مردي به خدمت اميرمومنان عليه‌السلام شرفياب شده، عرضه داشت: از مهدي خود براي من سخن بگو، فرمود:

اذا درج الدارجون، و قل المومنون، و ذهب المجلبون، فهناک.

هنگامي که رفتني‏ها بروند، اهل ايمان کم شوند، آشوبگران و جنگ طلبان نابود شوند، پس آنجاست.

آن مرد عرضه داشت: اي اميرمومنان درود خدا بر تو باد، توضيح بفرما آن سرور از کدام طائفه است؟

فرمود:من بني هاشم، من ذروة طود العرب و بحر مغيضها اذا وردت، و مجفو اهلها اذا اتت، و معدن صفوتها اذا اکتدرت، لا يجبن اذا المنايا هلعت و لا يخور اذا المنون اکتنفت، و لا ينکل اذا الکماة اصطرعت، مشمر مغلولب ظفر ضرغامة حصد مخدش ذکر، سيف من سيوف الله، رأس قثم، نشق رأسه في باذخ السوود، و غارر مجده في اکرم المحتد، فلا يصرفنک عن تبعته صارف، ينوص الي الفتنة کل مناص، ان قال فشر قائل،و ان سکت فذ و دعاير.

از بني هاشم، از برترين عرب. از قله‏ي شرف، و از اقيانوس بي‏کرانه که همه‏ي نهرهاي فضيلت به سوي آن سرازير است. پناه همه‏ي پناهندگان. معدن صفا، هنگامي که همه بي‌صفا شوند. چون مرگ چنگ و دندان نشان دهد، او هراسي به دل راه ندارد. هنگامي که عرصه‏ي نبرد تنگتر شود، ضعف و زبوني نشان ندهد. وقتي که قهرمان‌ها نقش بر زمين شوند، او عقب نشيني نکند. همواره آماده‏ي نبرد، هميشه پيروز، دشمن شکن، شير بيشه‏ي شجاعت، درو کننده‏ي ريشه‌ي ستمگران، ويرانگر کاخ‌هاي ظلم‏ و استبداد، قهرماني شجاع و بزگوار، شمشير برنده‏اي از شمشيرهاي خداوند، دست بخشنده‏ي خداوندي. اوج قله‏ي شرف انساني، که در اعماق اصيل‌‏ترين فضيلت‌ها ريشه دوانيده است. هيچ فتنه و پديده‏اي تو را از پيروي او منصرف نکند، که چنين فتنه‏گري اگر سخن بگويد بدترين گويندگان است و اگر خاموش نشيند همه‏ي پليدي‌ها و حيله‏گري‏ها را در خود جاي داده است.

آنگاه به توصيف حضرت مهدي عليه‌السلام بازگشت و فرمود:-اوسعکم کهفا و اکثرکم علما و اوصلکم رحما، اللهم فاجعل بيعته خروجا من الغمة و اجمع به شمل الامة، فان خارالله لک فاعزم و لا تنثن عنه ان وقفت له، و لا تجيزن عنه ان هديت اليه هاه - و اومأ بيده الي صدره - شوقا الي رويته.

آستانه‏اش (پناهگاهش) از همه گشاده‌تر، دانشش از همه افزونتر، و در نسبت از همه به پيامبر نزديکتر.خدايا! بيعت با او را خروج از غم‌ها قرار ده  و  پراکندگي امت را به دست او به يگانگي مبدل فرما. اگر خداوند (به تو اراده‏ي خير کند و) چنين روزي را نصيب تو سازد، چون کوه استوار باش. اگر چنين روزي را درک کني، به سوي احدي جز او مرو ، اگر به کويش راه يافتي، از او در مگذر.آنگاه با دست مبارکش به طرف سينه‏اش اشاره کرد و فرمود:-آه، چقدر مشتاق ديدار او هستم!!

 

منبع:بحارالانوار/ ج51/ ص115 و بشارت الاسلام/ ص52