اذان موجب رفع بیماری است.

مفضل بن عمر از امام صادق (علیه السلام) نقل می‏کند که یکی از غلامان آقا خدمتش رسید در حالی که بیمار بود. امام پرسید: چرا رنگت پریده؟ گفت: فدایت شوم مبتلا به تبی شده‏ام که یک ماه تمام است مرا رها نمی‏کند. بدنبال معالجه، هر چه طبیب‏ها دستور داده‏اند عمل کرده‏ام ولی ابداً سودی نبخشید.
فقال له الصادق (علیه السلام) حل ازارک و ادخل راسک فی قمیصک و اذن واقم و اقرأ سورة الحمد سبع مرات فرمود: گریبان پیراهن خود را بگشا و سر در گریبان خود ببر و اذان و اقامه بگو سپس هفت مرتبه سوره حمد را بخوان. گفت: همین کار را کردم فکانما نشطت من عقال گویی تمام بندها و گره‏های وجودم گشوده شد و آسوده شدم.(1)
باید توجه داشت که او ابتدا راه علاج مسیر ظاهری را پیموده بود و نتیجه نگرفته بود سپس امام او را با عنایت خویش بدینوسیله معالجه کردند. ما در عین حال که اثر اذان و اقامه را نفی نمی‏کنیم اما این نکته را توجه می‏دهیم که اگر شما چنین کردی و سودی نبخشید، مبادا در تأثیر این قبیل دعاها شک کنی؛ زیرا ممکن است درباره این شخص نفس امام اثر خالصی نموده باشد و در مورد شما مصالح دیگر مانع از آن اثر شود. البته به امید چنین اثری ما هم اگر دچار این مشکل شدیم، خوبست از اذان استفاده کنیم.

1) مستدرک الوسائل، ج 4، ص 75.