رسم بندگی

نماز، زنده کننده جان، راز و نیاز دردمندان، روشنی راه رهروان، نور دیده بیداران، سرمایه مستمندان، دوای درد فقیران، امید امیدواران، سرّ حقیقی سحرخیزان، حرارت روح افسردگان، مایه بقای جان، و دستگیره نجات انسان از تمام مهالک است. نماز، اقیانوس بی کرانی است که گوهرهای پربهایی را می توان در آن یافت. نماز، اوج بندگی انسان، سرّ سعادت فرد و اجتماع و کلید گنجینه آرامش است. نماز، قوت قلب است و دیواره درون را در برابر تهدید حوادث، مستحکم می کند. پس بیایید تا عاشقانه نماز بخوانیم و آن را همچون گلی خوشبو ببوییم. بیایید بسان نهری زلال در آن فرو رویم و در اقیانوس بی کرانش خویشتن را غوطه ور سازیم. بیایید رسم بندگی به جا آوریم و سجده سپاس، بر خاک بساییم. بیایید با نماز، به وحدت و هماهنگی درون و برون بیندیشیم و با یک قنوت، دوگانگی را به یگانگی تبدیل کنیم. بیایید نماز را بچشیم و جرعه جرعه بنوشیم؛ چرا که تا آن را بسان جرعه ای گوارا ننوشیم، در اقیانوس بی کران رضا و رحمت، قربت و وصل و معرفت و مغفرت، غوطه ور نخواهیم شد.

منبع:پایگاه اطلاع رسانی حوزه