«جو سرمايهگذاري و توليد ملي» عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم دكتراحمد يزدانپناه است كه در آن ميخوانيد:
اينكه بيكاري جز با سرمايهگذاريهاي مولد بخش خصوصي و دولتي و تركيب بهينه آن دو در صحنه اقتصاد ملي كاهش نمييابد، حرف تازهاي نيست.
بهعلاوه به روشني محسوس است كه جو سرمايهگذاري در اين مرز و بوم مساعد نيست؛ چراكه توليد ملي پايين و بيكاري و تورم بالا است. وقتي بحث از «جو سرمايهگذاري» است منظور چيست؟
جو سرمايهگذاري عبارت است از بهكارگيري مجموعهاي از عوامل خاص در بنگاهها براي شكلدهي به فرصتها و انگيزهها در جهت سرمايهگذاري مولد براي توليد بيشتر، خلق اشتغال و بسط و توسعه كسبوكارها. سياستها، رفتار، كردار و گفتار دولتها با اثرگذاري بر «هزينهها»، «ريسكها» و «موانع بر سر راه رقابت» بيشترين تاثير را بر جو سرمايهگذاري دارند. نقطه شروع جوسازي، به معني خوب آن، براي سرمايهگذاري در جامعه از بنگاه شروع ميشود. بنگاه در اينجا به معني عام آن؛ يعني موسسات غيرخيريهاي است كه رفتار عقلايي آنها با تعقيب سود و منافعشان شكل ميگيرد. تصميمگيري بنگاه براي مخارج سرمايهاي و توليدي از كجا نشات ميگيرد؟ بنگاه هزينههاي امروز را به اميد تغييرات مثبت در درآمد آتي خود از طريق افزايش توليدات بنگاه تقبل ميكند. هزينههايي مانند خريد ماشينآلات و تجهيزات جديد (بنابر تعريف درست از سرمايهگذاري) و آموزش نيروي كار با صرف مخارج در حوزه تحقيق و توسعه (D&R).
به هر حال در اينجا دو عامل كليدي توليد؛ يعني كار و سرمايه آن هم در بعد ملي آن نقشآفريني