گوشه‏اى ازاخلاق عظيم پيامبر (ص)
روزهايى بس شيرين و به ‏يادماندنى و تاريخ ساز پيامبر را نمى‏توان با الفاظ و سخنان ناقص انسانهاى ناقص‏توصيف و تعريف کرد. بيائيم در اين سخن ربانى که پيامبر را داراى منشى سترگ واخلاقى عظيم معرفى مى‏کند بيانديشيم و از زبان روايت نمى از اين‏اقيانوس پرفيض برگيريم، شايد برخى عزيزان به کار بندند و ازرسول الله الگوى زندگى بگيرند که قرآن فرمود: «و لکم فى رسول‏الله اسوه حسنه‏» . جمله‏هايى کوتاه در منش و روش زندگى حضرت بيان مى‏شود که هم‏برکت است و پر مايه برکتى است و هم برنامه به زيستى وخداپسندانه:
1- آن قدر حضرت متواضع و فروتن بود که متن روايت او را«خاضع الطرف‏» مي نامد يعنى به زمين نگاه مى‏کرد و سر را کمتربالا مى‏برد، اين چنين با وقار و متين... با ادب و فروتن. چنان‏در برابر خالقش خاضع و خاشع بود که بيشتر سرفرود مى‏آورد و کمترسر را بلند مى‏کرد چه پيوسته خدا را حاضر و ناظر مى‏ديد و لحظه‏اى‏بلکه کمتر از لحظه‏اى هم از ياد و ذکر خدا غافل نبود.
2- پيامبر هرگز بدون جهت‏ سخن نميگفت، و اگر سخنى ميگفت‏ بيشترجنبه موعظه و پند داشت، يا مطلبى را مى ‏آموخت و يا به معروف وخيرى امر مى‏ کرد و يا از شر و منکرى مردم را باز مى ‏داشت، تمام‏ سخنانش سودمند و يک کلمه، نه بلکه يک حرف، پوچ و بى ‏ارزش نبود.
3- پيامبر هرگز از ذکر خدا غافل نمى‏ شد. در روايت است: او نمى ‏نشست و برنمى‏ خاست جز با ذکرو ياد خدا. پيامبر در هر آن قرين و همنشين ذکر خدا بود چه برزبان آورد و چه در دل گويد. او خود ذکر خدا را کفاره مجلس‏ مى ‏دانست و اعلام مى ‏داشت که اگر در مجلسى ياد خدا نباشد يا ذکرى ‏از اهل بيت که آن نيز ياد خدا است، پس آن مجلس بر اهلش وزر ووبال است و نحس است و شوم. و اگر حضرت مى‏ خنديد از تبسم تجاوزنمى ‏کرد «جل ضحکه التبسم‏» زيرا قهقهه و خنده با صدا با شئون‏انسان مودب منافات دارد چه رسد به انسان کامل و چه رسد به اشرف‏ مخلوقات.
4- يکى ديگر از موارد تواضع و فروتنى حضرت اين بود که هر وقت‏وارد مجلس مى ‏شد، هر جا که جاى خالى بود مى ‏نشست، مانند ماخودخواهان يا نادانان نبود که دنبال صدر مجلس هستيم، و خيال ‏مى ‏کنيم که بايد بالا و بالاتر نشست. اصلا آن جا که انسان والامى ‏نشيند والا است نه آنکه انسان والا بايد در جاى والا نشيند.

 

لطفاً به ادامه مطلب رجوع کنید...