نماز به کمال نرسد، مگر...

   قال الصادق - علیه السلام -
لایتم الصلوة الا الذى طهر سابغ و تمام بالغ غیر نازع ولازائغ عرف فوقف واخبت فثبت ؛ فهو واقف بین الیاءس و الطمع والصبر والجزع کان الوعد له صنع والوعید به وقع ؛ بذل عرضه و یمثل غرضه ؛ و بذل فى الله المهجة و الیه و فدو منه استرفد فاذا اتى بذلک کانت هى الصلوة التى بها امر وعنها اخبر و انها هى الصلوة التى تنهى عن الفحشاء و المنکر
نماز به کمال نرسد، مگر براى کسى که طهارتى همه جانبه داشته باشد و کاملا حق آن را ادا کند و از وسوسه و انحراف به دور باشد، خداى را بشناسد و براى او خشنود نمایدو ثبات ورزد و چنان امیدوار باشد و برعبادت پایدارى کند که گویى بهشت پاداش او است و چنان بیم ناک وبى تاب باشدکه گویى در آتش خشم خدامى سوزد و دارایى خود بذل کرده و مقصودخویش در نظر آورده و جان در راه خدانهاده و طریق او را برگزیند در بینى برخاک نهادن (در سجده ) کم ترین کراهتى به دل راه ندهد و پیوند علایق را از هر که جز او بریده و تنها متوجهاو گردیده وبه حضور او آمده و عطاى او را بخواهد پس اگر چنین نمازى به جاىآورد، همان نمازى خواهد بود که به آن امر شده و از آن خبر داده شده و این همان نمازى است که از فحشاء ومنکر باز مى دارد.
(فلاح السائل ، ص 23).