ریا در عبادت

ریا به نماز اختصاص ندارد، بلکه هر عبادتی که شخص از نشان دادن آن به دیگران خوشحال شود، ریا است. گاه قرآن - به صورت کلی از ریای در عبادت سخن به میان آورده است. از جمله درباره‏ی زکات فرموده است:«والذین ینفقون اموالهم رئاءَ الناس»(1) و درباره‏ی جهاد فرموده است:«ولاتکونواکالذین خرجوا من دیارهم بطرا و رئاء الناس»(1)

گاه عبادت‏هایی است که آمیخته با ریای پنهان و مخفی است، به طوری که حتی بسیاری از طبقات ملائکه هم متوجه نمی‏شوند. در خبری از معصوم( علیه‏السلام ) می‏خوانیم، بعضی اشخاص، اعمال یا نمازهایی انجام می‏دهند که ملائکه‏ی آسمان اول می‏پذیرند، اما ملائکه‏ی آسمان دوم برمی گردانند و می‏گویند: این قسمت از عمل اشکال دارد، زیرا نیتش در این بخش از عمل خراب است. بعضی از اعمال تا آسمان هفتم هم می‏رود و همه‏ی طبقات ملائکه هم متوجه کاستی عمل نمی‏شوند، اما وقتی عمل را به پیشگاه الهی عرضه می‏کنند، خطاب می‏شود: بروید این کار را به سینه‏اش بزنید، زیرا این عمل را برای من انجام نداده است و هرکاری که برای غیر من انجام گیرد، پذیرفته نخواهد شد. پس آدم باید مواظب دلش باشد که به چه نیتی کارهایش را انجام می‏دهد.

1. انفال/ آیه 47