قرار سوته دلان است کربلای حسین

فضای کوچه دل پر شد از هوای حسین

حسین منی طاها به روشنی فهماند

رضای حضرت حق هست در رضای حسین

خدا به غیر خدایی هر آنچه که دارد

تمام را هبه کرده فقط برای حسین

زمانه با همه پیچ و تاب نتواند

بگیرد از سر ما شور نینوای حسین

چه غم ز درد غریبی بُود کسی را که

به اشک معرفتش گشته آشنای حسین

به روز حشر ندارند حسرت آنها که...

گذاشتند جوانی خود به پای حسین

قرار نیست کسی تا ابد درون دلم

بیاید و بنشیند دمی به جای حسین

مَنی که نامه سیاهم چه میشود روزی

سپید مو بشوم پای روضه های حسین

خدا گواست که این قلب تنگ و نا آرام

همیشه میشود آرام با نوای حسین

سلام میکنم از دور بر تو و حرمت

سلام من به بلندای بیرق و علمت

سروده اند فراوان برای تو اما

هنوز نقش کتیبه است شعر محتشمت

اگر که سر به هوا هستم و پریشانم

زمین زدم دل خود را به احترام غمت

گدایی بر در این خانه سربلندم کرد

مرا جدا نکن از خیمه های محترمت

چگونه نام تو را هر نفس صدا نکنم؟

که شاملم شده یک عمر دائماً کرمت

"زمان مرگ به راهت دخیل می بندم"

بیا که سر بگذارم به محضر قدمت

با مهر اعتبار امام شهیدها

شش دانگ عشق خورده به نام شهیدها

وقتی شهید نام خداوند عالم است

یعنی خدایی اند تمام شهیدها

دشمن شکن وصیتشان اقرا بسم رب

مانده زمین سلاح پیام شهیدها

بر سردر مجامع بین الملل زنید

منشور زندگی ست کلام شهیدها

فرماندهی کل قوا مهدی است و بس

روز ظهور، روز قیام شهیدها

یک زینبیه عشق خروشیده و عدو

گوید صد آفرین به مرام شهیدها

اینان حسینی اند به زینب قسم که نیست

احلی من الحسین به کام شهیدها

اهل حرم کنار دو آلاله منتظر

آیا خبر رسیده به مام شهیدها

درک برادر است که با حس خواهری

مادر نمی رود به خیام شهیدها

چیزی نمانده بود ز ابدان پاکشان

وقتی رسیده بود امام شهیدها

سرها جدافتاده بدنها جدا جدا

تنها نه این دوگل، که تمام شهیدها

شاعر : سید محمد میرهاشمی

شکر خدا که لطفِ تو دست مرا گرفت

مِهرت میان این دلِ ویرانه جا گرفت

امروز نه،که روز الست بربکم

باتو دلم بهانه ی کرب و بلا گرفت

آواز پر زسوز کسی میرسد ز عرش

ماه محرم آمده باید عزا گرفت

ما فکر می کنیم هنر کرده ایم، نَه

روضه برای بی کسی تو خدا گرفت

از من سیاه تر به خدا نیست مانده ام

چشمت چگونه راه من بی حیا گرفت

اعجاز می کند به خداوندی خدا

شور غمت به سینه ی هر کس که پا گرفت

پس می توان ز دست غلام سیاه تو

در روضه ها حواله ی کرب و بلا گرفت

یاد تمام پیر غلامان به خیر باد

سینه زدن ز گریه ی آنان بقا گرفت

سر می زند به رسم وفا حضرت نگار

گر هیاتی ز یادِ شهیدان صفا گرفت

امشب برایِ روز دهم گریه میکنم

این روضه را چگونه توان بی صدا گرفت

هنگام سربریدن تو آسمان بُرید

رفتی به روی نیزه به بالا هوا گرفت

ما گره خورده به گیسوی حسینیم فقط

در کمند خم ابروی حسینیم فقط

هر که با هر چه که مست است خودش می داند

ما که مست رخ خوشبوی حسینیم فقط

به دم حضرت عیسی چه نیاز است که ما

همگی زنده به یک هوی حسینیم فقط

این حسینیه دل وقف غم ارباب است

همه مداح و ثناگوی حسینیم فقط

بر در میکده از روی نیاز آمده ایم

در پی باده مینوی حسینیم فقط

هر کسی هست گرفتار رخ دلبر خویش

ما گرفتار گل روی حسینیم فقط

«کعبه یک سنگ نشان است که ره گم نشود»

ما مسلمان شده ی کوی حسینیم فقط

یک نفر با سر زانوش به گودال آمد

همه دلواپس پهلوی حسینیم فقط

هوای قلب، حسینی... دو چشم بارانی است

هوای میکده از نام دوست رحمانی است

گرفته شور محبت همه وجودم را

جدایی من و عشق حسین ویرانی است

برای روزی خود رو به هیچ کس نزدم

همیشه روزی نوکر، قدیمَ الاحسانی است

اسیر موی حسینم چرا که عاقبتِ

جدایی از سر زلف حسین حیرانی است

شبیه "کُن فَیَکون" دیده ام به سوی گدا

دو دست رحمت آقا رسیدنش آنی است

ملائک و شهدا هم به روضه می آیند

چرا که فاطمه در مجلس عزا بانی است

کسی که پای عَلَم مانْد و آخرش جان داد

به لطف فاطمه در روز حشر تنها نیست

خدا کند که دمِ مردنم میان عزا

فقط حسین بگویم... چه خوب پایانی است

جنازه ام به سوی شهر کربلا ببرید

زمینِ هیچ کجا اینچنین معلا نیست

فدای طفل رضیعی که صید دشمن شد

به غنچه تیر زدن، این چه رسم مهمانی است!

به قطره قطره ی خونی که رفت سوی خدا

به تیر حرمله این لاله نیز قربانی است

ما گریه کنِ قتل قتیل العبراتیم

همواره اسیران اسیر الکرباتیم

ما مایل آنیم که نزدش بنشینیم

کی تشنه ی نوشیدنِ از آب فراتیم؟

حاجیِ ندیده عرفه کس نشنیده!

در روضه ی ارباب مقیم عرفاتیم

ایمن ز بلاهای جهان است غلامت

در سایه ی الطاف تو غرقِ برکاتیم

انگشتری ات را مده بر غیر به ما ده

جانا به تو سوگند که محتاج زکاتیم

شاعر : مجتبی روشن روان

کاری به دشت لاله و گلشن ندارم

آواره ام، جز روضه ات مأمن ندارم

من دوستت دارم، بخوان از اشک هایم

از روسیاهی جرأت گفتن ندارم

این لطف زهرا مادرت بوده و گرنه

ظرفیت این عشق را قطعا ندارم

پیش خدای خود به یاد نوکرت باش

تو آبرو داری و اما من ندارم

دردسرت هستم ولی از خود مرانم

من که کسی را غیر تو اصلا ندارم

بر من به نورانیت "جون" ات نظر کن

حالا که پیشت چهره ای روشن ندارم

از آن شبی که آمدم کرب و بلایت

میلی به جنت، یک سر سوزن ندارم

درس بزرگی را من از عابس گرفتم

مجنون که باشم حاجت جوشن ندارم

عریان شدم تا که بدانی با تو هستم

حالا ببین مثل تو پیراهن ندارم

دیشب برایت تا سحر روضه گرفتم

من را ببخش امروز اگر شیون ندارم

تنها خودت تا روز آخر صاحبم باش

زنجیرِ غیر از عشق بر گردن ندارم

در بند کسی باش که در بند حسین است

گلواژه ی لبهاش شکرخند حسین است

آنکس که گلت را به یکی "فاطمه" گفتن

آدم بنموده است هنرمند حسین است

ای دوست، از آن دم که سر از عقل بریدند

بر گردن عشاق گلوبند حسین است

زوار حسین بن علی زائر حقند

پیوند به حق بسته به پیوند حسین است

وقتی که رسل جمله عزادار حسین اند

در واقع عزادار، خداوند حسین است

دل کند از او اکبر و آن کس که به دنبال

خون خورده و جان داده و دل کنده حسین است

***

با تشکر از شاعر گرامی امیر عظیمی

امشب شب اربعين مصباح هداست/ دل ياد حسين بن علي شير خداست/پروانه به گرد شمع حق پر زد و سوخت/ امشب شب ياد عشقياء و شهداست...

♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦

السلام علیکم یااباصالح المهدى (عج) السلام علیک یاامین الله فى ارض و حجته على عباده (یاصاحب الزمان آجرک الله)اربعین حسینی بر شما وعاشقان حسین تسلیت...

♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦

بار بگشایید اینجا کربلاست
آب و خاکش با دل و جان آشناست
اربعین است اربعین کربلاست
هر طرف غوغایی از غم ها به پاست

 امام صادق(ع):آسمان چهل روز در عزای حسین(ع) گریست...اربعین حسینی برشما و خانواده ی محترمتان تسلیت...

♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦

تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم/چو برگشتم برایت یک چمن نیلوفر آوردم/مسافر از برای یار سوغات آورد اما/من از شام بلا داغ سه ساله دختر آوردم...اربعین حسینی تسلیت باد...

♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦.♦

دوستان با من و دل ناله و فریاد کنید / آه را با نفس از حبس دل آزاد کنید/اربعین آمده تا از شهدا یاد کنید / گریه بر زخم تن حضرت سجاد کنید...

با نگاهى اجمالى به ۵۶ سال زندگى سراسر خداخواهى و خداجویى امام حسین (ع)، درمی یابیم که هماره وقت او به پاکدامنى و بندگى و نشر رسالت احمدى و مفاهیم عمیقى والاتر از درک و دید ما گذشته است.

اکنون مرورى کوتاه به زوایاى زندگانى آن عزیز داریم که ایام شهادتش پیش روى ماست :

جنابش به نماز و نیایش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسیارى داشت. گاهى در شبانه روز صدها رکعت نماز می گذاشت و حتى در آخرین شب زندگى دست از نیاز و دعا برنداشت و خوانده ایم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خداى خویش به خلوت بنشیند و فرمود: خدا می داند که من نماز و تلاوت قرآن و دعاى زیاد و استغفار را دوست دارم.

در ميان اهداف امام حسين عليه السلام از قيام در برابر يزيد كه در لابلاى سخنان آن حضرت عليه السلام يافت مى شود، هيچ اشاره اى به مسائل قبيله اى نشده است، امام حسين عليه السلام اهداف خود را از قيام، مسائلى همچون امر به معروف و نهى از منكر، اصلاح دين پيامبر صلى الله عليه وآله، عمل به سيره پيامبر صلى الله عليه وآله و حضرت على عليه السلام و سرانجام قيام در برابر فساد و تباهى مطرح مى كند.
آيا واقعه عاشورا، معلول تعارضات قومى و قبيله اى و نتيجه خشونت پيامبر صلى الله عليه وآله در جنگ هاى بدر و احد و … بوده است؛ همان گونه كه يزيد در هنگام ورود اسيران، به اين موضوع اشاره كرد؟ و يا انحراف از سنت ابوبكر و عمر – در زمان عثمان – باعث قيام امام حسين عليه السلام شد؟

اگر مردم مى‏دانستند كه در زیارت قبر حضرت حسین بن على علیهم ا السّلام چه فضل و ثوابى است حتما ازشوق و ذوق قالب تهى مى‏كردند و بخاطر افسوس خوردن های بسیار نفس‏هایشان به شماره افتاده و قطع خواهد شد. راوى مى‏گوید، عرض كردم: در زیارت قبر آن حضرت چه اجر و ثوابی مى‏باشد. حضرت فرمودند: كسى كه از روى شوق و ذوق به زیارت آن حضرت برود خداوند متعال هزار حجّ و هزار عمره قبول شده برایش مى‏نویسد و اجر و ثواب هزار شهید از شهدای بدر و اجر هزار روزه‏ دار و ثواب هزار صدقه قبول شده و ثواب آزاد نمودن هزار بنده كه در راه خدا آزاد شده باشند برایش منظور مى‏شود و پیوسته در طول ایام سال از هر آفتى كه كمترین آن شیطان باشد…..