اِستَبرَق: ديباي سبز

لَبُوس: پوشش ، زره

کَسوَة: پوشيدني ( لباس )

ثِياب ( جمع کنان ): پوشش

نَعلَين: کفش

حَرير: پَرنيان

جَلابيب ( جمع جلباب ): پيراهن ، روسري

سُندُوس: ديبا

دِف: پوشش گرم

قميص: پيراهن

عَبقَرّي: لباس گران بها ، فرش

منبع: دانستني هاي قرآن ، ص 121.
 

نوع دستورهایى كه اسلام به زن و مرد مى‏دهد، در عین حال كه یك راه مشتركى براى هر دو قائل است ولى راه مخصوص را هم از نظر دور نمى‏دارد، وقتى احترام به پدر و مادر را بازگو مى‏كند، براى گرامى داشت مقام زن، نام مادر را جداگانه و بالاستقلال طرح مى‏كند. قرآن كریم مى‏فرماید:

(اِمّا یَبلُغَنّ عِندك الكِبَر احَدُهُما او كِلاهما فلا تَقُل لهما اُفٍ و لا تَنهَرهُما و قُل لَهُما قولاٌ كریماٌ) (1)

"اگر یكى از آن دو یا هر دو، در كنار تو به سالخوردگى رسیدند به آنها حتى «اوف‏» مگو و به آنها پرخاش مكن و با آنها سخنى شایسته بگوى." و در جایی دیگر مى‏فرماید:

ما سفارش كردیم به انسان كه احسان را نسبت ‏به پدر و مادر فراموش نكند: (و وصّینا الانسانَ بِوالدیهِ احساناٌ) (2)

و انسان را نسبت‏به پدر ومادرش به احسان سفارش كردیم. (وقَضى ربُّك الاّ تعبُدوا الا ایاهُ و بالوالدَینِ احسانا (3)

پروردگار تو مقرر كرد كه جز او را مپرستید و به پدر ومادر خود احسان كنید. و در جاى دیگر احسان به پدر ومادر را در كنار عبادت حق یاد مى‏كند:
آیات قرآن كه در مورد حق شناسى از والدین آمده است ‏بر دو قسم است: یك قسم حق شناسى مشترك پدر ومادر را بیان مى‏كند وقسم دیگر، آیاتى است كه مخصوص حق شناسى مادر است، قرآن كریم اگر درباره پدر حكم خاصى بیان مى‏كند فقط براى بیان وظیفه است،

(انِ اشكُر لی و لِوالدیكَ) (4) شكرگزار من و پدر و مادرت باش.

اما با همه این تجلیل‏هاى مشترك، وقتى مى‏خواهد از زحمات پدر و مادر یاد كند، از زحمت مادر سخن مى‏گوید، نه از زحمت پدر، آنجا كه مى‏فرماید:

(و وصّینا الانسانَ بِوالدیه احساناٌ حَملتهُ امُّه كرهاٌ و وضَعته كرها وحَملُه و فِصالُه ثلاثون شهرا) (5)

زحمات سى ماهه مادر را مى‏شمارد، كه: دوران باردارى، زایمان، و دوران شیرخوارگى براى مادر دشوار است. و همه اینها را به عنوان شرح خدمات مادر ذكر مى‏كند. قرآن كریم به هنگام یادآورى زحمات حتى اشاره‏اى هم به این موضوع ندارد كه: پدر زحمت كشیده است.
بنابراین، آیات قرآن كه در مورد حق شناسى از والدین آمده است ‏بر دو قسم است: یك قسم حق شناسى مشترك پدر و مادر را بیان مى‏كند و قسم دیگر، آیاتى است كه مخصوص حق شناسى مادر است، قرآن كریم اگر درباره پدر حكم خاصى بیان مى‏كند فقط براى بیان وظیفه است، نظیر:

(وعلى المولودِ له رزقُهُنَّ و كِسوَتُهُنَّ بِالمَعروف) (6)

خوراك و پوشاك مادران به طور شایسته به عهده پدر فرزند است.
ولیكن هنگامى كه سخن از تجلیل و بیان زحمات است، اسم مادر را بالخصوص ذكر مى‏كند.

پى‏نوشت‏ها:
1- اسراء، 23.
2- احقاف، 15.
3- اسراء، 23.
4- لقمان، 14.
5- احقاف، 15.
6- بقره، 233.
منبع:
جوادى آملى ، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص 177
 

کشوري بي نقطه در قرآن کريم: مصر

قومي که در قرآن بي نقطه است: قوم « عاد ».

اصول دين که نقطه ندارد: « عدل » و « معاد ».

نام بت بي نقطه: « لات » در سورۀ نجم آيۀ 19.

پرنده اي بي نقطه: هدهد ، سورۀ نمل آيۀ 20.

رنگ بي نقطه در قرآن: « اسود » ( رنگ سياه ).

خوراکي اي بي نقطه: عدس در سورۀ بقره آيۀ 61.

حيواني بي نقطه: حمار به معني الاغ در سورۀ جمعه.

عضوي در بدن که در قرآن نقطه ندارد: « رأس » به معناي سر.

نام سوره هايي که نقطه ندارد: حمد ، رعد ، طور ، روم ، مسد.

زماني در قرآن کريم که نقطه ندارد: « عصر » در سورۀ والعصر.

فرشته اي بي نقطه: « مالک » است که در سورۀ زخرف آيۀ 77 است.

فروع دين در قرآن که نقطه ندارد: « صوم » به معناي « روزه ».

آيۀ بي نقطه ( غير از حروف مقطعه ): « الله الصمد » در سورۀ توحيد

عددي که در قرآن بي نقطه است: « احد » يعني « يکي » در سورۀ توحيد.

عضو بدن انسان و حيوان بي نقطه: گوشت لحم که در سورۀ حجرات به آن اشاره شد.

شي اي که در قرآن نقطه ندارد: « دلو » که با آن آب از چاه مي کشند ( سورۀ يوسف ).

پوشيدني اي در قرآن که نقطه ندارد: لباس حرير که از جمله در سورۀ انسان از آن ياد شده.

ذکري در قرآن کريم که اساسي ترين ذکرهاست و لب هنگام گفتن اين ذکر به هم نمي خورد و بي نقطه است « لا اله الا الله ».

اسامي پيامبران بي نقطه: حضرت محمد « صل الله عليه و آله » ، هود « عليه السلام » ، موسي « عليه السلام » ، آدم « عليه السلام » ،.....

«...اللّهم اغفرلي ما تقرّبت به إليک بلساني ، ثمّ خالفه قلبي....» « خدايا! ببخشاي آنچه را که با زبان به تو نزديک شدم ، ولي با قلب آن را ترک کردم» (نهج البلاغه ، خطبه ي 78)

منبع:
-----------------------
دانستني ها و معماهاي قرآني ، حسين خاکساري هرندي ، انتشارات مهاد ، چاپ اول ، بهار 1388 ، اصفهان.


 

 
نام گياه
معني
سوره

اُثل
شوره ي گز درخت خارگزيده و تلخ
( سبأ / 17 )

اُعجاز ( جمع عجز )
ريشه هاي درختان
(قمر – حاقّه / 21 و 8 )

اعناب ( جمع عِنَب )
انواع انگور
( يقره / 267 )

اُكمام ( جمع كم )
غلاف شكوفه
(فصّلت و الرّحمن / 11 و 48 )

بَصَل
پياز
( بقره / 62 )

بَقَل (جمع آن بقولات )
ميوه هاي زيرزميني
( بقره / 62 )

ثمرات ( جمع ثمره )
ميوه ها
( بقره / 23 )

جَذَع ( جمع آن جذوع )
تنه ي درخت
( مريم و طه / 55 و 26 )

جَنَي
ميوه چيدن از درخت
( مريم و الرّحمن / 55 و 26 )

حَب
دانه هاي گياهي
(انعام / 96 )

حبّه
يك دانه حبوبات
( بقره / 262 )

حَرَث
كشت زار ، كشت كردن
( بقره / 72 )

خَب
چوب خشك درختان
( منافقون / 5 )

خضه
مخضود ، سدر پاك و نرم خسار و خس از درخت زدن
(واقعه / 29 )

خمط
درخت اُراك ترش مزه
( سبأ / 17 )

رطب
خرماي تر و تازه
( مريم / 25 )

رُمّان
انار
( انعام / 41- 100- 69 )

زَقّوم
درخت تلخ و خاردار
( صافّات – دخان – واقعه ) (63-44-52 )

زنجبيل
ساقه ي ريشه ي گياه دارويي
( دهر / 18 )

سنابل ( جمع سنبل )
خوشه هاي گندم
( يوسف / 44 و 6 )

شَجَره
درخت ميوه دار
( بقره / 35 )

ضريع
خار خشك سمّي
( غاشيه / 7 )

طلح
درخت مَز
( واقعه / 30 )

طلع
شكوفه ي خرما
( ق / 10 )

عدس عرجون
دانه هاي گياهاي غذايي – چوب خشك و خوشه ي خرما
( بقره / 62 )

عصف
برگ كشت زار خشك
( احقلف / 40 )

عنب
انگور
( الرّحمن / 13 )

فاكهه
نوعي ميوه
( بني اسرائيل – عبس / 91 – 29 )

فواكه ( جمع فاكهه )
ميوه ها
( يس / 58 )

فوم
ميوه ها
( مؤمنون – نمل –مرسلات / 20 – 43 – 43 )
 

سوره يوسف آيه 110


حَتّي إذَا اسْتَيْاَس الرُّسُلُ وَظَنَّوا أنَّهُمْ قَدْ کُذِبُوا جاءَ هُمْ نَصْرُنا

تا آنجا که رسولان مايوس شدند و گمان کردند (حتي افراد اندک مومن نيز ) به آنان دروغ گفته اند، در آن حال ياري ما به سراغشان آمد.

-----------------------------

از مفضل بن عمر از ابو عبدالله امام صادق عليه السلام نقل شده که فرمودند: مردي به محضر اميرالمومنين عليه السلام شرفياب شد و از طولاني شدن دولت جور و ستم به آن جناب شکايت کرد. اميرالمومنين عليه السلام به او فرمودند: به خدا سوگند آنچه آرزويش را داريد نخواهد شد تا اينکه باطل جويان هلاک شوند و جاهلان از ميان بروند و متقيان ( که اندک هستند ) در امان گردند، تا جائيکه احدي از شما جاي پاي براي خودش نخواهد يافت و تا آنجا که شما در نظر مردم از مردار در چشم صاحبش نيز بي ارزش تر خواهيد شد و همانطور که شما در آن حال هستيد ناگهان ياري خداوند و پيروزي بيايد و اين است ( معني ) فرموده پروردگار عزوجل من در کتابش:

تا آنجا که رسولان مايوس شدند و گمان کردند (حتي افراد اندک مومن نيز ) به آنان دروغ گفته اند، در آن حال ياري ما به سراغشان آمد.

سوره بقره آيه 156


وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأمْوالِ وَ الْأنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصّابِرينَ

و هر آينه شما را به وسيله ي ترس و گرسنگي و نقص در مالها و جانها و ميوه ها مي آزماييم، و صبر کنندگان را بشارت ده.

-----------------------------

محمد بن مسلم از امام صادق عليه السلام روايت مي کند که پيش از قيام مهدي ما سلام الله عليه مردم به انواع بلاها مبتلا مي شوند و موفقيت با صابران است.

به طور خلاصه علائم و نشانه هاي قبل از ظهور در اين روايات عبارت است از:

1- وحشت و اضطرابي که در حال حاضر در ميان مردم بعضي از کشورهاي اسلامي ديده مي شود.

2- گرسنگي و قحطي که در بعضي کشورهاي جهان مشهود است و به طور متوسط روزانه چند صد هزار تن از گرسنگي مي ميرند ( مانند بعضي از قسمتهاي افريقا و هندوستان ).

3- فساد در تجارت و بازرگاني و کمبود درآمد بعضي از اقشار جامعه که به ويژه در ايران ما مشهود است.

4- تلفات جاني مانند تلفات در جنگ ايران و عراق و نقصان زراعت و ميوه جات ناشي از آفات و کمي برکت آنها.

اکنون به اصل روايت که از امام صادق عليه السلام نقل کرده اند، توجه فرماييد:

محمد بن مسلم از امام صادق عليه السلام نقل کرده است که امام فرمودند: پيش از قيام قائم نشانه هايي است جهت آزمايش از جانب خداوند نسبت به بندگان مومنش. عرض کردم: آن نشانه هاي چيست؟ فرمود: آن، گفتار خداوند عزّوجل است که فرموده: « ولنبلونک بشيء » . فرمود: « لنبلونکم » يعني هر آيينه بيازماييم شما مومنان را « بشي ء من الخوف » به مقداري و چيزي از ترس از ملوک بني فلان ( بني عباس ) در پايان زمامداريشان و « الجوع » و گرسنگي به خاطر بالا بودن قيمتها « و نقص من الاموال » و کاستي از مالها ( يعني ) فساد تجارتها « و الا نفس » و جانها ( يعني ) مرگ سريع « والتمرات » و محصولات ( يعني ) کم شدن کشاورزي و کمبود برکت محصولات « و بشر الصابرين » ( يعني ) بشارت ده صابران را در چنين وقت به خروج قائم عليه السلام . سپس به من فرمود: اي محمد! اين است تأويل قول خداوند عزوجل که ميفرمايد: « و ما يعلم تاويله » ( يعني ) نمي داند تأويل قرآن را جز خداوند و پايداران در دانش.