاتِ الَىَّ الْمَسَاجِدِ بِالنُّورِ السَّاطِعِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ»

رسول خدا(ص) فرمود: خداى متعال فرموده است: توجه داشته باشید که خانه‌هاى من در زمین مساجد است و همانگونه که ستارگان براى زمینیان نورافشانى مى‌کنند، مساجد نیز براى اهل آسمان نورافشانى مى‌کنند، توجه داشته باشید! خوشا به حال کسى که مساجد خانه‌هایش باشد، توجه داشته باشید! خوشا به حال بنده‌اى که در خانه خود وضو بگیرد، سپس در خانه من به دیدار من بیاید. توجه داشته باشید! بر دیدار شونده است که دیدار کننده را گرامى بدارد، توجه داشته باشید! کسانى که در تاریکی‌ها به مساجد مى‌روند، در روز قیامت نور درخشنده‌اى خواهند داشت .

«عَنْ الاصبغ بْنِ نَبَاتَهُ قَالَ: قَالَ أمیرَالمُؤمِنینَ(ع) إِنَّ اللَّهَ عزوجل لَیَهُمُّ بِعَذَابِ أَهْلِ الارض جَمِیعاً لَا یُحاشى مِنْهُمْ أَحَداً اذا عَمِلُوا بالمعاصى وَ اجْتَرَّحوا السَّیِّئَاتِ فإذا نَظَرَ الَىَّ الشَّیْبِ ناقلى أَقْدَامِهِمْ الَىَّ الصلاةُ وَ الولدان یَتَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ رَحِمَهُمُ فاخر ذَلِکَ عَنْهُمْ»

امیرالمؤمنین(ع) فرمود: هنگامى که زمینیان مشغول گناه شده و کارهاى زشت انجام دهند، خداوند تصمیم مى‌گیرد، آن‌ها را بدون استثنا عذاب کند، ولى وقتى به سالخوردگان مى‌نگرد که به سوى نماز قدم برداشته و بچه‌ها را مى‌بیند که مشغول فراگیرى قرآن هستند، به آن‌ها ترحم کرده و عذاب را تأخیر مى‌اندازد.

برگرفته از کتاب:«ثواب الاعمال و عقاب الاعمال»

پست ویژه                                     

وارث: ماه صفر که بنا به روایتی ، روز اول آن روز واردشدن کاروان اسرای کربلا به شام است و حوادث تلخ دیگری از جمله شهادت دختر ۳ ساله امام حسین (ع)،رحلت جانگداز پیامبر اکرم (ص) در روز ۲۸ این ماه واقع شده و پایان ماه نیز مصادف با شهادت هشتمین پیشوای شیعیان امام رضا (ع) می باشد.

در نامگذاری این ماه، دو وجه ذکر کرده ‏اند:


۱. از «صُفْرَة (زردی)» گرفته شده؛ زیرا زمان انتخاب نام، مقارن فصل پاییز و زردی برگ درختان بوده است.
۲.از «صِفْر (خالی)» گرفته شده؛ زیرا مردم پس از پایان ماه‏های حرام، رهسپار جنگ می‏ شدند و شهرها خالی می‏ شد.


این ماه، معروف به شومی و بدشگونی است. از پیامبر اکرم (ص) درباره ماه صفر، چنین نقل شده است:
هر کس خبر تمام شدن این ماه را به من دهد، بشارت بهشت را به او می‏دهم.

بقیه در ادامه مطلب

منتقم حقیقی در راه است!

مـخـتار زمانی که تصمیم بر نابودى قاتلان امام حسین(علیه السلام) گرفت، گفت: «دین ما به ما اجازه نمى‌دهد که بگذاریم کسانى که حسین(علیه السلام) را کشته‌اند در این دنیا، با امنیت و آسایش زندگى کـنـنـد، آنگـاه در حقیقت، من ناصر و خونخواه آل محمد(صلی الله علیه و آله) نیستم، بلکه کذّاب خواهم بود. براى دستیابى بر آن جانیان، از خدا کمک مى‌طلبم و خداى را سپاسگـزارم کـه مـرا شـمـشیرى بر سر آنان قرار داده و نیزه‌اى که بر آنان وارد خواهد شد و انتقام گیرنده آنان که حق اهل بیت پیامبر(صلی الله علیه و آله) را بگیرم و بر خداوند حق است که آنان را که دستشان به خـون اهـل بـیـت پیامبر آغشته شده به قتل برساند و آنان که حق خاندان پیامبر را نادیده گـرفته‌اند خوار و ذلیل کند. پس آنان را به من معرفى کنید تا تعقیبشان کنم و ریشه آنان را برکنم.

مختار همه همت خود را براى این هدف مقدّس، کـه هـدف اصـلى قـیـام او بـود، بـه کـار برد.(1) موسى بن عامر مى‌گوید: «مختار فرمان داد که قاتلان امام حسین(علیه السلام) را تعقیب کنید و مى‌گفت: بـه خدا قسم، آب و خوراک بر من ناگوار است تا این که زمین را از لوث وجود آن ناپاکان پاک سـازم.»(2) بـنـابراین، عده‌اى به صورت گروهى و عده‌اى نیز فرد فرد به دست انتقام و عدالت سپرده شدند و به جزاى اعمال ننگین خود رسیدند.

بقیه در ادامه مطلب

اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم؛  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبّ‏ِ الْعَلَمِين وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرين وَ لَعنَةُ اللهِ عَلی اَعدائِهِم اَجمَعين.

«الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا»[1]

مروری بر مباحث گذشته

بحث ما راجع به قیام امام حسین(علیه‌السلام) بود و گفته شد که این حرکت صحیفه‏ای از درس‏ها در ابعاد گوناگون معرفتیِ معنوی، فضیلتی انسانی، دنیوی، اخروی، فردی، اجتماعی، برای ابناء بشر است. عرض کردیم امام حسین(علیه‌السلام) مصلحی غیور بود و انسانی ضد غرور. یعنی نه خود مغرور بود و نه ـ نعوذ بالله ـ کسی را مغرور کرد؛ بلکه بر عکس، در این حرکت می‌خواست از مغرورین دستگیری کند. من امشب یک مرور اجمالی روی مباحث گذشته خواهم داشت و دوباره کلماتی را از امام حسین(علیه‌السلام) مطرح می‌کنم. امام حسین در همان اوّلین خطبه و سخنرانی‏اش در روز عاشورا، مطالبی را بیان فرمودند که ما می‌خواهیم آنها را بررسی کنیم.

بقیه در ادامه مطلب

دوان دوان در سوگ او

بررسی مردم‌شناختی سوگواری اهالی طویریج در روز عاشورا

دسته‌گردانی‌ها یکی از عناصر اصلی مناسک سوگواری حسینی در سراسر جهان هستند. به‌جرئت می‌توان گفت که کمتر جماعت و منطقه شیعی را می‌توان یافت که خالی از دسته‌گردانی‌ در عزای امام حسین(ع) باشد.

پیمان اسحاقی: این دسته‌گردانی‌ها صورت‌ها و اشکال مختلفی دارد که هریک دارای ویژگی‌هایی است که گاهی در میان نمونه‌های دیگر منحصر به فرد است. در اینجا سخن از دسته‌گردانی شیعیان در یکی از شهرهای کشور عراق است که به سبب برخی ویژگی‌ها که در متن خواهد آمد، نمونه‌ای منحصر به فرد در سراسر جهانِ شیعه شناخته می‌شود. متن حاضر اولین نوشتار مردم‌شناختی و مفصل درباره دسته‌گردانی اهالی طویریج است.۱

یکی از نمونه‌ها در سوگواری‌ شهادت امام حسین(ع) که سال‌هاست توجه شیعیان و نیز ناظران غیر شیعی را به خود معطوف داشته، گونه خاص عزاداری اهالی شهر طویریج در کشور عراق است که به سبب برخی ویژگی‌ها به نمادی مهم در سوگواری‌های حسینی تبدیل شده است.

عزاداری اهالی طویریج، به‌ویژه زمانی‌ که به حرم مطهر امام حسین(ع) نزدیک می‌شوند، شاید بزرگ‌ترین دسته‌گردانی شیعیان جهان در سوگ امام حسین(ع) و یکی از بزرگ‌ترین مراسم مذهبی در سراسر جهان باشد. این عزاداری نه فقط به سبب حالت خاصِ حرکت عزاداران، بلکه از نظر حجم زیاد مشارکت‌کنندگان و نیز دلالت‌های اجتماعی و سیاسی لایق مطالعه بسیار است که در این نوشتار به برخی از این امور اشاره می‌کنیم.

بقیه در ادامه مظلب