موضوعات اصلي
با توجه به آثار سوء و غیر قابل جبران حمله قلبی، علاوه بر پیشگیری از بروز این حملات، آشنایی با علائم شایع آن و تشخیص زودرس این حملات، نقش اساسی در بهبود فرد مبتلا ایفا می نماید.
- احساس گرفتگی عضلانی در پاها در هنگام راه رفتن ( لنگی های متناوب ) و یا احساس درد در قسمت های بالای ران و کفل
بر حسب شدت بیماری قلبی، گزینه های درمانی بسیاری برای درمان بیماری قلبی در افراد دیابتی وجود دارد. اما باید بدانیم مانند هر بیماری دیگری، مهم ترین اقدام درمانی، پیشگیری از وقوع آن است.
بیماری عروق محیطی به صورت زیر درمان می گردد:
بهترین راه برای پیشگیری از بیماری قلبی این است که به خوبی از خودتان و بیماری دیابت تان مراقبت کنید:
عوامل ايجاد اختلال خودبيمارانگاري خودبيمارانگاري در افرادي كه قبلا يك بيماري جسماني واقعي در كودكي داشته اند، يا ارتباط نزديكي با يك خويشاوند بيمار خود داشته اند، بيشتر ديده مي شود. با اين حال، دو علت عمده ي اين بيماري، شامل اضطراب و افسردگي مي باشد و درمان آن نيز از طريق مشاوره ي روان شناسي و داروهاي ضداضطراب امکان پذير است. ريشه ي اين بيماري چيست و چگونه شروع مي شود؟ اين بيماري از اوايل بزرگسالي شروع مي شود و نشانه هاي آن ممکن است مثلا بعد از بيماري جدي فرد مورد علاقه و يا بعد از مرگ يک دوست صميمي و يا اعضاي خانواده رخ دهد. فشارهاي رواني و استرس نيز ممکن است مزيد بر علت شود. همچنين وقتي که افراد درباره ي يک بيماري (مثلا سرطان) اطلاعات دقيق داشته باشند، ممکن است بر روي تفسير خيالي آنها از علايم اين بيماري در خودشان اثر بگذارد، مثلا فکر مي کنند که خودشان هم سرطان دارند. لذا هر يک از اين موارد ممکن است جرقه اي براي شروع بيماري "هيپوکندريا" باشد. يک سري خلق و خوهاي شخصيتي و ارثي نيز ممکن است فرد را آسيب پذير کند، مثلا افراد عصبي (خود منتقد، درون گرا و خود شيفته) بيشتر مستعد ابتلا به خودبيمارانگاري هستند. اين عقيده که اگر فردي هيچ گونه درد و ناراحتي نداشته باشد، نشان مي دهد سالم مي باشد، ممکن است فرد را به اين نتيجه گيري اشتباه وادارد که عملکردهاي بدن خود را به عنوان علايم و نشانه ي يک بيماري تلقي کند. اين قبيل افراد معمولا، آستانه ي تحمل پايين تري نسبت به ديگران دارند، بنابراين احساسات دروني را که ديگر افراد ممکن است حتي آن ها را احساس نکنند، به خوبي درک و لمس مي کنند. عوامل تشديد کننده ي خودبيمارانگاري عوامل فيزيولوژيک شامل علايم جسمي است که موجب مي شود شخص فکر کند بيمار است. در اين حالت نه تنها زماني که پزشک به آنها مي گويد بيمار نيستند، آن احساس از بين نمي رود، بلکه گاهي بدتر نيز مي شود. مثلا اضطراب، بسياري از علايم جسمي را باعث مي شود که شامل افزايش ضربان قلب، تنگي نفس، احساس خفگي، درد سينه، گيجي، تاري ديد، آشفتگي ،زدن جوش، افزايش تعريق بدن، دهان خشک، اختلال در عملکرد هضم غذا، سفت شدن ماهيچه ها (که ممکن است در اثر درد، لرزش و خستگي به وجود آيد) است. هر چقدر بيمار نسبت به سلامت خود حساسيت نشان دهد، اين علايم بيشتر بروز مي کنند و موجب مي شوند که بيمار نيز نسبت به عقيده ي خويش پاي بندتر شود. عوامل ادراکي شامل اين موضوع مي شود که بيمار در مورد مسائل مربوط به سلامت خويش، چگونه فکر کند. وقتي اضطراب بيمار زياد مي شود، او به دنبال اطلاعاتي براي تصديق و يا رد ترس خود مي گردد و سعي مي کند فکر کند بيمار است تا اين که سالم، و اين در حالي است که او بيمار نيست. عوامل رفتاري افراد دچار خودبيمارانگاري، هر نوع شک و شبهه اي را در مورد به خطر افتادن سلامت خويش، جدي تلقي مي کنند. آنان مي خواهند اطمينان حاصل کنند که بيمار نيستند و اگر پزشک به آنان تضمين ندهد، به دنبال راه هاي ديگري مي گردند و در آخر، راهي را در پيش مي گيرند که موجب اضطراب شان مي شود، مثلا کسي که فکر مي کند ورزش موجب سرطان کليه مي شود، از انجام آن اجتناب مي ورزد و هيچ گاه متقاعد نمي شود که ورزش کردن، برايش سودمند است. درمان خودبيمارانگاري اولين قدم براي درمان اين است که مطمئن شويد هيچ گونه مشکل جسمي مانند بيماري، جراحت و ... در فرد بيمار وجود ندارد. وجود اختلالاتي مانند افسردگي، اضطراب و وسواس در فرد بيمار، بايد با استفاده از روان درماني و سپس دارو درماني، مورد معالجه قرار گيرند. سعيد عبدالملکي - روان شناس ماهنامه شادکامي - شماره
خودبيمارانگاري از اختلالات رواني است، اما علت قطعي آن معلوم نيست.
هيچ کس به طور دقيق نمي داند چرا "هيپوکندريا" پيشرفت مي کند، اما عواملي وجود دارند که در اين باره ايفاي نقش مي کنند.
عواملي که باعث مي شوند شخص خودبيمارانگار با وجود آن که پزشک از سلامت او مطمئن شده، باز هم به نگراني خويش در مورد بيماري ادامه دهد، عبارتند از:
فرد هيپوکندريا معمولا توسط يک پزشک عمومي که از يک روان شناس کمک مي گيرد، مورد معالجه قرار مي گيرد.
از تحریکات پوستی گرفته تا گزیدگی های ناشی از حشرات مختلف، هیچ چیز مانند یك خراشیدگی خوب نمی تواند موجب خلاص شدن از شر خارش های آزار دهنده شود. از گذشته های دور تا هم اكنون، بشر به صورت ناخودآگاه و آگاه، از خراشیدن پوست به عنوان راهی جهت از بین بردن انگل ها و سایر عوامل خارجی استفاده كرده است. با این حال تا همین چند وقت پیش، حتی دانشمندان و محققان سرشناس دنیا نیز از راز نهفته در پشت این مكانیسم طبیعی اطلاعی نداشتند. اكنون تحقیقاتی كه در دانشگاه مینسوتای آمریكا انجام شده است، پاسخ مناسبی برای این ابهام ارائه كرده است: ایجاد خراش در پوست موجب از كار افتادن موقتی سلول های عصبی در نخاع می شود. این سلول ها به صورت طبیعی، احساس خارش را به مغز منتقل می كنند. هنگامی كه حشرهای پوست بدن را نیش می زند، سلول های موجود در پوست، ماده شیمیایی خاصی را ترشح می كنند كه "هیستامین" نامیده می شود. سلول های عصبی كه در اطراف سلول های پوستی ترشح كننده این ماده قرار دارند، نسبت به هیستامین از خود واكنش نشان داده و پیامی را به نخاع ارسال می كنند. سپس پیامی به تالاموس مغز فرستاده می شود كه در این ناحیه، پیام ارسال شده درك شده و برای كل مغز قابل فهم می شود. در ادامه تالاموس این پیام را به قشر مغزی منتقل می کند كه در نتیجه احساس خارش ایجاد می شود. محققان دانشگاه مینسوتا در پروژه اخیر خود، ماده ی هیستامین را به پاهای چند میمون تزریق كردند و در عین حال فعالیت سلول های مخصوصی در نخاع این حیوانات را زیر نظر گرفتند. این سلول ها با تشخیص سریع تزریق هیستامین، اقدام به ارسال پیام های فوری كردند. با این حال زمانی كه محققان نواحی اطراف نقطه تزریق را خراشیدند، این فرآیند دچار افت شد.
ترجمه: مهدی كیا
منبع: Focusmagazine
خودبيمارانگاري عبارت است از اختلالي كه در آن فرد اعتقاد زيادي دارد كه مبتلا به يک بيماري جدي يا مرگبار است، علي رغم اين كه معاينات و بررسي هاي کامل پزشكي، هيچ مشكلي را نشان نمي دهند. به اين ترتيب خودبيمارانگار يا هيپوکندرياک (hypochondriac)، در اصطلاح روان شناسي و روان پزشکي به شخصي اطلاق مي شود که با وجود برخورداري از سلامت بدني، خود را بيمار مي داند و همواره از دردهاي خيالي شکايت مي کند. اين تصور خودبيمارانگارانه، زماني بيماري تلقي مي شود که حدود 6 ماه از آغاز آن بگذرد و با وجود تاييد سلامت بدن توسط پزشک، شخص هم چنان بر بيمار بودن خود اصرار ورزد و در نهايت، ترس از بيمار بودن، شخص را مدام به کلينيک ها و درمانگاه هاي مختلف جهت آزمايش و تجويز دارو بکشاند که به آن "سندرم بيمار خيالي" نيز مي گويند. چنين فردي معمولا در مورد بيماري ها، تشخيص و درمان آن ها اطلاعات زيادي كسب مي كند، زيرا به پزشكان زيادي مراجعه مي کند و تحت بررسي هاي زيادي قرار مي گيرد. شكايت مداوم از وجود مشکل و علايمي در هر قسمتي از بدن، از نشانه هاي رايج اين بيماري است. مشغوليت ذهني در رابطه با احتمال ابتلا به بيماري قلبي يا سرطان در اين افراد زياد ديده مي شود. علايم ممكن است تغيير كنند، اما اعتقاد فرد به اين كه يك بيماري جدي دارد، پا برجا مي ماند. علايم شايعي كه در اين بيماري، بيشتر از آن ها شكايت مي شود عبارتند از: بي خوابي، مشكلات جنسي و ناراحتي گوارشي مثل نفخ، آروغ زدن و دل پيچه. علايمي كه فرد از آن ها شكايت دارد، ممكن است تغيير كنند و بسيار اختصاصي، عمومي يا مبهم باشند.
شخص خودبيمارانگار، هميشه دچار يک نوع وسواس فکري و ترس از وجود يک بيماري جدي در خود است. افراد خودبيمارانگار، هميشه در مورد عملکرد بدن خويش، شک و ترديد دارند و مسائل طبيعي مانند ضربان قلب و عرق کردن، و مسائل جزئي و غيرطبيعي مانند آب ريزش بيني، گلودردي ساده و يا جوش ها و دمل هاي کوچک را نشانه ي يک بيماري بد در خود مي دانند. آنان حتي ممکن است روي يک سري اعمال مبهم و پيچيده تمرکز کنند، مثلا مي گويند بدن مان خسته است، يا دل مان درد مي کند. يک شکل از اختلال خودبيمارانگاري اين است که افراد روي يک عضو خاص مانند کليه يا يک بيماري خاص مانند سرطان تمرکز دارند و نسبت به آن، وسواس به خرج مي دهند و با وجود جواب منفي آزمايشات مربوطه، هيچ توجهي به کم کردن اضطراب خويش ندارند و هم چنان با مراجعه ي مکرر، سعي مي کنند سلامت خود را بازيابند. از آن جايي که اين گونه افراد به جاي مراجعه به روان شناس، به دنبال راه هايي اشتباه براي معالجه ي جسم خويش هستند (مانند مصرف قرص هاي مختلف)، بنابراين نمي توان آمار دقيقي از اين گونه افراد به دست آورد، اما شيوع آن بين زن ها و مردها، يکسان مي باشد. تشخيص بيماري هيپوکندريا، حدود 6 ماه طول مي کشد. افرادي که دچار اين بيماري هستند، از اختلالات رواني ديگري نيز رنج مي برند. دوسوم اين افراد داراي افسردگي حاد، اختلال اضطراب، اختلال وسواس فکري- عملي و اضطراب فراگير هستند. يک بيمار هيپوکندرياک، ممکن است براي مدتي طولاني داراي علائم هيپوکندريا باشد، ولي بعد از آن، ممکن است براي مدتي اين علائم ناپديد شوند. تقريبا حدود يک سوم اين افراد به طور فزايندهاي بهبود پيدا مي کنند. افرادي که از موقعيت اجتماعي و اقتصادي بالاتري برخوردارند، استرس و اضطراب شان با روش هاي روان شناسي، به راحتي قابل درمان است و نيز افرادي که دچار خودبيمارانگاري هستند، اما از ساير اختلالات شخصيت رنج نمي برند، ممکن است شانس بالاتري براي بهبود داشته باشند.
سعيد عبدالملکي - روان شناس ماهنامه شادکامي - شماره 59
علايم شايع
مصرف ریحان در کاهش قند بیماران دیابتی نوع 2 موثر است یافتههای یک بررسی حاکی از آن است که مصرف ریحان همراه با رژیم غذایی، میزان قند خون بیماران دیابتی نوع 2 را کاهش میدهد. به گزارش سلامتنیوز، این پژوهش با هدف تعیین تاثیر مصرف گیاه ریحان بر روی غلظت قند خون بیماران دیابتی نوع 2 توسط محمد حسن گلزاری و همکارانش در دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است. پژوهش به روش کارآزمایی بالینی روی 16 بیمار که تحت درمان با داروهای پایین آورنده قند خون نبودند، انجام شد. نمونهها به طور تصادفی به دو گروه هفت نفری تقسیم شدند. به گروه آزمایش روزانه 20 گرم پودر ریحان مخلوط با ماست، همراه با رژیم غذایی معمولی به مدت چهار هفته داده شد و گروه شاهد فقط رژیم غذایی معمولی را دریافت کردند. پس از دو هفته دوره پاکسازی، جای گروه آزمایش با شاهد عوض شد. سپس میزان قند خون ناشتا و قند خون دو ساعت بعد از صبحانه ی هر گروه گرفته شد و اختلاف هر گروه با آزمون های آماری تعیین گردید. یافته ها نشان داد میانگین مقدار کربوهیدرات و فیبر دریافتی در دو دوره مصرف ریحان، به طور معنی داری از دوره مصرف غذای معمولی بیشتر بود. غلظت قند خون ناشتا در پایان دوره مصرف ریحان همراه با رژیم معمولی، در مقایسه با مقادیر پایه این دوره و همچنین نسبت به دوره رژیم معمولی کاهش معنی دار آماری داشت. غلظت قند خون دو ساعت پس از صرف صبحانه استاندارد در پایان دوره مصرف ریحان همراه با رژیم معمولی در مقایسه با مقادیر پایه این دوره و همچنین نسبت به دوره رژیم معمولی کاهش معنی دار آماری نشان داد . نتایج حاکی از آن است که مصرف ریحان همراه با رژیم غذایی، غلظت قند خون بیماران دیابتی نوع 2 را کاهش می دهد. انجام پژوهش مشابهی بر روی تاثیر این گیاه بر چربی های خون ، هموگلوبین گلیکوزیله، مواد معدنی و ویتامین های خون و همین طور تاثیر دراز مدت آن توصیه میشود.
پيوند مو در ميان آقاياني که طاسي سر را تجربه کردهاند، مثل جراحي بيني در ميان خانمها طرفدار دارد. درباره تازهترين نکاتي که بايد قبل و بعد از پيوند مو بدانيد، دکتر محمدعلي نيلفروشزاده، متخصص پوست و مو و رييس مرکز تحقيقات پوست و سالک، توضيح مي دهند: آقاي دکتر! چه روش هاي جديدي براي جراحي پيوند مو وجود دارد؟ معمولا چند تار مو در سر کاشته ميشود؟ استفاده از كاشت مو به وسيله ليزر CO2 يا Er تا Yag موفقيت چنداني نداشته است. همچنين كاشت مو به روش پانچ گرافت و استفاده از روش كاشت اتوماتيك توسط دستگاه كاشت مو (سيستم بازگرداني خودکار مو) امروزه در دنيا كنار گذاشته شده و همچنين توسط انجمن تخصصي پوست و وزارت بهداشت به دليل مشكلات فراواني مطرود گشته است. در حال حاضر، استفاده از چه روشهايي براي پيوند مو در جهان رايج تر است؟ به چه دليل انجمن متخصصان پوست ايران، استفاده از دستگاه كاشت مو را ممنوع اعلام كرده است؟ اين كميته، علل عمده اي كه براي غير علمي بودن اين دستگاه (AHRS) ذكر كرده، عبارت است از: احتمال انتقال بيماريها و ايجاد تخريب در Donor و گيرنده و استفاده از مكانيزم قديمي و مطرود شده پانچ گرافت. البته در سال 2002 ، ESHRS در لندن (يكي از پزشكان فرانسوي كه جزو شركت سازنده دستگاه است)، مقالهاي ارايه داد كه مورد مخالفت تمامي اعضا و متخصصان كشورهاي ديگر قرار گرفت و ايشان نتواست پاسخ سوالات مختلف مطرح شده را بدهد. يكي از ايرادات عمده مطرح شده اين بود كه مكانيسم دستگاه طوري است كه 30 تا 50 درصد فوليكولهاي موي قسمت دهنده ي مو را از بين ميبرد و بقيه دستگاه همان دستگاه پانچ قديمي است كه همه جراحان كاشت مو به دليل اسكارهاي (جاي زخم) ناحيه گيرنده ي مو، چند سالي است كه آن را كنار گذاشتهاند و كسي هم خريدار آن نيست، زيرا نه بيمار راضي است و نه پزشك راضي ميشود كه با آن كار كند و حتي الان سازندگان دستگاه اعلام كردهاند اين دستگاه براي آموزش كاشت مو و براي افراد مبتدي و تازهكار خوب است. خلاصه در هيچ كشور پيشرفته دنيا توفيقي نداشته است. در حقيقت، يکي از پيشرفتهاي جديد در زمينه ي كاشت مو اين بوده كه در ناحيه دهنده ي مو، از روشهاي ميكروسكوپي و تهيه F.U استفاده ميشود و در ناحيه كاشت مو، موها با دقت و ظرافت توسط اسيلت كاشته ميشوند و اين روشي است كه تمامي متخصصان ماهر اين رشته انجام ميدهند و نتايج بسيار خوب و رضايت بخشي داشته است. به طور کلي، پيوند مو را در مورد چه كساني ميتوان انجام داد؟ در طاسي موي مردانه در مردان و زنان، و در افرادي كه داراي اسكارهاي (جوشگاه) فاقد مو در سر هستند، و در مواردي براي ايجاد پوشش مناسب در برخي نواحي ابرو يا ريش از اين روش پيوند مو ميتوان استفاده كرد. روشهاي پيوند مو معمولا 3 تا 6 ساعت طول ميكشند. در اين روش از بيحسي موضعي استفاده ميشود و بيمار هوشيار است، ولي چون داروي آرام بخش ملايم دريافت ميكند، احساس راحتي ميكند. ناحيه پشت سر كه موها از آنجا برداشته ميشوند، بخيه زده ميشود و بين 7 تا 12 روز پس از عمل، بخيه ها كشيده ميشوند و بهبودي، كامل مي شود. پس از عمل جراحي پيوند مو، چه مراقبتهايي لازم است؟ ممكن است تعدادي از موهاي پيوند شده در ابتدا ريزش داشته باشند، ولي چون پياز مو زنده و سالم است پس از طي يك دوره سكون 3 تا 4 ماهه، شروع به رشد ميكنند و تا ماه هشتم رويش موها كامل ميشود و چون موهاي پيوند شده تحت تاثير آنزيم 5 آلفا ردوكتاز نيستند، به هيچ وجه تا آخر عمر ريزش ندارند. اين عمل چه عوارضي دارد؟ تا چند روز پس از عمل ممكن است ناحيه پيشاني و اطراف چشم ورم کند كه ظرف مدت چند روز از بين مي رود. در بعضي بيماران، 4 تا 6 ماه پس از عمل بر اثر پديده تلوژن افلوويوم، موهاي قبلي بيمار ريزش موقت پيدا ميكنند. در تعداد زيادي از بيماران، 6 تا 8 ماه پس از عمل كاشت مو، ريزش مو قطع شده و حتي بعضي موهاي نازك قبلي بيمار، ضخيمتر ميشوند. لذا بسياري از جراحان كاشت مو معتقدند كه در صورت داشتن شرايط ، عمل كاشت مو هر چه زودتر انجام شود. تهيه مصاحبه : دکتر شکوفه شجاعي
با پيشرفتهاي علمي جديد، داشتن موهاي طبيعي و قابل رشد براي افراد دچار طاسي امكان پذير شده است. در اين روش يك نوار از موهاي دايمي پشت سر برداشته ميشود و سپس با استفاده از روشهاي خاصي به قطعات ميكروگرافت (حاوي 1 تا 3 مو) و ميني گرافت (حاوي 3 تا 8 مو) تقسيم ميشود. اين قطعات در نواحي بدون مو يا كم موي جلوي سر كاشته ميشوند. پيوند ميكروگرافت ميتواند موجب ايجاد خط موي كاملا طبيعي در جلوي سر شود.
بسته به شدت طاسي سر، از 1000 تا 4000 يا بيشتر تار مو كاشته ميشود تا تراكم مناسبي از موها در اين ناحيه ايجاد شود. در صورت طاسي شديد ممكن است بيش از يك جلسه براي ايجاد پوشش مناسب موها لازم باشد. موهاي پيوند شده اغلب طي 18 تا 22 هفته پس از عمل، شروع به رشد كرده و در تمام طول عمر به رشد خود ادامه ميدهند.
در حال حاضر استفاده از اسليت گرافت و پيوند مو به روش فوليكولاريونيت رايج است كه در اين روش ميتوانيم تراكم مناسب و ظاهر بسيار زيبا و طبيعي از موهاي سر را داشته باشيم. روش F.U.E هم براي افرادي كه پشت مو (donor) مناسبي ندارند، به صورت محدود كاربرد دارد.
بهخاطر خطرات آن. انجمن متخصصان پوست ايران طي نامه شماره 751485/پ مورخ 18/12/81 در مورد دستگاه Omni graft ساخت كارخانه Medicaenot فرانسه (AHRS) درخواست ممنوعيت استفاده از اين دستگاه را به دليل زيانآور بودن براي افرادي كه تحت عمل پيوند قرار ميگيرند، ارائه داده است و به دنبال آن به دعوت اداره كل تجهيزات پزشكي وزارت بهداشت، يک كميته تخصصي متشكل از متخصصان پوست، جراحي پلاستيك و ENT تشكيل شده و اين كميته تخصصي هم نظريه انجمن متخصصان پوست را تاييد کرده است.
هر فردي كه دچار ريزش دايمي موها باشد، ميتواند عمل پيوند مو را انجام دهد.
عمل پيوند مو درد دارد؟
معمولا بيمار طي عمل، دردي احساس نميكند و يا دردش خيلي کم است. پس از عمل، يك بانداژ توريشكل روي سرش قرار داده ميشود تا مانع جابجايي گرافت شود. روز پس از عمل نيز پانسمان تعويض و بانداژ برداشته ميشود.
بيمار پس از عمل، يك داوري مسكن ملايم دريافت ميكند. طي 2 تا 3 روز پس از عمل، بيمار بايد در وضعيت 45 درجه بخوابد تا احتمال تورم پس از عمل كمتر شود. روي هر كدام از گرافتها، دلمهاي بسته ميشود كه حداكثر طي 10 تا 14 روز پس از عمل ميافتد.
عوارض پس از عمل پيوند مو بسيار نادر است. ممكن است احساس كرختي خفيفي در ناحيه دهنده يا گيرنده مو وجود داشته باشد كه طي 2 تا 8 ماه پس از عمل كاملا بر طرف ميشود. عفونت خفيفي ممكن است در ناحيه گيرنده مو ايجاد شود كه به راحتي با تجويز آنتي بيوتيك قابل درمان است. محل برداشتن مو در پشت سر كوچك است و به راحتي با موهاي اطراف پوشانده ميشود. موهاي گرافت شده در جلوي سر، هيچ گونه اسكار يا زخمي بر جاي نميگذارند و پس از رويش موهاي پيوند شده، كاملا پوشانده ميشوند.
دکتر نسیم یونسی، فوق تخصص جراحی پلاستیک در مصاحبه ای که با سایت تبیان داشتند، مطالب زیر را بیان کردند.
- لطفا خودتان را معرفی کنید.
اینجانب نسیم یونسی، 38 سال سن دارم و دارای یک فرزند دختر 8 ساله هستم. همسرم هم جراح عمومی است. خواهرم پزشک و پدر و مادرم آموزگار بازنشسته هستند.
- سوابق و تجارب تحصیلی تان چیست؟
در سال 1368 در رشته پزشکی قبول شدم. در سال 1375با استفاده از سهمیه شاگرد اول، در امتحان دستیاری رشته جراحی عمومی دانشگاه علوم پزشکی تهران قبول شدم و در سال 1380فارغ التحصیل شدم. در سال 1384 در رشته فوق تخصصی جراحی پلاستیکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پذیرفته شدم و در سال 1387 موفق به اخذ رتبه اول کشوری در رشته جراحی پلاستیک شدم. و به همین سبب موفق به دریافت لوح تقدیر از وزیر بهداشت ، انجمن جامعه پزشکان و همچنین از رییس دانشگاه شهید بهشتی شدم.
- با توجه به مشغله شما، کارهای منزل را چه کسی انجام میدهد؟ آشپزی هم میکنید؟
خودم با همکاری مادر و پدر و همسرم کارهای منزل را انجام می دهیم. گاهی آشپزی هم میکنم، اما پختن انواع غذاها را نمی دانم و خوردن غذاهای سادهتر مثل کباب و جوجهکباب را ترجیح میدهم.
- آیا تا به حال برای کسی از نزدیکان خودتان هم حراجی انجام دادهاید؟
بله، اکثر اعمال جراحی من در مورد آشنایان بوده است. - اوقات بیکاری دارید؟ سرگرمی و تفریح مورد علاقه شما چیست؟ سریال های تلویزیونی هم میبینید؟ چه سریالی؟
- آیا جراحیهای زیبایی مثل کشیدن پوست صورت، بزرگ یا کوچک کردن لبها و سینهها عوارضی در آینده برای فرد ندارند؟ یعنی میتوان با خیال راحت آنها را انجام داد؟ هیچگونه عمل جراحی، حتی کوچکترین عمل، عاری از عارضه نمیباشد و همه آنها در کنار زیبا کردن افراد، یک سری عوارض نیز دارند که در بعضی موارد ایجاد میشوند؛ به عنوان مثال از عوارض خطرناک کشش پوست صورت، فلج عصب فاسیال میباشد، البته در بیشتر موارد برگشت پذیر است. از عوارض عمل جراحی لب عفونت ناحیه عمل، اسکار قابل دید و ... میباشد. از عوارض عمل جراحی سینه، نکروز نوک سینه، اسکار و کنتراکچر اطراف پروتز، پس از عمل جراحی گذاشتن پروتز میباشد. - تزریق آمپول بوتاکس برای زیبایی، خطرات سم بوتولینوم را ندارد؟ خیر. عوارض موضعی مثل افتادگی پلکها، دو بینی و... در تزریق پیشانی دارد که موقت است. - استفاده از ژل ها و کرمهای مخصوص حجم دهنده، رفع چروک و... برای صورت و لبها از نظر شما مجاز است، حتی اگر مارک معروفی داشته باشند و استاندارد باشند؟ تنها ماده ای که از نظرFDA (اداره غذا و دارو) قابل قبول است، اسید هیالورونیک است که برای از بین بردن چین و چروک ناشی از خنده، حجم دادن لب و .... به کار میرود و اثر آن هم موقت و حدود 8 تا 9 ماه است. - کارهای زیبایی مثل تاتو کردن که در آرایشگاهها انجام میشود، آیا عوارضی برای سلامتی افراد دارد، یا میتوان بدون نگرانی آن ها را انجام داد؟ این گونه کارها بهتر است توسط متخصص پوست انجام شود تا آرایشگاه. - اگر هر فردی که خواهان جراحی زیبایی بینی باشد، آیا از نظر شما میتواند این جراحی را انجام دهد یا بستگی به شرایط خاص دارد؟ یعنی هر فردی با هر نوع بینی و پوست و شرایط بدنی میتواند بدون هیچ عارضهای این عمل را انجام دهد؟ هر فردی میتواند عمل جراحی بینی را انجام دهد، اما در همه، نتیجه ی کار مطلوب و ایدهآل نیست. عمل بینی های استخوانی نتیجه بهتری نسبت به بینی های گوشتی دارد و هرچه سن فرد کمتر باشد، بهتر است. - آیا جراحیهای زیبایی پوست و بدن را هر متخصص پوستی میتواند انجام دهد، یا باید فوق تخصص جراحی پلاستیک داشته باشد؟ - بعد از عمل لیپوساکشن شکم، آیا شکم مجددا بزرگ میشود یا به همان شکل باقی میماند؟ - اگر وسایل پزشک متخصص برای انجام اعمال زیبایی، پیشرفتهتر و گرانقیمتتر باشد، نتیجهی کار بهتر خواهد شد؟ یعنی ارزش دارد که افراد به دلیل امکانات و تخصص بهتر پزشک، پول بیشتری به او بپردازند؟ - استفاده از وسایلی که تبلیغ میشوند، مثل وسیله کوچک کننده بینی واقعا موثر است یا فریبی بیش نیست؟ - به نظر شما انجام عمل جراحی زیبایی که ضرورت نداشته باشد و صرف به نظر بهتر شدن چهره یا هیکل فرد باشد صحیح است یا خیر؟ چه توصیههایی به افرادی که این طور اعمال جراحی را انجام میدهند، دارید؟ عمل جراحی زیبایی باید برای رفع نقایص انجام شود، نه برای بهتر شدن چهره یا ... و افرادی که فقط جهت زیباتر شدن به پزشک مراجعه میکنند نه برای رفع عیوب واقعی خود، باید ابتدا به روانپزشک ارجاع شوند.سئوالات عمومی:
سئوالات پزشکی:
فیبرویید رحمی یا همان فیبروم رحمی، یك تومور خوشخیم است كه از سلولهای غیرطبیعی در دیواره عضلانی رحم تشكیل شده است، یعنی به صورت تودهای است كه در اندازههای مختلف ایجاد میشود. این تودهها در 20 تا 25 درصد موارد در سنین باروری، یعنی سنین قبل از یائسگی دیده میشوند. بر حسب مكان آن در رحم، سه نوع اصلی فیبرویید وجود دارد: - نوع زیر سروزی که روی سطح خارجی رحم ظاهر میشود. - نوع داخل دیوارهای که به دیواره رحم محدود است. - نوع زیر مخاطی که در سطح داخلی رحم پدیدار میشود. فراموش نكنید كه فیبروییدها به ندرت گردن رحم را درگیر میكنند. رشد این تومور توسط هورمون های استروژن و پروژسترون تحریك میشود و بعد از سن یائسگی چون میزان این هورمونها پایین میآید، در نتیجه این تومور كوچك میشود. این بیماری در خانمهای سیاه پوست، دو برابر شایعتر از خانمهای سفیدپوست است، ولی هنوز علت قطعی آن مشخص نشده است. خوشبختانه علیرغم درصد بالای ابتلا، این تومور یك تومور خوشخیم محسوب میشود. این بیماری معمولا بدون علامت است، ولی به طور كلی علائم بالینی این بیماری عبارت است از : خونریزیهای حجیم و طولانی قاعدگی، كاهش فواصل بین قاعدگیها، احساس فشار روی مثانه، درد و فشار لگنی، مقاربت دردناك یا خونریزی پس از مقاربت. در ضمن از عوارض این بیماری می توان كمخونی همراه با ضعف و خستگی و رنگپریدگی را بیان کرد. راه خاصی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد، اما اجتناب از مصرف هورمونهای زنانه ممكن است رشد فیبروییدها را كمتر كند. عوارضی كه در زمان بارداری میتواند رخ دهد، عبارت است از: - سقط خود به خودی (معمولا در نوع زیر مخاطی فیبرویید) - زایمان زودرس (معمولا در فیبروییدهای بزرگ) - امكان جدا شدن جفت وقتی كه جفت روی فیبرویید قرار گرفته باشد (در مواردی كه فیبرویید بزرگ است رشد جنین ممكن است به خطر بیفتد، زیرا خون بیشتری به سوی فیبرویید جریان مییابد و كمتر به جفت میرسد.) از دیگر عوارض این بیماری این است كه امكان دارد فیبرویید پس از جراحی دوباره عود كند و سرطانی شدن فیبرویید در كمتر از نیم درصد موارد رخ میدهد كه معمولا با رشد سریع تومور خود را نشان میدهد. البته اگر قبل از یائسگی، جراحی ضرورت نداشته باشد، معمولا این تومورها پس از یائسگی بدون درمان كوچك میشوند. در صورتی كه جراحی ضرورت داشته باشد، بیمار بستری میشود. فیبروییدها در صورتی نیاز به جراحی دارند كه خونریزی بیش از اندازه باشد، یا ایجاد علائمی کند كه در حامله شدن یا حاملگی فرد اختلال به وجود آورد، و یا در صورت سرطانی شدن یا اندازه بزرگ فیبروییدها. از آنجایی كه این بیماری در بعضی افراد بدون درد است، ممكن است با یك معاینه سالانه توسط پزشك تشخیص داده شود. فیبرویید با معاینه شكم قابل لمس میباشد و با انجام سونوگرافی، تشخیص كامل می شود. درمان بر حسب علائم و نیز نتایج اقدامات تشخیصی مختص هر بیمار، انجام خواهد شد و در مواردی كه علائم خفیف هستند و اندازه فیبرویید كوچك است، امكان دارد نیازی به درمان وجود نداشته باشد و توصیه شود كه بیمار پس از 6 تا 12 ماه مجددا برای معاینه مراجعه كند و تحتنظر پزشک باشد. ولی در بعضی از موارد ممكن است توصیه به جراحی شود و انواع روشهای مختلف جراحی وجود دارد. اگر جراحی محدود باشد و فقط بخواهند فیبروم را بردارند، با یك برش كوچك زیر ناف و با دستگاهی كه داخل شكم میرود، عمل انجام میشود. در عمل لاپاراسكوپی شكم باز میشود و عمل وسیعتر است. چند روش جراحی نیز برای فیبروم رحمی وجود دارد: 1. برداشت بافت فیبریدی و باقی گذاشتن بخشهای سالم رحم كه به آن میومكتومی میگویند. 2. بریدن رگهای خونرسان به بافت فیبریدی باعث فروكش كردن رشد آنها میشود. 3. برداشت رحم (هیستروكتومی) كه تنها راه مطمئن برای درمان فیبروم رحمی است. استروژن موجود در قرصهای ضدبارداری با دوز كم چندان خطر مهمی ندارند، اما استروژن با دوز زیاد ممكن است باعث بزرگ شدن فیبروییدها شود. لذا اگر مصرف قرص ضد بارداری مضر بود، باید به فكر استفاده از سایر روشهای جلوگیری از بارداری باشید. امكان دارد برای به حداقل رساندن خونریزی رحمی مصرف پروژستینها توصیه شود. برای تخفیف درد هم استفاده از داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی توصیه میشود. همچنین برای كمخونی ناشی از خونریزی، مكمل آهن داده میشود. داروی هورمونی محرك گنادوتروپین باعث بروز یائسگی مصنوعی و سریع شده، به طوری كه خونریزی متوقف و اندازه فیبرویید كوچك میشود. البته این نوع دارو نباید بیش از شش ماه مورد استفاده قرار گیرد. همچنین باید بدانید كه برای مبتلایان به فیبروم رحمی محدودیت فعالیتی خاصی توصیه نمیشود، مگر آن كه برای درمان آنها از روشهای جراحی باز یا لاپاراسكوپی استفاده شده باشد كه در این صورت باید مدتی از فعالیت شدید پرهیز كند تا وضعیت عمومی بیمار به حال اول بازگردد.
رشد تومور فیبرویید
علایم شایع تومورهای خوش خیم رحم
عوارض احتمالی
راههای تشخیص بیماری و درمان
روش درمان