آثار عبادت در چهره امام سجاد (ع )

عن الزهى قال :

زهرى مى گوید: همراه على بن الحسین (ع ) بر عبدالملک بن مروانوارد شدیم چون عبدالملک اثر سجده را بر پیشانى آن حضرت دید، شگفت زده گفت :اى ابومحمد! آثار کوشش ‍ در عبادت بر تو آشکار است در حالى که از پیش خداوند، خیر و نیکویى برایت مقرر و مقدر کرده است تو پاره تن پیامبر خدا -صلى الله علیه وآله - هستى و نسبت تو (به او) نزدیک و پیوندت محکم است تو در میان افراد خانوااده و مردم زمانه ات فضیلت و برترى عظیمى دارى و فضل و دانش و دین و تقوایى که تو دارى ، کسى جز خاندانت بدان نرسیده است او آن حضرت را بسیار ستود آن گاه على بن الحسین (ع ) فرمود: شکر آنچه درباره فضل وتاءیید و توفیق خداى سبحان (نسبت به ما) گفتى ، چگونه توان به جاى آورد اىامیرمؤ منان ؟ رسول الله (ص ) به نماز مى ایستاد تا پاهایش متورم مى شد و در اثر روزه دهانش از تشنگى خشک مى شد، به آن حضرت گفتند: اى رسول خدا! مگرخدا گناهان گذشته وآینده تو را نیامرزیده است ؟ فرمود: آیا نباید خداى را بر آنچه انعام فرموده و ما را بدان آزمود سپاسگزا باشم ؟ به خدا قسم اگر اعضاى بدنم پاره پاره شود و چشمانم از حدقه بر سینه ام فرو غلطند، نمى توانشکر یک صدم نعمتى از نعمتهاى خدا را - که شمارندگان شمارش آن نتوانند کرد -و حمد همه حامدان ، حق ، یکى ازآنها را ادا نتواند کرد، به جاى آوردم ، بهخدا سوگند! نمى توانم ، جز آن که خدا مرا چنان بیند که در شب و روز و خلوتو آشکار چیزى مرا از شکر و ذکر او باز نمى دارد و اگر نبود که خانواده ام بر من حق دارند و دیگران را نیز بر من حقوقى است که ناگزیر باید در حد توانخویش آن حقوق را ادا کنم ، همانا چشم به آسمان مى دوختم و دل خود را به سوى خداوند متوجه مى ساختم و دیده و دل برنمى گرفتم تا خداوند جانم رابگیردو اوست بهترین حکم کنندگان آن گاه حضرت امام زین العابدین (ع ) به گریه افتاد و عبدالملک (نیز) گریست .
(بحارالانوار، ج 46، ص 57).