اسباب پذیرش نماز

- پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله : نماز پشت سر مرد پرهیزکار، پذیرفته است.

-اگر نماز می خواندید تا چون میخ (یا زه کمان) می شدید و روزه می گرفتید تاچون کمان می شدید، خداوند از شما نمی پذیرفت جز با پروای از گناه.

-امام علیّ علیه السّلام : جایز نیست انسان نماز بخواند ، تا اینکه پنج عضوش را: صورت و دو دست و سر و دوپایش را با آب و دل را با توبه بشوید.

- ابو حازم: مردی به امام سجاد علیه السّلام عرض کرد: چه چیز سبب پذیرش نماز است؟ فرمود: ولایت ما و برائت از دشمنانمان.

-امام صادق علیه السّلام : خداوند تبارک و تعالی گفته است: نماز را تنها ازکسی می پذیرم که در برابر بزرگی من سر فرود آورد و خود را به خاطر من از شهوتها نگه دارد و روزش را با یاد من سپری کند و بر آفریده های من بزرگی نکند ، گرسنه را سیر کند و برهنه را بپوشاند، بر مصیبت زده رحم آورد و غریبرا پناه دهد. پس نور این شخص چون خورشید می درخشد و برایش در تاریکیها، نور و در نادانیها، دانایی، قرار می دهم. با عزّتم او را نگاه می دارم و بافرشتگانم از او نگهبانی می کنم. مرا می خواند، پاسخش می دهم از من درخواستمی کند، می دهم. حکایت او نزد من حکایت باغهای بهشت است، که میوه هایش خشکنمی شود و حالت آنها دگرگون نمی گردد.

-در بیان آنچه خداوند در مناجات موسی به او فرمود: ای موسی، نماز را نمی پذیرم جز از کسی که در برابر بزرگی من سر فرود آورده، ترس از مرا همنشین دلش ساخته، روزش را با یاد من سپری کرده ، شبش را با پافشاری بر خطا به روزنبرده و حق اولیا و دوستان من را شناخته است.

منبع : کتاب سیمای نماز ، حسین انصاریان