
بــر اوج نیــــــزههــا ببــــــر ای دل نــــظـــــاره را
اشـکی بــــریـــز، ســرمـهی چشــم ستــاره را
ایــن شــعــر نیســت، ذکــر مصیبـت ســرودهام
بـــا خـــون دل نـــوشـــتــهام ایــن خــوننگاره را
بغــضـــم دوبـــاره واشــــده یـــا صــاحــبالزمان
امـــشـــب ببـــخـــش ایـــن فـــوران شـــراره را
این شعر نیست که روضهی مکشوف کربلاست
دیگـــر گـــذاشـــتـــــم بـــه کنـــاری اشـــاره را