موضوعات اصلي
از بين رفتن تداوم استخواني را که در اثر عوامل مختلف پيش مي آيد را شکستگي گويند. عللي که منجر به شکستگي مي شوند عبارتند از: ضربه، انقباض ناگهاني عضلات و حرکات شديد و سريع و بيماري هاي مختلف. اقسام شکستگي شکستگي ها را مي توان به سه دسته تقسيم کرد: علائم و نشانههاي شکستگي درد شديد در محل شکستگي: درد، شايع ترين علامت در شکستگي ها مي باشد. درد معمولا محدود به نقطه شکستگي است و با فشار بر روي آن بيشتر مي شود. درد با حرکت دادن عضو آسيب ديده نيز شديدتر مي شود.
عوارض شکستگي ها عوارض تهديد کننده سلامت عضو شکستگي استخوان ممکن است سبب آسيب به اعصاب و عروق خوني(رگ ها) (بصورت پاره شدن يا گير افتادن آن ها در بين قطعات شکسته) و سپس نرسيدن خون به آن عضو و در نتيجه منجر به قطع عضو آسيب ديده شود. اين عوارض اگر به موقع تشخيص داده نشوند و به آن ها توجه نشود عضو آسيب ديده به طور جدي در معرض خطر قرار مي گيرد. عفونت و سياه شدگي استخوان نيز از عوارض ديگر، در موضع آسيب ديده مي باشد که بيشتر در شکستگي هاي باز ديده مي شوند. علائم آسيب به اعصاب و رگ ها در عضو آسيب ديده کمک هاي اوليه در شکستگي ها
شکستگي ساده(بسته): هر گاه قطعات شکسته شده به خارج از بدن راه نيابند آن را شکستگي بسته گويند. در اين جا قطعات استخوان شکسته داخل پوست قرار گرفته و ايجاد زخم و خونريزي نکرده است.
شکستگي باز(مرکب): در اين گونه شکستگي ها علاوه بر شکستگي استخوان زخم هم وجود دارد و سر استخوان شکسته پوست و عضلات را سوراخ کرده بيرون مي آيد در شکستگي باز احتمال خونريزي شديد و عفونت وجود دارد که نياز به مراقبت بيشتري است.
شکستگي هاي چندگانه: در اين شکستگي استخوان به قطعات زيادي تقسيم مي شود که ممکن است اين شکستگي باز يا بسته باشد.
محدوديت حرکت: هم چنين سبب محدوديت حرکت اندام مي شود و مصدوم قادر به حرکت دادن عضو آسيب ديده نمي باشد.
تورم همراه با کبودي: در ناحيه شکستگي.
تغيير شکل عضو آسيب ديده: در صورتي که استخوان از هم جدا شده باشد عضو آسيب ديده در مقايسه با عضو قرينه سالم خود کوتاه تر از معمول به نظر مي رسد.
تغيير رنگ يا تغيير دماي پوست: به دنبال نشت خون از رگ ها، پوست اطراف محل آسيب ديدگي ابتدا قرمز و بعد از چند ساعت کبود مي شود.
شوک: در صورتي که شکستگي استخوان هاي ران، لگن و قفسه سينه وجود داشته باشد، بايد به علائم شوک ناشي از خونريزي داخلي توجه داشته باشيم. گاهي نيز خونريزي از شکستگي ها باز آن قدر شديد است که باعث شوک و در نهايت مرگ مصدوم مي شود. لزوما تمام علائم گفته شده ممکن است وجود نداشته باشد و شدت علائم نيز متغير است.
عوارض تهديد کننده جان مصدوم: از مهم ترين شکستگي هاي بدن از نظر ايجاد عوارض و خطر مي توان شکستگي جمجمه، گردن، ستون فقرات و دنده ها را نام برد. شکستگي ممکن است سبب پاره شدن يک رگ بزرگ و خونريزي شديد ازشکستگي شود که باعث شوک و در نهايت مرگ مصدوم مي شود. مثلا: شکستگي دنده(مثلا در اثر ضربه شديد فرمان به قفسه سينه) سبب پارگي قلب يا ريه يا عروق بزرگ داخل قفسه سينه و خطر مرگ بشود. شکستگي استخوان لگن سبب خونريزي شديد داخلي و شوک و مرگ بشود.
درد شديد که مهم ترين علامت انسداد رگ است. از بين رفتن نبض اندام در قسمت پايين تر از محل شکستگي در دست و پا، رنگ پريدگي و سرد شدن اندام مبتلا که نشانه نرسيدن خون است و بيحسي يا حتي فلج در صورت آسيب عصب.
بررسي علائم حياتي بيمار و هم چنين کنترل مجاري تنفسي و ضربان قلب و خونريزي. توجه کنيد که در هر مصدومي ابتدا يک ارزيابي اوليه از علائم حياتي و حال عمومي وي به عمل آوريد و سپس به بررسي شکستگي ها بپردازيد. اگر مصدوم بي هوش نيست در مورد نحوه آسيب ديدگي از وي سوال کنيد. پاسخ او به شما کمک مي کند تا محل و شدت ضايعه را تخمين بزنيد. در برسي شکستگي ابتدا ناحيه سر و جمجمه، سپس ستون فقرات و در انتها اندام ها بايد مورد بررسي قرار گيرد. در شکستگي اندام ها نبض را در پايين تر از محل ضايعه کنترل کنيد. در مواجهه با بيمار بي هوش هميشه بايد فرض بر اين باشد که يک ضايعه گردني يا کمري(شکستگي ستون فقرات) وجود دارد. چون يکي از مهم ترين و حساس ترين شکستگي ها مي باشد که در صورت عدم دقت لازم، حداقل آسيب وارده، فلج مي باشد. در صورتي که شکستگي باز و همراه خونريزي باشد، بايد پانسمان ساده انجام داد و از برگرداندن استخوان بيرون زده اجتناب کرد. عضو آسيب ديده در حد امکان نبايد حرکت داده شود. بايد از کمترين امکانات بهترين استفاده را جهت ثابت کردن عضو آسيب ديده به عمل آورد(روش هاي بانداژ و آتلبندي). در اولين فرصت بيمار را به مراکز درماني منتقل کنيد.
تا به حال چند بار تصميم گرفته ايد که موهاي خود را بلند کنيد؟ معمولاً موها در سال بين 4تا8 اينچ رشد مي کنند. بنابراين رسيدن به موهايي بلند براي شما بايد رويائي دست نيافتني باشد. اما در واقع، چيز هاي کوچکي وجود دارند که مي توانند روند رشد مو را سرعت بخشند. با عادات غذايي و تغذيه مناسب مي توانيد بدن و مويي سالم داشته باشيد. اگر مي خواهيد موي بلندي داشته باشيد، با پيروي از دستورات و برنامه هاي زير به آساني مي توانيد به بدن و موئي سالم دست پيدا کنيد. گام اول: پروتئين بيشتري را به برنامه غذايي خود اضافه کنيد. ماده اصلي تشکيل دهنده غده هاي تحريک کننده رشد مو، پروتئين ها هستند. بنابراين کمبود آن مي تواند موجب کاهش رشد مو و يا حتي ريزش آن شود. مرغ، ماهي و آجيل ها منابع غني پروتئين هستند. گام دوم: بيوتين، ويتامين ها کومپلکس و اسيدهاي چرب بيشتري را استفاده نمائيد. اسيدهاي چرب امگا 3 و 6 براي پياز مو بسيار مفيد هستند. در حالي که ثابت شده بيوتين و ويتامين هاي گروه ب براي رشد مو بسيار مفيد هستند. گام سوم: مرتباً ورزش کنيد. ايروبيک نه تنها براي قلب شمابسيار مفيد است بلکه مي تواند ورزش بسيار مناسبي براي تمام بدن شما باشد و خون بهتر مي تواند در رگ هاي بدن جريان داشته باشد. بدن سالم، يکي از بهترين راه هايي است که مي تواند سرعت رويش مو را افزايش دهد. گام چهارم: موها را با يک شامپو ويتامينه بشوئيد. اين نوع شامپوها حاوي مواد معدني مورد نياز براي رشد مو هستند. اين نوع شامپوها فرم زيبايي به مو مي دهند و از خشکي آن ها جلوگيري مي کنند. قدم پنجم: از تحريک کننده موئي استفاده کنيد که حاوي گليکوژن باشد. گليکوژن مخلوطي از عصاره هايي است که گفته مي شود با مصرف منظم، به رشد مو کمک مي کند. اين مواد معمولا در شامپوهايي که به رشد مو کمک مي کنند و يا از ريزش مو جلوگيري مي کنند يافت مي شود. قدم ششم: درمان هاي سخت را رها کنيد. رنگ کردن، اتو کردن مو و حتي محکم بستن آن ها مي تواند به آن آسيب برساند و احتمال ريزش آن را بالا ببرد. بنابراين هميشه با موهاي خود با نرمي رفتارکنيد. توصيه و هشدار: مرتباً موهاي خود را پاکيزه نگه داريد. چرا که موهاي پاکيزه هميشه بلندتر و پرتر از موهاي چرب و موخوره دار به نظر مي آيند.
بايد به سرعت اقدام كنيد. اگر كودك شما هوشيارياش را از دست داده است يا به نظر ميرسد كه در حالت شوك قرار دارد، از يك نفر بخواهيد كه فورا با اورژانس تماس بگيرد و خودتان كمكهاي اوليه را شروع كنيد. كودك را در حالت درازكش بخوابانيد، در حالي كه پاهايش حدودا 15 سانتيمتر بالاتر از سطح بدن قرار داشته باشند. اين كار موجب افزايش جريان خون به مغز و كاهش خطر شوك ميشود. در صورت امكان، عضو مجروح يا قسمتي را كه دچار خونريزي شده است بالاتر از سطح بدن قرار دهيد تا جريان خون به آن ناحيه كاهش پيدا كند. سپس با استفاده از پارچه يا باند استريل، محل جراحت را مستقيم فشار دهيد. اگر هيچ چيز ديگري در دسترس نبود از كف دست خود استفاده كنيد (البته در صورت امكان، پس از شستن دست). فشار را به صورت ثابت و يكنواخت به محل جراحت وارد كنيد تا زماني كه خونريزي متوقف شود. اگر خونريزي متوقف نشد، فشار را ادامه دهيد تا به حداقل برسد و كسي براي كمك بيايد. اگر باندي كه استفاده كردهايد كاملا خونآلود شد، آن را برنداريد. در عوض، يك لايه ديگر روي آن اضافه كنيد. (نبايد لختههايي كه به تدريج شكل گرفتهاند را از بين ببريد.) سعي كنيد آرام باشيد و كودك را هم آرام كنيد. اضطراب موجب افزايش ضربان قلب ميشود كه در نتيجه خون بيشتري به سمت ناحيه آسيبديده فرستاده خواهد شد. همين كه خونريزي متوقف شد، بگذاريد باند يا پارچه روي جراحت بماند. براي حفظ فشار، يك باند ديگر (يا يك نوار پلاستيكي) را محكم دور باند و محل جراحت ببنديد. (البته آن را بيش از حد سفت نكنيد زيرا نبايد گردش خون كودك متوقف شود.) اگر كودك شما بيدار و به هوش است، در اسرع وقت او را به نزديكترين اورژانس برسانيد. اگر گيج يا منگ است، با اورژانس تماس بگيريد. آيا مي توانم براي متوقف كردن خونريزي از شريانبند) تورنيكه) استفاده كنم؟ خير. شريانبند خونريزي را متوقف مي كند اما اين كار را با قطع جريان خون به منطقه زير محل بسته شدن شريانبند انجام ميدهد و اين كار ميتواند موجب بروز صدمات جدي و درد شديد شود. به همين دليل است كه متخصصين، استفاده از شريانبند را فقط براي شديدترين جراحات (مثل قطع يا لِه شدن اندام) و زماني كه هيچ روش ديگري براي متوقف كردن خونريزي وجود نداشته باشد توصيه ميكنند. اگر نميتوانيد خونريزي را با فشار مستقيم كنترل كنيد، با اورژانس تماس بگيريد. 
سياه سرفه عبارت است از عفونت باكتريايي، مسري و خطرناك برونش ها و ريه ها. واكسيناسيون در سراسر جهان به مقدار زيادي بروز سياه سرفه را كاهش داده است. تمامي سنين را مبتلا مي كند ولي در كودكان شايع تر است. علايم شايع علل عوامل افزايش دهنده خطر پيشگيري تمام كودكان را بر ضد سياه سرفه واكسينه كنيد. واكسيناسيون معمولاً در 2 ماهگي شروع مي شود و پس از 5 سالگي توصيه نمي گردد. افراد دچار عفونت را جدا كنيد. عواقب مورد انتظار داروها رژيم غذايي در اين شرايط به پزشك خود مراجعه نماييد اگر كودك شما علايم سياه سرفه، به ويژه كبودي صورت در طي حملات سرفه را داشته باشد. اگر تب رخ دهد. اگر استفراغ بيش از 2-1 روز ادامه يابد.
مراحل اوليه: آب ريزش بيني - سرفه خشك كه به سرفه با خلط غليظ تبديل مي شود- تب مختصر.
مراحل انتهايي: حملات سرفه مداوم و شديد كه تا يك دقيقه طول مي كشند. در طول سرفه در اثر كمبود اكسيژن فرد قرمز يا آبي مي شود. در پايان هربار سرفه، كودك با صدايي«شبيه فرياد» نفس نفس مي زند، استفراغ و اسهال، تب.
عفونت با باكتري بوردتلاپرتوسيس. اين بيماري از طريق تماس مستقيم با سرايت فردي يا تماس غيرمستقيم مثل تنفس هواي حاوي قطرات عفوني يا دست زدن به پيراهن يا ساير مواد آلوده منتقل مي شود. دوره كمون 7-5 روز است.
افراد واكسينه نشده - همهگيري هاي اواخر زمستان و بهار. گسترش باكتري ها باعث افزايش شدت بيماري زايي آن ها مي گردد. شرايط زندگي شلوغ يا غيربهداشتي- بارداري.
با درمان معمولاً ظرف تقريباً 6 هفته علاج مي شود(ممكن است بين 3هفته تا 3 ماه باشد). سير معمول بيماري به شرح زير است: 2 هفته سرفه غير مشخص، 2 هفته حملات«سياه سرفه» و 2 هفته نقاهت، ممكن است برخي سرفه هاي پايدار ماه ها طول بكشند.
عوارض احتمالي
كودكان زير يك سال در معرض عوارض شديد يا مرگ قرار دارند. خون دماغ - جدا شدن شبكيه- تشنج و آنسفاليت- پنوموني- آپنه(كند شدن يا توقف تنفس)- عفونت گوش مياني- پارگي عروق خوني مغز.
درمان
آزمون هاي تشخيصي مي توانند شامل بررسي هاي آزمايشگاهي خون، كشت خلط و راديوگرافي قفسه سينه باشند. بستري شدن در بيمارستان با مراقبت هاي ويژه براي نوزادان به شدت بيمار. كودكان بزرگ تر را معمولاً مي توان در منزل درمان كرد. تا از بين رفتن تب، شخص بيمار را جدا كنيد. ملاقات كنندگان اجباري بايد ماسك بزنند. در طول يك حمله سرفه در يك كودك، پايين تخت را بلند كنيد. صورت كودك را پايين بياوريد و سرش را به يك طرف بچرخانيد تا به تخليه ريه ها كمك كنيد. كودكان بزرگ تر معمولاً ترجيح مي دهند در طول حملات سرفه بنشينند و به جلو خم شوند. از يك مرطوب كننده اولتراسونيك براي تسكين سرفه و كمك به رقيق شدن ترشحات برونش و ريه استفاده كنيد. هر روز مرطوب كننده را تميز كنيد.
از داروهاي ضدسرفه مگر در صورت تجويز استفاده نكنيد. ممكن است توصيه شود در دوره كمون اريترومايسين شروع گردد. براي عوارضي چون عفونت گوش مياني يا پنوموني ممكن است آنتي بادي هايي تجويز گردند. تا از بين رفتن تب، كودك را در بستر نگه داريد. با توجه به قدرت كودك، فعاليت طبيعي بايد به آهستگي از سر گرفته شود.
كودك را به نوشيدن مايعات فراوان مثل آب ميوه، چاي، نوشيدني هاي كربنات دار و سوپ رقيق تشويق كنيد. رژيم غذايي خاصي ندارد. وعده هاي غذايي كم و به تعداد زياد ممكن است استفراغ را كاهش دهد.
حصبه عبارت است از عفونت باكتريايي دستگاه گوارش. مي تواند تمامي سنين را مبتلا كند ولي شيرخواران و افراد بالاي 60 سال معمولاً دچار موارد شديدتري مي گردند. علايم شايع علل عوامل افزايش دهنده خطر پيشگيري عواقب مورد انتظار عوارض احتمالي كم آبي بدن- سوراخ شدن روده ها- خونريزي يا آبسه گوارشي- پنوموني- عفونت استخوان- نارسايي احتقاني قلب- هپاتيت. درمان داروها فعاليت در اين شرايط به پزشك خود مراجعه نماييد
- اسهال. در موارد خفيف تنها ممكن است 3-2 بار اجابت مزاج شل در روز وجود داشته باشد. در موارد شديد ممكن است هر 15-10 دقيقه اسهال آبكي رخ دهد.
- استفراغ.
- تب.
- سردرد.
- دردهاي عضلاني.
- بثور پوستي قرمز رنگ روي شكم.
- كرامپ هاي شكمي(گاهي).
- خون در مدفوع(گاهي) يك حمله نسبتاً خفيف ممكن است با اسهال استفراغ ساده اشتباه شود.
عفونت با سالمونلاتيفي كه يك باكتري است كه در حيوانات مبتلا به عفونت يافت مي شود و با گوشت يا شير آلوده به انسان ها منتقل مي گردد. پختن كامل ميكروب ها را مي كشد. عفونت مي تواند به وسيله افراد بيمار يا حاملين غير بيماري كه پس از اجابت مزاج بدون شستن دقيق دست ها به غذا دست مي زنند، نيز منتقل گردد.
- بيماري كه مقاومت را كاهش داده باشد.
- شرايط سكونت شلوغ يا غير بهداشتي.
- مسافرت به كشورهاي استوايي.
براي مسافرت به كشورهايي كه حصبه وجود دارد، واكسيناسيون براي تيفوئيد (تزريقي يا نوع خوراكي) در در نظر بگيريد. در طول مسافرت در مناطق استوايي، از آب، شير، سالاد و سبزيجات خام، ميوه هاي پوست نكنده و محصولات لبني پرهيز كنيد. از مرغ و خروس و محصولات آن ها كه به مدت طولاني خارج از يخچال مانده باشند، بپرهيزيد. بعد از اجابت مزاج و پيش از دست زدن به غذا دست هاي خود را بشوييد.
با درمان معمولاً ظرف 3-2 هفته قابل علاج است. بدون درمان مي تواند كشنده باشد.
تشخيص با بررسي آزمايشگاهي خون صورت مي گيرد. بستري در بيمارستان براي موارد شديد، سايرين مي توانند در منزل معالجه شوند. افراد بيمار را جدا كنيد و از آن ها بخواهيد از كمدهاي كنار تخت يا حمام استفاده كنند. از يك پوشش گرم كننده يا بطري آب گرم براي تسكين كرامپ هاي شكمي استفاده كنيد. دست ها را به دقت و بيشتر مواقع بشوييد. بيماران را مرتباً در بستر بچرخانيد. از پارچه هاي ولرم براي كشاله ران و زير بغل براي كاهش تب استفاده كنيد، آسپرين يا استامينوفن نخوريد؛ هر دوي آن ها لوله گوارش را تحريك مي كنند. از مسهل استفاده نكنيد.
آنتي بيوتيك ها تجويز خواهند شد. براي موارد شديد گلوكوكورتيكوييدها علاوه بر آنتي بيوتيك ها تجويز خواهند شد.
حداقل 3 روز پس از محو علايم استراحت در بستر ضروري است. براي پيشگيري از تشكيل لخته هاي خوني وريد عمقي، پاها را بايد غالباً در بستر خم كرد.
رژيم غذايي
در طول مرحله اسهال يك رژيم غذايي كاملاً مايع لازم است. سپس يك رژيم غذايي پركالري و كاملاً متعادل لازم است. مكمل هاي ويتاميني و معدني ممكن است كمك كننده باشند.
اگر شما يا يكي از اعضاي خانوادهتان علايم حصبه را داشته باشيد ـ تب ـ گلودرد ـ سرفه شديد يا سرفه خوني ـ تنگي نفس ـ درد يا تورم شديد شكم ـ خونريزي از مقعد ـ درد در ساق يا ران ـ سردرد، گوش درد يا تورم مفاصل.
پديده دندان درآوردن عبارت است از ظهور متوالي دندان هاي شيري و دايمي. دندان هاي جديد به طور مداوم از 6 ماهگي تا 3 سالگي در مي آيند. كودك بين 12-6 سالگي دندان هاي شيري خود را از دست مي دهد و دندان هاي دايمي جاي آن ها را مي گيرد. به طور متوسط اولين مجموعه دندان ها در مدت كوتاهي بعد از دومين سالروز تولد، كامل مي گردد. علايم شايع پيشگيري درمان داروها معمولاً براي ناراحتي حاصل از دندان درآوردن، دارو لازم نيست. ممكن است استامينوفن يا يك كرم يا پماد ماليدني برروي لثه براي تسكين ناراحتي، توصيه شود. در چه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟ اگر درجه حرارت كودك بيش از حدطبيعي شود. اگر علايم عفونت مثل درد، چرك، تورم بيش از حد يا قرمزي زياد لثه در حين دندان درآوردن ايجاد گردد.
توليد بيش از حد بزاق، دندان قروچه و جويدن هر چيزي كه بچه بتواند بگيرد. درد(اين علامت را نمي توان ثابت كرد ولي احتمالاً ايجاد مي گردد). لثه ها ممكن است قرمز و متورم شوند. تحريك پذيري- كج خلقي؛ لجبازي- اشكال در به خواب رفتن- گريه بيش از حدمعمول- دندان در آوردن هرگز نبايد علت تب، استفراغ، اسهال، بياشتهايي طولاني، درد گوش، تشنج، سرفه يا بثور محل پوشك در نظر گرفته شود. اين ها علايم يك بيماري هستند.
مشكلات مربوط به دندان در آوردن را نمي توان پيشگيري كرد ولي مي توان علايم آن را تسكين داد. زمان دندان در آوردن بسيار متغير است. البته توالي دندان در آوردن طبيعي در كودكان به شرح زير است: اولين دندان ها(دندان هاي پيش تحتاني) در حدود 6 ماهگي، در دخترها زودتر از پسرها- اولين دندان دايمي در حدود 6 سالگي- دندان هاي آسياي كوچك بين 12-10 سالگي دندان هاي آسياي بزرگ در حدود 12 سالگي.
عواقب مورد انتظار
ناراحتي حاصل از دندان درآوردن را مي توان به طور نسبي تسكين داد.
عوارض احتمالي
دندان درآوردن ممكن است به اشتباه به عنوان يك بيماري تبزا تشخيص داده شود.
لثه كودك را با انگشتان خود مالش دهيد؛ اين امر بسيار آرامبخش است. يك پارچه شستشوي زبر را منجمد كنيد و اجازه دهيد كه كودك آن را بجود. به كودك يك بيسكويت مخصوص دوران دندان درآوردن و يا حلقه پلاستيكي مخصوص دندان درآوردن بدهيد(مي توانيد آن را سرد كنيد). يا يك سواب كتان و آب، دندان هاي تازه و لثه را تميز كنيد يا اين كه با پيچيدن يك پارچه شستشوي نرم دور انگشت خود، دندان هاي كودك و لثه او را تميز كنيد. قبل از مسواك زدن منظم، صبر كنيد تا كودك 3-2 ساله شود. در اين سن، كودكان مي خواهند با مسواك زدن از والدين خود تقليد كنند. در 3-2 سالگي مراجعه منظم به دندانپزشك را آغاز كنيد. در 5 سالگي به كودك توضيح دهيد كه افتادن دندان كودك طبيعي است. اين امر مانع مي شود كه كودك در هنگام شروع افتادن دندان هايش نگران گردد.
كشيدگي عبارت است از كشيده شدن يا پارگي عضله. پيچ خوردگي عبارت است از كشيده شدن يا پارگي رباط. پيچ خوردگي غالباً در مچ پا، زانو يا انگشتان دست رخ مي دهد، هر چند هر مفصلي مي تواند دچار آن شود. مفاصل دچار پيچ خوردگي در هنگام فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري دچار درد مي شوند. علايم شايع عوامل تشديد كننده بيماري پيشگيري عواقب مورد انتظار عوارض احتمالي داروها فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري در چه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟ اگر شما يا يكي از اعضاي خانواده تان دچار پيچ خوردگي مفصل شده باشد به طوري كه مفصل نتواند وزن را تحمل كرده، يا به طور طبيعي حركت كند. اگر درد غيرقابل تحمل شود. اگر علي رغم درمان، تورم يا كبودي افزايش يابد.
- درد يا حساسيت به لمس در ناحيه مبتلا؛ شدت درد بسته به وسعت آسيب فرق مي كند.
- تورم مفصل مبتلا.
- قرمزي يا كبودي ناحيه آسيب، يا به سرعت و يا چند ساعت پس از آسيب.
- كاهش قابليت حركت طبيعي در مفصل آسيب ديده.
علل
كشيدگي ها معمولاً با آسيب هاي ناشي از استفاده بيش از حد همراه هستند. پيچ خوردگي ها معمولاً ثانويه به تروما(سقوط، پيچ خوردن يا حوادث اتومبيل) رخ مي دهند. مچ پا به خاطر ضعف ناشي از ساختمان تشريحي خود، موقعيت رو باز آن و استرس كه در ورزش و فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي تفريحي تحمل مي كند، بيشتر آسيب مي بيند. گاهي افتراق پيچ خوردگي از كشيدگي مشكل است.
- چاقي.
- تروما.
- ورزش بيش از حد.
- گرفتن وضعيت هاي نامناسب.
- كفش هاي نامناسب و پاشنه بلند.
سطح مناسبي از تناسب فيزيكي را حفظ كنيد. از آسيب پرهيز كنيد: پيش از فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي توان فرسا مفاصل ضعيف را با بانداژهاي حمايت كننده ببنديد. قبل و بعد از ورزش، حركات كششي عضلات را انجام دهيد. براي پيشگيري از عود با ورزش عضلات ضعيف را تقويت كنيد.
با درمان مناسب و استراحت، 8-6 هفته بهبودي طول مي كشد. بسته به شدت آسيب ممكن است بيشتر طول بكشد.
اگر پيچ خوردگي شديد باشد، زمان كافي براي بهبود به آن داده نشود يا مفصلي مكرراً دچار پيچخوردگي گردد، ضعف پايدار حاصل مي شود.
درمان
آزمون هاي تشخيص مي توانند شامل راديوگرافي، سي تي اسكن يا ام.آر.آي از ناحيه آسيب ديده باشند، درمان«ايكب»(استراحت، يخ، كمپرس، بالا بردن) در 24 ساعت اول روي مفصل آسيب ديده يخ بگذاريد. يخ را در يك كيسه پلاستيكي گذاشته، با يك پارچه نازك آن را از پوست جدا كنيد. با دست خود يا يك بانداژ كشي آن را روي مفصل نگه داريد. بسته به توانايي خود در تحمل سرما به طور مداوم يا متناوب كيسه يخ را روي مفصل تا 2 ساعت نگه داريد. درمان با يخ را با فواصل 2 ساعته به مدت 24 ساعت ادامه دهيد. پس از 24 ساعت، ميتوانيد درمان با يخ را ادامه دهيد يا به گرم كردن تبديل كنيد. براي گرم كردن، مفصل را در آب داغ قرار دهيد يا هر 2 ساعت يا هر وقت كه ممكن باشد، به مدت 15 دقيقه از گرما استفاده كنيد. در 24 ساعت اول گرم كردن را انجام ندهيد زيرا ممكن است باعث افزايش خونريزي و تورم و طولاني شدن زمان بهبودي گردد. كمپرس با يك بانداژ كشي. هر وقت كه ممكن باشد، مفصل را بالا ببريد(به ويژه هنگام خوابيدن) تا تورم كاهش يابد. ممكن است براي ترميم رباط هايي كه به شدت دچار پارگي شدهاند، جراحي لازم باشد. ممكن است براي پيچ خوردگي هاي شديد يا پس از جراحي، آتل لازم باشد. پس از برداشت آتل بايد تا مدتي از بانداژهاي حمايت كننده استفاده كنيد. ياد بگيريد كه در صورت لزوم از چوب زير بغل استفاده كنيد.
مي توانيد از مسكن هاي بدون نياز به نسخه مثل استامينوفن يا ايبوپروفن استفاده كنيد. در صورت شديد بودن پيچخوردگي ممكن است مسكن قوي تري تجويز گردد. از آسپيرين استفاده نكنيد زيرا ممكن است باعث افزايش احتمال خونريزي شود.
بگذاريد مفصل 2-1 روز استراحت كند. سپس تمرين دادن ملايم مفصل را آغاز كنيد به طوري كه وزني بر آن نيندازيد. ممكن است براي به دست آوردن مجدد قدرت و استفاده طبيعي از مفصل، فيزيوتراپي پيشنهاد گردد.
پنوموني پنوموسيستيس كاريني التهاب ريه ها ناشي از يك تك ياخته(يك موجود ميكروسكوپي تك سلولي). اين تك ياخته موجودي فرصت طلب است كه در شرايط طبيعي، بدن مانع تهاجم آن مي گردد ولي در شرايط ضعف يا نارسايي ايمني مثلاً در جريان بيماري ايدز، هوجكين و ساير بيماري هاي تضعيف كننده دستگاه ايمني به بدن تهاجم كرده و عفونت ايجاد مي كنند. علايم شايع عوامل افزايش دهنده خطر عواقب مورد انتظار عوارض احتمالي بررسي هاي تشخيصي ممكن است شامل بررسي گازهاي خوني شرياني، عكس ساده قفسه سينه و بررسي آزمايشگاهي نمونه خلط(به دست آمده از برونكوسكوپي يا نمونه برداري ريه) جهت شناسايي عامل عفونت باشد. در موارد خفيف ممكن است درمان در منزل انجام گيرد ولي موارد متوسط تا شديد در بيمارستان بستري مي گردند. ممكن است حيات تنفسي با دستگاه تهويه مكانيكي ضرورت يابد. داروها فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري رژيم غذايي در چه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟ اگر شما يا يكي از اعضاي خانواده تان داراي علايم پنوموني پنوموسيستيس كاريني باشيد. بروز موارد زير در طي درمان:
- بروز تدريجي سرفه خشك بدون خلط.
- تب.
- احساس كمبود هوا.
- كوتاهي نفس.
- تندي ضربان قلب.
- اضطراب.
- ارغواني شدن لب ها و انگشتان دست.
علل
تك ياخته پنوموسيتيس كاريني از فرد به فرد منتقل مي شود.
- ايدز.
- بيماري هوچكين.
- شيمي درماني براي سرطان ها.
- مصرف كورتيزون يا داروهاي كورتيكواستروييدي.
- تزريق خون.
- اشعه درماني.
پيشگيري
پيشگيري آن به عوامل خطر ساز اين عفونت و سابقه قلبي پنوموني پنوموسيستيس كاريني بستگي دارد.
درمان موفقيت آميز پلورزي بستگي به درمان موفق اختلال ايجاد كننده آن دارد، اغلب علائم بدون ايجاد عارضه اي به صورت كامل و خود به خودي در طي 2 هفته فروكش مي كند.
مزمن شدن بيماري كه گاهي كشنده است. عوارض جانبي داروهاي تجويز شده براي اين عفونت، به خصوص بثورات پوستي و پايين بودن تعداد گويچه هاي سفيد خون.
درمان
- آنتي بيوتيك ها، نظيرتري متوپريم، سولفامتوكسازول، يا پنتاميدين(به شكل خوراكي يا بخور).
- كورتيكو استروييدها ممكن است تجويز شوند.
- داروهاي ضد سرفه جهت مهار سرفه.
- داروهاي ضد احتقان به اشكال قطره بيني، اسپري خوراكي براي كاهش احتقان در دستگاه تنفسي فوقاني.
- داروهاي جديد در اين زمينه در حال حاضر تحت بررسي قرار دارند.
تا هنگام فروكش تب استراحت در بستر ضروري است. پس از آن فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي طبيعي را مي توان به تدريج از سر رفت.
رژيم خاصي نياز نيست. مصرف مايعات را تا مقدار حداقل يك ليوان آب يا آشاميدني هاي ديگر در هر ساعت افزايش دهيد. افزايش مصرف مايعات به رقيقتر شدن ترشحات ريوي و در نتيجه آسان تر شدن تخليه آن ها با سرفه كمك مي كند.
تب ـ درد غيرقابل تسكين با گرم كردن يا داروهاي تجويز شده ـ تشديد كوتاهي نفس
ـ تيرگي يا كبودي ناخن هاي دست و پا يا پوست ـ خلط خوني ـ تهوع، استفراغ يا اسهال - اگر دچار علايم جديد و غيرقابل توجيه شده ايد. داروهاي تجويزي ممكن است با عوارض جانبي همراه باشند.
آميوتروفيك لاترال اسكلروز(ALS) عبارت است از تخريب پيش رونده سلول هاي طناب نخاعي، كه منجر به از دست رفتن تدريجي عملكرد عضلات مي شود. اين بيماري مسري يا سرطاني نيست. علايم اين بيماري ممكن است با علايمي كه در اثر بيماري لايم در دستگاه عصبي بروز مي كند اشتباه شوند. در بيماري ALS، دستگاه عصبي مركزي و عضلات، به خصوص عضلات دست، ساعد، پا، سر و گردن درگير مي شوند. علايم شايع عوامل تشديد كننده بيماري پيشگيري عواقب مورد انتظار عوارض احتمالي درمان فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري تا حدي كه امكان دارد بيمار بايد فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري خود را حفظ كند. ضعف عضلاني تدريجاً توانايي جسماني فرد را كاهش مي دهد. با استفاده از يك برنامه مخصوص بازتواني مي توان استقلال فرد را به مدت بيشتري حفظ نمود. بايد وسايلي تهيه شوند تا فرد را در حركت كمك كنند، مثلاً واكِر يا صندلي چرخدار. رژيم غذايي اگر مشكل در بلع وجود دارد، بايد غذاهاي نرم و راحتالحلقوم خورده شوند. نهايتاً ممكن است نياز به دادن غذا از راه لوله وجود داشته باشد. در چه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟ اگر شما يا يكي از اعضاي خانواده تان علايم آميوتروفيك لاترال اسكلروز(ALS) را داريد.
- پرش و ضعف عضلات، كه از دست ها شروع شده، به بازوها و پاها گسترش مي يابد. نهايتاً عضلات مسؤول تنفس و بلع نيز درگير شده، دچار ضعف مي شوند.
- گرفتگي عضله.
- سفتي و انعطاف ناپذيري گروه هاي عضلاني.
- كاهش وزن بدون توجيه.
- خورده خورده و نامفهوم صحبت كردن.
- معمولاً توانايي هاي ذهني مشكلي پيدا نمي كنند.
- حملات ناگهاني خنده يا گريه.
- سن بالاي 40 سال.
- سابقه خانوادگي ALS.
- بروز اين بيماري در بين افرادي كه شغل شان مستلزم فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري بدني شديد است بيشتر گزارش شده است.
در حال حاضر نمي توان از اين بيماري پيشگيري كرد.
در حال حاضر اين بيماري علاجناپذير است. بيماران معمولاً در عرض 5-2 سال فوت مي كنند، اما 20% از آنها تا 5 و 10% از آن ها تا 10 سال زنده مي مانند.
- تحقيقات علمي در زمينه علل و درمان اين بيماري در حال انجام هستند، بنابراين اميد مي رود كه روش هاي درماني مؤثرتري يافت شوند و نهايتاً علاج آن ميسر گردد.
- عدم توانايي حركت ناشي از بيماري باعث بروز زخم هاي ناشي از فشارآمدن طولاني مدت روي نقاط خاص مي شود.
- ذاتالريه ناشي از مشكل در بلع و جمع شدن ترشحات در راه هاي هوايي.
- زوال رفتن پيش رونده قواي جسماني فرد بر جنبه هاي مختلف زندگي وي از جمله روابط، كار، درآمد، هماهنگي عضلاني و مسايل جنسي تأثير منفي مي گذارد.
تشخيص شامل آزمون الكترميوگرافي(نوار عضله) است. اين آزمايش براي ارزيابي انتقال پيام هاي عصبي به عضله انجام مي گيرد. هيچ درمان اختصاصي وجود ندارد. براي كنترل علايم و اورژانس هاي عارض شده، بيمار تحت مراقبت حمايتي قرار مي گيرد. براي پيشگيري از زخم هاي فشاري، بايد مراقبت پرستاري در حد مناسب انجام گيرد. بيمار بايد تكنيك مكش و بيرون آوردن ترشحات جمع شده در ريه خود را ياد بگيرد. روان درماني يا مشاوره براي يادگيري روش هاي مقابله با ناتواني و معلوليت. نهايتاً بستري شدن در بيمارستان يا مراكز نگهداري از بيماران دچار بيماري هاي مزمن.
داروها
- هيچ دارويي براي درمان ALS وجود ندارد.
- آنتي بيوتيك براي مبارزه با عفونت در صورت بروز ذاتالريه.
- داروي باكلوفن ممكن است به كاهش سفتي و انعطاف پذيري عضلات كمك كند.
- از داروهاي ضدافسردگي شايد بتوان براي كاهش توليد بزاق استفاده نمود.
اگر پس از تشخيص و اقدامات لازم، دچار سرفه، تنگي نفس، يا تب شدهايد.
اگر يك بچه ديگر كودك من را گاز گرفت، چكار بايد بكنم؟ گاهي پيش مي آيد كه يك كودك در حين بازي يا از روي عصبانيت يك كودك ديگر را گاز بگيرد. در اين موارد معمولا پوست پاره نمي شود و جراحت نيز جدي نيست. اما اگر پوست پاره شود قضيه فرق دارد. دهان انسان پر از باكتري است و خطر ابتلا به عفونت نيز 10 تا 15 درصد است. گازهاي محكم بر روي صورت، دست ا و اندام اي تناسلي مي توانند بيش از همه خطرناك باشند. اگر كودك شما را گاز گرفتهاند و پوست او پاره نشده است، صرفا محدوده گاز را با آب و صابون ملايم بشوييد. اگر پوست پاره شده است، جراحت را با صابون ملايم و آب جاري به مدت 3 تا 5 دقيقه بشوييد(اما روي زخم را نخراشيد)، سپس آن را با يك باند تميز بپوشانيد. اگر زخم خونريزي دارد با يك پارچه تميز و خشك روي آن را فشار دهيد و در صورت امكان آن قسمت را بالاتر از سطح بدن قرار دهيد. اگر پوست پاره شده است بايد كودك را براي معاينه نزد پزشك ببريد كه جراحت را تميز و بررسي كند. هم چنين دستورات لازم براي تميز نگه داشتن زخم را به شما بدهد. پزشك معمولا ترجيح مي دهد كه جراحت را بخيه نزند، مگر اين كه شديد يا روي صورت كودك باشد. بخيه زدن مي تواند خطر بروز عفونت را افزايش دهد. هم چنين ممكن است يك دوره كوتاه آنتي بيوتيك براي پيشگيري از عفونت تجويز نمايد كه به محل و شدت گاز بستگي دارد. چه نوع عفونت هايي ممكن است از طريق گاز گرفتن منتقل شوند؟ گاز مي تواند باكتري هايي از قبيل استافيلوكوك را كه به طور معمول در دهان انسان وجود دارند منتقل نمايد. هم چنين مي تواند بيماري هايي جدي مانند هپاتيت را نيز منتقل كند. هر چند متخصصين احتمال سرايت ويروس ايدز را از طريق گاز گرفتگي رد نمي كنند، اما اين قضيه بسيار بعيد است. براي سرايت ويروس ايدز، فرد آلوده بايستي خونريزي داشته باشد، پوست فرد مقابل را با گاز پاره كند و خون خود را به درون جراحت وارد نمايد. هيچ موردي از انتقال ويروس ايدز از طريق گاز و بدون انتقال از طريق خون تاكنون گزارش نشده است. چگونه مي توانم بفهمم كه محل جراحت، عفونت كرده است يا نه؟ اگر كودك شما هر يك از نشانههاي زير را كه علامت عفونت هستند نشان داد فورا با پزشك تماس بگيريد: براي پيشگيري از تكرار گاز گرفتگي، چه كار ميتوانم بكنم؟ اگر كودك شما را در مهدكودك گاز گرفتهاند، با مربي او صحبت كنيد. از او بخواهيد كه به والدين كودكي كه گاز گرفته است، اخطار بدهد. اگر گاز در هنگام دعوا رخ داده است، سعي كنيد مسأله را حل كنيد و البته در مورد روش هاي حل مسالمت آميزِ بحث و مشاجره نيز با كودك خود صحبت كنيد. اگر اين مسأله در حين بازي هاي بچهگانه رخ داده است، در مورد روش هاي سالمتر براي بازي با كودك خود صحبت نماييد. 
- افزايشِ تورم، قرمزي يا حساسيت محل جراحت.
- چرك.
- تب(بيشتر از 38 درجه سانتيگراد).
- خروج رگه هاي قرمزرنگ از محل گاز گرفتگي يا احساس گرما در آن محل. هم چنين اگر محل گاز گرفتگي ظرف 10 روز خوب نشد كودك را براي معاينه نزد پزشك ببريد.