خراسان در خراسان نور در جان تو میچرخد
ببین خورشید در مشرق به فرمان تو میچرخد
خراسان مُهر دریا میشود با گامهای تو
به دست ابرها تسبیح باران تو میچرخد
اگر شوق وصالت نیست در آیینهها، دارها
چرا آیینه در آیینه ایوان تو میچرخد؟
به سقاخانهات زیباست رقص کاسههای نور
در این پیمانه آن پیمانه، پیمان تو میچرخد
بیابان در بیابان گرگ شد، هر کوه صیادی
چقدر آهوی زخمی در شبستان تو میچرخد
علیرضا قزوه
رخصت بده تا زائر مشهد باشیم
سید ضیاءالدین شفیعی
تبسم کبوترها
ذکر است تکلّم کبوترهایت
قربان تبسم کبوترهایت
ای کاش «جو» ی نُکزدهای بودم من
رویازدگی به حال بعضی بد نیست
دریا که به ماه میرسد از مد نیست
پیوسته برای او سلامی بفرست
قلب تو مگر مسافر مشهد نیست؟!
با آمدن ستاره برمیگردم
تا عشق کند اشاره برمیگردم
تا آخر عمر بین تهران ـ مشهد
هی میروم و دوباره برمیگردم
با معذرت از جناب بیبی، آقا!
تو وارث عطر سرخ سیبی، آقا!
در این همه ازدحام و این شهر بزرگ
انگار هنوز هم غریبی آقا!
گیرم که تمام سال را بد باشیم
در خوب و بد کار مردد باشیم
امروز که سالروز میلاد شماست
چرخ میخورم و سرگردانیام را یله میکنم روی گنبد و گلدستهها.
چرخ میخورم و بیقراریام از ایوان میگذرد و بند میشود به پنجره فولاد.
چرخ میخورم و تشنگیام در حوالی سقاخانه پرسه میزند.
چرخ میخورم مدام و کبوتر آرزوهایم بال بال میزند.
من همان آهویم که همزاد خطر بود و ترس خود را از دامان امن تو آویخت. همان آهویم که غریبانه نگاهش را به دستان اجابت تو دوخت، همان آهویم که هنوز هم ضمانت بیدریغ تو را فخر میکند. نشانی ساده تو از خاطر هیچ کس نمیرود؛ وقتی خورشید، خانه زاد شماست و باران، پاداش دست بر آسمان بردنتان؛ وقتی ابرها سایه سار شمایند و شما سایهبان خاک تا افلاک. و من هنوز آه میکشم و هنوز چرخ می خورم و هنوز چشمم به گنبد و گلدستههاست و هنوز تو ضامن تمام آهوان غریبی.
امام رضا(ع) با احترام، مهمان خود را به داخل خانه آورد و پس از پذیرایی از او، با وی به گفت وگو پرداخت، در میان سخن، باد چراغ را خاموش کرد. مهمان، بی درنگ از جای خود برخاست تا چراغ را روشن کند، ولی امام دست او را گرفت و اجازه نداد از جا برخیزد. سپس خود حضرت برخاست، چراغ را روشن کرد و برای اینکه مهمان ناراحت نشود، با لبخند به او فرمود: «ما خاندانی هستیم که دوست نداریم مهمان خود را به کار گیریم و او را به زحمت بیندازیم»
قامت نماز
علی موسوی گرمارودی
درود بر تو
ای هشتمین سپیده!
تو امامی
هستی، با تو قیام میکند
درختان به تو اقتدا میکنند
کائنات به نماز تو ایستاده
و مهربانی،
تکبیرگوی توست
عشق
به نماز تو
قامت بسته است
و در این نماز،
هر کس مأموم تو نیست
مأمون است
ای خیال اجتناب ناپذیر
از قبیله کدام سبز جامه ای
که آفتاب
زائر نگاه توست
کهکشان برابر تو کوچک است
ای ستاره شکوهمند
بی قراری کبوتران برای توست
ابرها به دست بوسی ستاره میروند
باغ ها به دست بوسی بهار
و نگاه من که برکه مکدری است
دست بوس عشق توست
ای بزرگوار!
معنویت بهار!
ای غریب آشنا!
در کجای آسمان دمیده ای
کاین چنین پرندگان به سوی تو
شوقناک بال میزنند
عید میلاد جان و جانان شد
مولد خسرو خراسان شد
در گلستان عشق با شادی
بلبل نغمهگر غزل خوان شد
ای بلند آیت خداوندی!
از تو روشن چراغ ایمان شد
مهرت ای آفتاب خوبیها
پرتو افکن به ملک امکان شد
بی تولّایت ای امامت عشق
عاشقی مشکل است، نتوان شد
تربت پاکت ای امام همام
باعث افتخار ایران شد
چنان گنجشک می سایم سرم را روی ایوانت
که تا یک لحظه دستم حس کند گرمای دستانت
دلم میخواست خشتی باشم از طاق بر و بامت
دلم میخواست بگذارم سرم را روی دامانت
هوا بارانی و سرد است، جایی میدهی آقا؟
مرا در کنجی از آیینه بندان شبستانت
چه بوی سیب سرخی میوزد پشت مشبک ها
چه عطری، مثل عطر زعفران های خراسانت
نقاب از چهره زیبای خود بگشا، نگاهی کن
به این کوچک ترین گنجشک، در ملک سلیمانت
هوا گرم است، نور مستقیمت میزند هر سو
و گرداگرد تو پروانه های سبز، حیرانت
با من چه کرده ای؟/ پیش از زیارت تو نیز/ همین قدر روشن بودم؟!/ خودم را در آینه به جا نمی آورم/
