امام حسن عليه السلام :

بَینَ الْحَقِّ وَ الْباطِلِ أَرْبَعُ أَصابِعَ، ما رَأَیتَ بِعَینَیكَ فَهُوَ الْحَقُّ وَ قَدْ تَسْمَعُ بِأُذُنَیكَ باطِلاً كَثیرًا.

بین حقّ و باطل به اندازه چهار انگشت فاصله است، آنچه با چشمت بینى حقّ است و چه بسا با گوش خود سخن باطل بسیارى را بشنوى ...!

- تحف العقول؛ ص٢٢٩

از بس که حُسن نام تو شد مشق جوهرم
عطر بقیع می وزد از باغ دفترم

شوق بهشت سهم بقیه، ز من مخواه
از گندم مزار شما ساده بگذرم

مسکین، یتیم، اسیر، همه زود آمدند
مثل همیشه در صف این خانه آخرم

نقش است بر کتیبه خلقت هو الکریم
ثبت است بر جریده عالم هو الکرم

من خواب دیده ام پس از آبادی بقیع
نذر ضریح توست النگوی مادرم

آنقدر حلقه بر در این خانه کوفتم
حالا خودم کلون قدیمی این درم

گفتند سائلان که پس از تو کجا رویم
گفتی که این شما و سرای برادرم

این ها دو واژه اند که با هم غریبه اند
بر صفحه چون دو خط موازی: حسن، حرم...

- میلاد حسنی

اي مقتداي دستِ تمام كريم ها
مولاي سبز پوش ، امام كريم ها

اي چشمه سار فيض خدا كوثر لبت
اي جاي چشم فاطمه دور و بر لبت

عالم گداي ريزه خور خوان دست توست
روزي ميان سفره ي احسان دست توست

اول امام زاده ي دنيا خوش آمدي
ابن الكريم اُمّ ابيها خوش آمدي

اول پدر به حضرت حيدر تو گفته اي
پيش از همه به فاطمه مادر تو گفته اي

آغوش گرم فاطمه بوي بهار داشت
صبحي كه مادرانه تو را در كنار داشت

آن روز با لبان تو افطار خود گشود
بابا علي كه كام تو را انتظار داشت

قنداقه ات شميم دل انگيز خويش را
از عطر سيبِ سرخ خدا يادگار داشت

خورشيد با نگاه تو از خواب ميپريد
پيش از طلوع با تو و چشمت قرار داشت

پاي بساط سفره ي افطاريِ خدا
هفت آسمان ملائكه ي روزگار داشت

عالم به عشق ِ خالِ لبت آفريده شد
ورنه خدا به عالم و آدم چكار داشت

اي نازدانه كودكِ دلبند فاطمه
اي خنده ات بهانه ي لبخند فاطمه

تو چشم خود به روي نبي باز ميكني
جا دارد اينكه بَهر همه ناز ميكني

ناز و كرشمه سُنَتِ مانده ز عهدِ توست
شه بالِ سبز حضرت جبريل مهدِ توست

غوغاترين، عزيزترين، خوش قدم ترين
در بين ِ ايل ِ جود و سخا با كرم ترين

چشم ِ بد از قشنگيِ چشمت به دور باد
ملعونه ي حسوده الهي كه كور باد

- مصطفي متولي

امام حسن عليه السّلام فرمودند:

 مَنْ عَبَدَأللّهَ، عَبَّدَألَلّهُ لَهُ کُلَّ شَی ءٍ ...

كسی كه خداوند را عبادت و بندگی نمايد، خداوند متعال همهٔ موجودات را بنده و مطيع او مي گرداند ...!

- بحار الانوار، ج 68، ص 184

نشسته ام بنویسم گدا گدا، آقا
چقدرمحترم است این گدای با آقا

نشسته ام بنویسم حسن کریم کرم
مدینه سفره آقا، برو بيا آقا

نشسته ام بنویسم بجای العفوم
الهی یا حسن و یا کریم یا آقا

تو مهربانی ات از دستگیری ات پیداست
بگیر دست مرا هم تو را خدا آقا

دخیل های نبسته شده زیاد شدند
چرا ضریح نداری؟چرا؟چرا؟ آقا

تويي كريم و حرم زاده من گدا زاده
مرا خدا به تو داده تو را به من داده ...

- علی اکبر لطیفیان

استاد علی صفائی ...

از کسانی نباشیم که رمضان بر آنها می گذرد؛ در حالی که بدن هایشان ضایع شده و فکرهایشان عقیم مانده و قلب هایشان سرشار از بت ها شده و روح هایشان هم به تنگی رسیده است ...!

چون این یک اصل است که اگر کسی از نعمتی که در دسترس اوست بهره نگیرد؛ سیاهی بر او می رسد ...!

قالَ عَلِىٌ عليه السلام: 

اَقَلُّ ما يَجِبُ لِلْمُنْعِمِ اَنْ لايَعْصِىَ بِنِعْمَتِهِ.
كمترين چيزى كه در مقابل نعمت دهنده بايد انجام داد اينست كه با نعمت او گناه صورت نگيرد.
(ميزان الحكمة،ج 5، حديث9578)

امام علی علیه السلام :

ما جالَسَ هذَاالقُرآنَ اَحَدٌ الّا قامَ عَنهُ بِزِیادَةٍ اَو نُقصانِ؛ زِیادَةٍ فی هُدًی اَو نُفصانِ مِن عَمًی .
هیچ کس با این قرآن همنشین نشد ، مگر آن که چون از نزد آن برخاست با فزونی و کاستی همراه بود؛ فزونی در هدایت، و کاستی ازکوردلی.
نهج البلاغه خطبه 176
 

امام رضا علیه السلام می فرماید:

خداوند متعال به یکی از پیامبران وحی فرستاد که: « هرگاه من اطاعت شوم، راضی می گردم و آن گاه که رضایت داشتم، برکت می دهم و برکت من هم بی پایان است».(میزان الحکمة، ج1، ح1700)

امام علي عليه السّلام فرمودند: 

أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا ؛
آيا آزاده اي نيست كه اين ته مانده بي ارزش را به اهلش واگذارَد و خود را اسير دنيا نكند بهوش باشيد كه ارزش شما تنها بهشت است، پس خود را جز بدان مفروشيد.(نهج البلاغه، حکمت 448)