تعریف اصلی نماز
تعریف اصلی نماز
نماز یعنی رعایت نوعی از «ادب» در برابر پروردگار عالم، هنگام عبادت. ما عبادات دیگری هم داریم که این آداب را ندارد مانند دعا خواندن و یا انواع ذکر گفتن. اصل نماز همین ادب عبد در برابر مولاست والا در دیگر عبادات هم بسیاری از اذکار نماز وجود دارد. مثلا هریک از اذکار نماز را میتوان در حالت عادی هم گفت و ثواب هم دارد ولی دیگر نماز نیست. اساساً نماز، مودبانه قرآن خواندن است؛ رکوع و سجود پس از قرائت قرآن هم خود نوعی ادب در برابر پروردگار در اثر قرائت قرآن است.
حجت الاسلام علیرضا پناهیان
ادامه مطلب
انگیزۀ نماز ادب باشد یا محبت؟
انگیزۀ نماز ادب باشد یا محبت؟
حالا هر کسی میخواهد نماز بخواند باید انگیزۀ اولیۀ خود را با این تعریف هماهنگ کند. یعنی انسان به عنوان عبد خدا باید در مواقعی که خداوند متعال دستور داده، در برابر او مودبانه به این عبادت بپردازد. طبیعی است با این انگیزه آداب نماز را هم بیشتر رعایت خواهد کرد. به این ترتیب برخی از آسیبهای تعاریف دیگر برطرف میشوند مثلا اگر نماز خواندن را اظهار محبت به پروردگار بدانیم، وقتی حس وحال محبت نداشته باشیم انگیزه نماز خواندن را از دست میدهیم. ولی انسان معمولا در بیحالترین شرایط روحی نیز میتواند انگیزه رعایت ادب را در خود پیدا کند. اساساً سعی در رعایت ادب در برابر خدا برای انسان بسیار تعالی بخش است و پایه کسب محبت و تقویت اعتقاد است. البته انگیزه ادب برای نماز با دیگر انگیزه های عرفانی و حبی هیچ منافاتی ندارد، و ضمن اینکه رعایت کردن ادب در برابر خدا حداقل ارتباط و اظهار ارادت است، تا آخرین مراحل کمال هم همراه سالک و بندگان کامل وجود دارد.
حجت الاسلام علیرضا پناهیان
ادامه مطلب
عبادت حقیقی با عادت جمع نمی شود
عبادت حقیقی با عادت جمع نمی شود
در آیه 35 سوره انفال می خوانیم: "وَمَا کَانَ صَلاَتُهُمْ عِندَ الْبَیْتِ إِلاَّ مُکَاء وَتَصْدِیَةً فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا کُنتُمْ تَکْفُرُونَ / و نماز ایشان در کنار خانه خدا جز سوت کشیدن و کف زدن نبود پس به سزاى انکارتان عذاب را بچشید." دکتر حسین الهی قمشه ای در کتاب 365" روز در صحبت قرآن" درباره این آیه می نویسد: سخن در نماز ریاکاران است که صدا و صفیری بیش نیست زیرا اصل نماز یاد خداست و اگر آن یاد نباشد همه عبارت ها و آیات و حرکات نمازگزار باطل می شود و او را هیچ بهره ای از آن کلمات و حرکات قدسی نباشد و چه بسیارند مردمی که نماز را به عادتی و سنتی و نمایشی و تظاهری تبدیل می کنند و سخت در تلفظ کلمات و انضباط در حرکات می کوشند و آن همه هیچ نیست جز صفیری. به تعبیر شیخ محمود شبستری در گلشن راز: عبادت می کنی بگذر ز عادت / نگردد جمع با عادت، عبادت.
منبع: شبستان
ادامه مطلب
استحباب سجده و تشهد
استحباب سجده و تشهد
امام مستحبات نماز را
کاملا بجای می آوردند مثلا در سجده مستحب است بینی انسان به خاک گذاشته شود، لذا امام گاهی از دو مهر کوچک و گاهی از یک مهر بزرگ برای رعایت این استحباب استفاده می کردند. همچنین پس از تشهد مستحب است گفته شود «فتقبل شفاعته و ارفع درجته» که امام در تمام نمازهایشان این استحباب را رعایت می کردند. (1)
نماز غفیله را ترک نمی کردند
امام هیچوقت نماز غفیله شان را بین نماز مغرب و عشا ترک نکردند. آقا اخیرا این نماز و سایر نوافل را به صورت نشسته می خواندند. (2)
پس از نماز آیت الکرسی را می خواندند
من بارها شاهد بودم که امام پس از اینکه نماز واجبشان تمام می شد هر دو دست را به روی چشمانشان می گذاشتند و آیت الکرسی و آیات دیگری را که در این رابطه وارد است می خواندند . (3)
پی نوشت ها:
1. غلامعلی رجایی.
2. عیسی جعفری.
3.عیسی جعفری.
ادامه مطلب
درباره وبلاگ
آرشیو ماهانه
آرشیو موضوعی
آمار وبلاگ
دیگر امکانات
دستور آسان نماز شب از زبان حجت الاسلام عالی وصیت شهدا