جایگاه نماز

در دین مبین اسلام مانند دیگر دین های الهی، بر نماز به عنوان بهترین ارتباط خلق با خالق و رکن اساسی دین و زیباترین جلوه بندگی، تأکید زیادی شده است. در قرآن کریم، هر جا سخن از نماز به میان می آید، خداوند بزرگ می فرماید: «نماز را اقامه کنید.» درخواست حضرت ابراهیم از خداوند نیز این گونه است: «رَبِّ اجْعَلِنی مُقِیمَ الصَّلاةُ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی؛ پروردگارا! من و ذُرّیه ام را برپا دارنده نماز قرار ده». (ابراهیم: 40)
پس نتیجه می گیریم که جایگاه نماز، از نماز خواندن بالاتر رفته و به برپایی آن تصریح شده است. امام خمینی رحمه الله می فرماید:
نماز خوب، فحشا و منکر را از یک امتی بیرون می کند و نماز پشتوانه ملت است و در اسلام از نماز هیچ فریضه ای بالاتر نیست.
نماز، عروج به مقام قرب و حضور در محضر انس است و مقام معظم رهبری می فرماید:
هرگاه در میان مردمی، نماز با همه شرایطش رواج داشته باشد، همین یک واجب الهی، آنان را تدریجا به همه نیک بختی ها می کشاند و خیمه دین را در زندگی آنان برپا می سازد و نماز است که مایه های لازم ایثار و گذشت و توکل و تعبد را که پشتوانه حتمی واجبات پرخطر و دشوار؛ همچون جهاد و نهی از منکر و زکات است، در روح آدمی پدید می آورد و او را شجاعانه به میدان ها گسیل می دارد و تنها با یاد خداست که دل ها آرام می گیرد: «أَلا بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ». (رعد: 28)