عمو عباس علمت کو عموي خوبم
عمو عباس تو نرو تا که پا نکوبم
عمو عباس بي تو قلب حرم مي گيره
 

اي خورشيد طلوع نکن!

فردا، عشق، هفتاد و سه بار بر خاک مي افتد و آن گاه چون ققنوسي تازه نفس، از شعله هاي خويش برمي خيزد؛

و در آغوش پروردگارخويش، سرفراز و مسرور، لبخند مي زند و خود را در خلد برين، از سر مي گيرد.

آه فردا، دست هاي برادرانگيِ دريا، به دست خدا مي پيوندد...

و گلوگاه دريده عشق، در حضيض قتلگاهِ عصمت، عزيزتر از تمام حرمت هاي هستي، مصداق «صَدَقوا ما عاهَدوا اللّهَ عَلَيه» را جلوه گر مي کند.

آه، دخترِ صبر فاطمي و بلاغت علوي! امشب، نماز شبت را هنوز بايست! 

بر خاک نشستنِ سجده هايت را بگذار براي فردا؛

فردا که گيسوانِ سپيدِ يک شبه ات، شبيه انحناي قامت زهرا، ناگهان و سرزده از راه مي رسند.

آه، سجاد دل نگران و تب دار! تاب و توانِ کم رمقت را بگذار براي فردا؛

فردا که تو دليل استواري آسمان و زمين خواهي شد و امام زمانه و حجت معصوم پروردگار.

آه، حسين! با چشمان وداع، به کائنات خيره نشو؛ ستون هاي عرش را به لرزه نينداز!...

قيامتِ زودرس را به پا نکن!
کربلا لبريز عطر ياس شد. . . .نوبت جانبازي عباس شد!
علامه مجلسي قدس سره ماجراي شهادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) را چنين نقل مي کند:
وقتي که عباس(ع) تنهايي برادرش حسين(ع) را ديد، به محضرش رسيد و عرض کرد:يا اَخي هَل مِن رُخصَهً؟
حسين(ع) با شنيدن اين سخن، گريه سختي کرد و چنين فرمود:
يا اَخي اَنت صاحِبُ لِوائي، ‌وَ اِذا مَضَيتَ تَفَرَّقُ عَسکَري!
عباس(ع) عرض کرد: سينه ام تنگ گشته و از زندگي خسته شده و به ستوه آمده ام، مي خواهم انتقام خون شهيدان را از اين منافقان بگيرم!
امام حسين(ع) فرمود: پس برو و براي اين کودکان تشنه، اندکي آب بياور!