فلسفه نماز از دیدگاه نهج البلاغه

   قال على - علیه السلام -
وعن ذلک ما حرس الله عبادة المؤ منین بالصلوات و الزکوات ، و مجاهدة الصیام فى الایام المفروضات ، تسکینا لاطرافهم و تخشیعا لابصارهم و تذلیلا لنفوسهم ، وتخفیضا لقوبهم و اذهابا للخیلاء عنهم و لما فى ذلک من تعفیر عتاق الوجوه بالتراب تواضعا و التصاق کرائم الجوارح بالارض تصاغرا
خداوندبراى حفظ بندگانش از این امور (یعنى ظلم و ستم و شیطان ) با نماز، زکات و مجاهده درگرفتن روزه واجب ، آنان راحراست فرموده است تا اعضا و جوارح آنان آرام و چشم هایشان خاشع و غرایز و تمایلات سرکششان خوار و ذلیل و قلب هاى آنان خاضع شود و تکبر از آنها رخت بربندد ساییدن پیشانى که بهترین جاهاى صورت است برخاک ، موجب تواضع و گذاردن گرامى ترین اعضاى بدن بر زمین ، موجبکوچکى (به درگاه خداوند) است . (نهج البلاغه ، خطبه 192).