سوگند به صبح

الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ». (تکویر: 18) و سرانجام به سراغ سومین و آخرین سوگند می رویم (سوگند اول به ستارگان، سوگند دوم به شب و سوگند سوم به صبح است). پروردگار می فرماید: «و سوگند به صبح هنگامی که تنفس کند». در این تعبیر زیبا، صبح به موجود زنده ای تشبیه شده است که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می شود و روح حیات را در همه موجودات می دمد. گویی در زیر دست و پای لشکر زنگی شب، نفسش بریده بود و با درخشیدن اولین شعاع نور از زیر چنگال او آزاد می شود و نفس تازه می کند. این تعبیر، شبیه تعبیری است که در سوره مدثر پس از سوگند به شب آمده است که می فرماید: «سوگند به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد». گویی ظلمت شب همچون نقاب سیاهی بر صورت صبح افتاده که هنگام سپیده دم، نقاب را کنار می زند و چهره نورانی و پرفروغ خود را که نشانه زندگی است، به جهانیان نشان می دهد.1