رزمنده ها خیلی شهید همت رو دوست داشتند

حاجی اومده بود توی چادر برا سرکشی

بچه ها از شدت علاقه از سر کولش بالا رفتند

یهو شنیدم حاجی گفت: بی انصاف ها انگشتم شکست

اما بچه ها توجهی به حرفش نکردند

دو روز بعد دیدم حاجی انگشتش رو گچ گرفته

منبع: کتاب شهید همت نوشته احمد عربلو

برا تهیه مهمات عملیات باید حاج احمد رو می دیدم

رفتیم اتاقش اما حاجی اونجا نبود

یکی از بچه ها گفت: فکر کنم بدونم کجاست!

ما رو برد سمت دستشویی ها، دیدم حاج احمد اونجاست

داشت در نهایت تواضع دستشویی ها رو تمیز می کرد

خواستیم سطل آب رو ازش بگیریم که نذاشت و گفت:

فرمانده در زمان جنگ برادر بزرگتره

و در بقیه مواقع کوچکتر از همه

خاطره ای از سردار بی نشان شهید حاج احمد متوسلیان

بیست و شش سال با مرتضی زندگی کردم

توی این مدت نیم ساعت هم بی وضو نبود

همیشه تاکید می کرد که با وضو باشید

استاد طی نامه ای به فرزندش نوشت:

سعی کن روزی یک حزب قرآن بخوانی

ثوابش رو هم هدیه کن به روح پیامبر اکرم (ص)

چون موجب برکت عمر و موفقیت می شود.

منبع: کتاب جلوه های معلمی استاد مطهری

شما ای همه منتشر در زمین!

بدنهای مجروح میدان مین!

شماها، رها در مسیری زلال

و ما غرق گردابی از قیل و قال

شما مرد میدان و مرد نبرد

مریدان عشق و رفیقان درد

شما عاشقان به دریا زده

قدم بر مدار خطرها زده

شما شهره در پهنه ی آسمان

ولی در زمین همچنان بی نشان

شما آن سوی سنگر و خاکریز

و ما غرق پست و گرفتار میز

آموزش خمپاره‌ اندازی بود و تفاوت آن‌ها با یکدیگر.

این‌ که بعضی سوت و صدا ندارند و ناغافل می‌ آیند

و چه‌ طور می‌ شود از ترکش آن‌ها در امان بود.

مسئول آموزش می‌ گفت:

گاهی آدم زمانی به خودش می‌ آید که دیگر خیلی دیر است،

خمپاره درست بالای سرت است،

حتی فرصت این‌ که بنشینی، نداری.

صحبت که به اینجا رسید، کسی از میان جمع برخاست و گفت:

در چنین شرایطی واقعاً چه می‌ شود کرد؟

گفت: هیچی، این‌ که آن را روی هوا بگیری

و نگذاری بیفتد روی زمین و منفجر بشود!

جثه‌ ریزی‌ داشت‌ و خوش‌ سیما بود و خوش‌ مَشرَب‌.

فقط‌ یک‌ کمی‌ بیشتر از بقیه‌ شوخی‌ می‌ کرد.

نه‌ اینکه‌ مایه‌ تمسخر دیگران‌ شود،

که‌ اصلاً این‌ حرف ها توی‌ جبهه‌ معنا نداشت‌.

سعی‌ می‌ کرد دل‌ مؤمنان‌ خدا را شادکند.

از روزی‌ که‌ آمد، اتفاقات‌ عجیبی‌ در اردوگاه‌ تخریب‌ افتاد.

لباس های‌ نیروها که‌ خاکی‌ بود و در کنار ساکهای شان‌ افتاده بود،

شبانه‌ شسته‌ می‌ شد

و صبح‌ روی‌ طناب‌ وسط‌ اردوگاه‌ خشک‌ شده‌ بود.

ظرف‌ غذای‌ بچه‌ها هردو، سه‌ تا دسته‌،

نیمه‌ های‌ شب‌ خود به‌ خود شسته‌ می‌ شد.

هر پوتینی‌ که‌ شب‌ بیرون‌ از چادر می‌ ماند،

صبح‌ واکس‌ خورده‌ و برّاق‌ جلوی‌ چادر قرار داشت‌...

او که‌ از همه‌ کوچکتر و شوختر بود،

وقتی‌ این‌ اتفاقات‌ جالب‌ را می‌ دید، می‌ خندید و می‌ گفت‌:

" بابا این‌ کیه‌ که‌ شب ها زورو بازی‌ در می‌ آره‌

و لباس‌ بچه‌ ها و ظرف‌ غذا را می‌ شوره‌؟"

و گاهی‌ هم می‌ گفت‌:

"آقای‌ زورو، لطف‌ کنه‌ و امشب‌ لباس های‌ منم‌ بشوره‌

و پوتین هام‌ رو هم‌ واکس‌ بزنه‌."

بعد از عملیات‌، وقتی‌ "علی‌ قزلباش‌" شهید شد،

یکی‌ از بچه‌ها با گریه‌ گفت‌:

" بچه‌ها یادتونه‌ چقدر قزلباش‌ زوروی‌ گردان‌ رو مسخره‌ می‌ کرد؟

زورو خودش‌ بود و به‌ من‌ قسم‌ داده‌ بود که‌ به‌ کسی‌ نگم‌."

چند روز بعد عملیات دیدمش

هرجا می رفت یه کاغذ و خودکار باهاش بود

از یکی پرسیدم: چشه این بچه؟

گفت: توی عملیات گوش هاش آسیب دیده

اونقدر آر پی جی زده که دیگه نمی شنوه

باید براش بنویسی تا بفهمه