اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

اصلاً حسین این دل ما دست مجتبی است
اصلاً حسین دست شما دست مجتبی است

باشد ... برات کرببلا را نمی دهی ؟
اصلاً برات کرب و بلا دست مجتبی است

من منتظر شوم بشود محشری که تا
عالم نظر کند که چه ها دست مجتبی است

تنها نه عالمین نه جن و ملک حسین
اصلاً تمام عرش خدا دست مجتبی است

من فرض می کنم که سه تا دل به من دهی
یکی برای توست ، دوتا دست مجتبی است

آقا نه اینکه از وجنات تو کم شود
اصلاً حسین صحن رضا دست مجتبی است

تو شاهی ای حسین و گدای شما منم
حی و ممات شاه و گدا دست مجتبی است

جعفر ابوالفتحی

ای مرحمی که بر جگرم شعله ور شدی
سوزاندی ام چنان و چنینن کارگر شدی

عمری به انتظار نشاندی مرا ولی
شادم که لااقل تو زمن باخبر شدی

بگذار تا که با تو بگویم حدیث خویش
شاید دلِ گرفته ام آرام تر شود

می خواستم که عقده گشایم ز دل ولی
ترسم که شعله های تو هم بی اثر شود

آن سان غریب مانده ام اینجا که طعنه ها
تنها تسلی ام همه ایام می دهند

اما هزار شکر سلام و جواب هست
بر سلام من همه دشنام می دهند

عمریست لب گزیده ام وگریه کرده ام
جایی که هیچ گریه برایم نمی کنند

عمریست خواب خوش به دو چشمم نیامده
کابوس های کوچه رهایم نمی کنند

یا رب نسیب هیچ غریبی دگر مکن
دردی که گیسوان حسن را سپید کرد

با صد امید حامی مادر شدم ولی
سیلی زنی امید مرا نا امید کرد

ای کاش جان دهم که ببینم به راه خویش
آن را که دردهای مرا زنده می کند

انگار دشنه بر جگرم سخت می زند
وقتی مغیره بر نظرم خنده می کند

حسن لطفی

شبهای بی ستاره ترینت سحر نداشت
غم نوحه های سینه ی تنگت اثر نداشت

یوسف ترین غریبِ خدا ماهِ آسمان
از حالِ تو سراغ به جز چشمِ تر نداشت

ای حضرتِ صبور ترین ای امام صلح
ایوبِ صبر طاقتِ صبر اینقدر نداشت

شهرِ مدینه بعدِ علی خود گواه بود
هرگز زمانه ای ز تو مظلوم تر نداشت

رد می شدند از روی خاکسترِ دلت
اصلاً کسی از آتشِ قلبت خبر نداشت

گفتند واجب است حسن سرزنش شود
از اجرِ این فریضه مدینه حذر نداشت

بازم غریبه ها به خدا دوستی نبود
در کوچه های طعنه تو را نیشتر نداشت

بر منبرِ رسولِ خدا صبِّ مرتضی
بر لب خطیب تکه کلامی دگر نداشت

یک عمر خاطراتِ دلت را ورق زدم
جز اشک و آه و غصه و خونِ جگر نداشت

از خاطراتِ آتش و از میخِ در بگیر
تا گوشواره ای که دگر گوش بر نداشت

از سینه ای که آینه ی سنگ خورده بود
تا گیسوئی که رنگِ حنایش اثر نداشت

از چادری که وصله دگر چاره اش نبود
از کوچه ای که راهِ گریزی دگر نداشت

یک شب دو شب نه بلکه چهل سالِ آزگار
کابوسِ کوچه از سرِ تو دست بر نداشت

روزی نشد که آینه ی دقِ تو به عمد
با تازیانه از برِ چَشمت گذر نداشت

صد پاره کرده ای جگرت را کریمِ دل
وقتی که درد جائی از این خوبتر نداشت

علیرضا شریف

مرا که بی قرار می کند حسن
به جرعه ای خمار می کند حسن

مرا که مست ، می ، برای غیر مست
شراب را شرار می کند حسن

مرا اگر شده است محض دلخوشی
گدای خود شمار می کند حسن

خدا ! تو خالق کرامتی ولی
بیا ببین چه کار می کند حسن!

رسول، جز حسین پاره تنش
به کیست افتخار می کند، حسن.

ضریح سینه را اگر طلا ، حسین
ولی پر از عیار می کند حسن

حسین و کشتیش درست ، منتها
مرا اگر سوار می کند ، حسن

دل مرا حسین می برد ولی
شکار را شکار می کند حسن

حسین ، کربلا - نه اینکه مادری است -
بقیع اختیار می کند حسن

محسن ناصحی

مقصود عشق حس شعوری خدایی است
ابزار عشق عقل و دل کبریایی است

عشقی که ابتدای ازل ابتدای اوست
عشقی که  مرز نقطه  بی انتهایی است

زمان فراهم مستی و باده نوشی شد
زمان آمدن مرد می فروشی شد

برای شیعه، فقط وقت رستگاری بود
میان خانه مولا هوا بهاری بود

در ازدهام ملائک میان کوچه تان
نزول میشود آیات سوره باران

اذان آمدنت راشنیدم انگاری
ز صوت و لحن غزل وار جبرئیل آری

تو آمدی و در این خانه شور معنی شد
ورق ورق همه آیات نور معنی شد

تو استناد جداگانه مباهله ای
و بهترین خدا در همین مغازله ای

که جود و فضل و کراماتتان مثل شده است
و از سخای شما مثنوی غزل شده است

به حرم جاه تو یا ذو الجلال والاکرام
عروض و قافیه و واژه لم یزل شده است

همین که آمدی از این حضور لاهوتیت
به کام مادرتان زندگی عسل شده است

ولحظه ای که نشستی بروی دست علی
تمام آینه ها محو این عمل شده است

قیامتی شد و عالم فقط تماشا کرد
که چشم تو به دل مرتضی چه غوغا کرد

تو را گرفت و کمی عاشقانه ها فرمود
و در سیاهی چشم تو عقده ها وا کرد

کمی برای تو از آخر قضیه سرود
و از دو چشم تو غربت نوشت و معنا کرد

کنار چشم تو یک گوشه ای در آن کوچه
نشست روضه گرفتید و یاد زهرا کرد

مهدی مؤمنی

این گدا مرحمت از دست شما می خواهد
سخت بیمار شده دل که شفا می خواهد

با صفا با تو صفا ، بی تو صفا بی معناست
بیت ویرانه ی من از تو صفا می خواهد

بی تو ارباب شدن مثل گدا بودن هاست
با تو ارباب شدن حال گدا می خواهد

« عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد »
هیچ شک نیست که این درد دوا می خواهد

عاشقم ، بال بده تا بپرم تا بامت
این پریدن پری از جنس خدا می خواهد

حرم اینجاست همین جا که شکسته است که باز
چشم وا کرده و باز عشق تورا می خواهد

تو کریمی و من امید کرامت دارم
این دل از دست تو یک کرببلا می خواهد ...

وحید محمدی

من از دربار آن شاهم، که صد حاتم گدا دارد
به جود و بخشش و احسان، دو دست با صفا دارد

به کانون کرامت ها، بود او نقطه ی پرگار
که حتی بر عدو دستی، پر از جود و سخا دارد

جواب ناسزا را او، به حلم و مهربانی داد
وقار و حلم و تمکینش، کدامین پادشا دارد

ز نسل حیدر کرار(ع)، حسن(ع) نام نکوی او
که در وقت نبرد او هم، دلی چون مرتضی(ع) دارد

شه با غیرت و سازش؟، کجا دیدی دل غافل
به نوع صلح او بنگر، اطاعت از خدا دارد

اگرچه پادشاه است او، ندارد قصری از زرها
که زیر پای خود فرشی، ز جنس بوریا دارد

اگرچه مهربان بودش، به همسر در همه احوال
ولی ملعونه دوران، سرشتی بی وفا دارد

ز زهری داد او را که، عدو را شاد و خندان کرد
پیامدهای آن زهر است، که مرگی بی صدا دارد

به وقت دفن او حتی، هزاران تیر باریدند
نمایان شد عدوی او، که از او عقده ها دارد

از آن خاموشی محض، مزارش میتوان پی برد
که غربت های این مولا، هنوزم ماجرا دارد

بقیعش ساکت و خاموش، مزارش خاکی خاکی
خدایا ننگ میباشد، « مُحبی » همچو ما دارد

علی نظری (محب الحسن علیه السلام)

تازه وارد هستم و نا آشنا
با کویر و بوی صحرا آشنا

عابری بی توشه ای درمانده ای
خسته و مسکین و از ره مانده ای

هر صبح و ظهر و شام عزادار مادری
تنها تویی که محرم اسرار مادری

دیگر تمام ، موی سر تو شده سفید
در کوچه ها هنوز تو  غمخوار مادری

از داغ فاطمه جگرت تیر می کشد
آقا شهید کوچه و دیوار  مادری

هرگز نگفته ای به کسی شرح ماجرا
لکنت زبان گرفته و تب دار مادری

زینب بیا و یاور من باش بعد از این
در خانه روز و شب تو پرستار مادری

هم جان احمد هستی و جانان مرتضی
تو دومین امامی  و دلدار مادری

زهرا حرم نداشت تو هم بی حرم شدی
از کودکی همیشه هوادار مادری

حسین نجفی زاد