جعبه شیرینی رو گرفتم جلوش، گفت: میشه دو تا بردارم؟

بهش گفتم: البته سید جان؛ این چه حرفیه؟!!!

برداشت ولی هیچ کدوم رو نخورد! کار همیشگی اش بود

هرجا غذای خوشمزه یا شیرینی تعارف می کردند،

برمی داشت اما نمی خورد

می گفت: میرم با خانواده می خورم، شما هم این کار رو کنین

وقتی آدم شیرینی های زندگی اش رو با خانواده اش تقسیم کنه،

توی زندگی اش خیلی تاثیر میذاره...

خاطره ای از زندگی سید شهدای اهل قلم شهید سید مرتضی آوینی

گردان امام حسین علیه السلام توی محاصره دشمن قرار گرفته بود

دست مشهدی عباد فرمانده گردان هم قطع شده بود

اما با همون حالت ایستاد و مردانه می جنگید

مشهدی عباد به عقب بیسیم زد وگفت:

سلام من رو به امام برسونید بگید:

مشهده عباد و نیرو هایش  حسین وار  جنگیدند

و حسین وار شهید شدند 

جنازه مشهدی عباد برنگشت؛

توی وصیت نامه اش نوشته شده بود:

ای کاش وقتی شهید شدم جسم منو پیدا نکنند.

از بلند گو اعلام کردند جمع شوید جلو تدارکات و پتو بگیرید.

هوا به اندازه کافی سرد بود.

که فرمانده گردان با صدای بلند گفت: کی سردشه؟

همه جواب دادند: دشمن. گفت: بارک الله.

معلوم می شود هنوز سردتان نیست بفرمایید بروید دنبال کارتان.

دیگه پتویی نداریم به شما بدهیم!

------------------------------------------------

دیروز از هرچه بود گذشتیم، امروز از هرچه بودیم گذشتیم،

آن جا پشت خاک ریز بودیم و اینجا در پناه میز،

دیروز دنبال گمنامی بودیم، امروز مواظبیم ناممان گم نشود.

جبهه بوی ایمان می داد و اینجا ایمانمان بو میدهد.

آنجا درب اتاقمان مینوشتیم: یا حسین فرماندهی از آن توست

الان می نویسیم: بدون هماهنگی وارد نشوید.

الهی نصیرمان باش تا بصیرگردیم، بصیرمان کن تا از مسیر برنگردیم

و آزادمان کن تا اسیر نگردیم.

شادی روح شهدا و امام راحل، سلامتی مقام معظم رهبری صلوات.

قسمتی از وصیت نامه شهید شوشتری

یه پسر شانزده ساله رو آوردند اورژانس

هنوز از بدنش دود بلند می شد

بدنش سوخته بو و چهره اش قابل تشخیص نبود

اما لباش قرآن می خوندند و برا سلامتی امام دعا می کرد

یه مجروح دیگه آوردند که به شدت زخمی شده بود

ازش پرسیدم: دردت شدیده؟

گفت: خوشحالم که به امام درد نمی رسه ...

در سپاه، علاوه بر برادران، سه خواهر ایثارگر و شجاع نیز خدمت می کردند که به غیر از فعالیت در امور آموزش و پرورش و بخش جهاد سازندگی شهر بانه، قسمتی از وقت خود را صرف کمک به برادران سپاه می کردند و بازجویی و مراقبت از زندانیان زن را بر عهده داشتند. متأسفانه یک روز، در اثر حادثه ی دلخراشی یکی از این خواهران به شدت زخمی شد و پیکر نیمه جان او توسط «محمود خادمی» (فرمانده سپاه) به بیمارستان انتقال یافت. حدود یک سال از فعالیت این خواهر در شهر بانه می گذشت – اهل تهران بود و نسبت به خواهران دیگر کوشاتر. پس از چند ساعت محمود با چهره ای برافروخته و غمگین به سپاه بازگشت و با  حالتی خاص خبر شهادت آن خواهر را علام کرد. البته من در آن روز برای انجام مأموریتی به باختران رفته بودم اما از بچه هایی که در آن صحنه حضور داشتند شنیدم که محمود بعد از اعلام خبر اضافه کرده بود که: «بچه ها من هم دیگر عمری نخواهم داشت، شاید خواست خدا بود که عقد ما در دنیای دیگری بسته شود.» چندی پس از شهادت آن خواهر، محمود نیز در حادثه ی دلخراشی به شهادت رسید.

تلخیص: از کتاب فرمانده من ( از زبان هادی جمشیدیان، همرزم شهید خادمی)