هر وقت می‌ خواهیم با سید برویم توی شهر قدمی بزنیم یکی دو نفر جلوتر می‌ روند تا اگر بوی کباب شنیدند خبرش کنند. حساسیت دارد به بوی کباب. حالش خیلی بد می‌ شود. یک بار خیلی پاپِی شدیم که چرا. گفت :" اگر در میدان مین بودی و به خاطر اشتباهی چاشنی مین فسفری عمل می‌ کرد و دوستت برای اینکه معبر عملیات لو نرود، آن را می‌ گرفت زیر شکمش و ذره ذره آب می‌ شد و حتی داد نمی‌ زد و از این ماجرا فقط  بوی گوشت کباب شده می‌ آمد توی فضا، تو به این بو حساس نمی‌ شدی؟"

پلاک هایشان هم مانند دلهایشان بود...

به رنگ آسمان،

به رنگ خدا...

می گفتند استاد دانشگاه است و فلسفه درس میده

توی جبهه پاهاش قطع شد و خونریزی شدیدی داشت

بهم گفت: این بیسکوییت ها بود که تو صبحگاه می دادند؛

با خودم گفتم بیسکوییت می خواد چیکار تو این وضعیت؟!!!

گفت: یه بار یکیش رو بردم برا دخترم؛ اشکال نداره؟

گفتم: اگه سهم خودت رو بردی اشکال نداره.

انگار منتظر همین جواب بود که...

جنگ بدبختی است، اما برای ملتی که پایداری می‌خواهد دفاع خوشبختی است.

جنگ سیاهی است، اما دفاع روشنایی و نور است.

جنگ تباهی است، اما دفاع از آرمان‌ ها فلاح و رستگاری است.

جنگ مرکب مرگ است، اما دفاع از ارزش‌ها سفینه نجات است.

جنگ بی‌ خانمانی است، اما دفاع ایمان به خانه و کاشانه است.

جنگ نفرت است، اما دفاع محبت و همدلی است.