مرثیه

عظیم ترین ارتفاع - ارمغان بهداروند

چگونه می توانم باز گردم وقتی بر گرده ی خود غمگین ترین خبر ها را نشانه دارم …؟

چگونه می توانم راوی تلخ ترین خبرها باشم وقتی نمی توانم برای سرودن این سوگ‌نامه زبان بگشایم …؟…چگونه می توانم با چشم‌های مغموم و نومید کودکان هم کلام شوم؟

نمی توانم با یال خونین و زخم‌های سر گشوده، ازدردی که چون شعله در خرمن جان می نشیند رها باشم. غمگین‌ترین گوشه‌ی این ماجرا به نام من، سیاه شده است و باید دل به دریا داد و در شعله‌وری این داغ دیوانه شد.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

صلابت غریب

صلابت غریب - محمدرضا سنگری

قرن‌هاست که قرار قلب‌ها برده‌ای.دست در دست نبض‌ها، آرامش سینه‌ها را آشوب کرده‌ای و هم‌پای اشک‌ها، بر لب‌ها تراویده‌ای…

نام تو همسایه‌ی شور است. یاد تو تداعی شعر و شیون و شیفتگی. تو را نمی‌توان گفت مگر با بغضی غیور که حنجره را می فشرد و سوزی غریب که شعله‌ورمان می سازد.

ای ایمان ایستاده، ای حسین!

لحظه هایی که موج موج حادثه‌ها، شکسته‌مان می‌خواهند و فوج فوج اندوه افتاده و نشسته‌مان می طلبد، نسیم یاد تو ایستادگی‌مان می‌آموزد.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

قطرات عاشورایی

قطرات عاشورایی - سعید رمی

عاشورائیان، اقامه کنندگان نمازند. آمران به معروف و ناهیان از منــکرند. عاشورائیان، عاشقان رکوع و سجده اند، خدایا ما را با معرفت عاشورایی آشناتر کن!…

عاشورائیان، حافظان و بر پاکنندگان نمازند، عاشورائیان، مجاهدان با نفس شیطانی‌اند، عاشورائیان، عاشقان دعا و نیـایش‌انـد، عاشورائیان نگاه بر حرام می‌بندند.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

کربلا،حرم حضرت عباس…

کربلا،حرم حضرت عباس… - راز شهر تشنه‌ها

بالاخره می رسم و اینک، تمام تاسوعاهای پشت سررا در خاطرم زنده می‌بینم خیابان‌های نهم محرم تهران را قدم به قدم گشته‌ام و زمزمه کرده ام:”یاعباس! یا سیدی!”و حالا، مقابل ضریحی ایستاده‌ ام که قبر کوچک تو را در آغوش گرفته است…

پرچم‌های سبز و مشکی محرم، در آسمان زیر گنبد در اهتزازند و کودکان خیمه ها، شرمنده دستهای بریده‌ات، لباس‌های سوخته شان را مدام بالا می‌گیرند تا دستهایت را نبینند. خیمه‌های نیم سوخته، مدام زیر گام‌های اسبان، تکه تکه می‌شوند و این بازار آشفته، دو یوسف دارد که قطعه قطعه فروخته می شوند.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

پرسش بزر گ

پرسش بزر گ - سید حبیب حبیب پور

سلام بر حسین، آن بر گزیده ی حق برای شهادت که تاریخ را به گواهی فرا خواند.

حنجره ی سوزناک او در آن غربت بیکرانه، خطاب به هستی بود که جان ها را شعله ور ساخت و دلها را بیدار کرد …

حسین (ع) در تنهایی خویش که تنهایی حقیقت بود، با پرسشی بزرگ، پاسخی عاشقانه می‌طلبید. پاسخی از سر آگاهی و معرفت اما…

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

هجرت

هجرت - عباس عبادی

پاشنه‌ی کفش‌هایمان را بالا بکشیم. باید به سمت کوه قاف برویم.

وجودمان پر از عشق به سفر و رفتن است.

راه‌های طولانی و بی‌انتها صدایمان می‌زنند.

ده‌کوره‌ها و واحه‌های بین راه، چشم انتظارمان هستند….

چه تنگ است پیله‌هایی که تنیده‌ایم به گرد خویش.

چه سخت است نفس کشیدنمان در اینجا!

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

آنجا که حق پیروز است

روز عاشورا بود. از همه جا بوی خون می‌آمد. رگ‌ها پاره می شد و خون‌ها به میان تابه‌ی داغ کربلا می‌ریخت و آفتاب می‌سوزاند و می‌جوشاند. باد گرمی می‌وزید و بوی خون را به همه جا پخش می‌کرد.

جنگ مرگ می سازد و به کوچک و بزرگ، پیر و جوان و بلند و کوتاه رحم نمی کند و از آنان که پا به میدان نبرد می گذارند جز این انتظاری نتوان داشت.

مردان آگاهانه به سوی مرگ می شتافتند و …

مرگ از اینکه طعمه های لذیذی به چنگ آورده بود مستانه می‌خندید و عربده می‌کشید.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

اشک

اشک - عباس عبادی

بغض که هجوم می‌آورد، حنجره به زانو در‌می‌آیدو تسلیم می‌شود. دل ترک بر‌می‌دارد، گلو می‌سوزد، گونه‌ها چون زمین تشنه به انتظار بارش می‌نشینند…

می‌شکند بغض، می‌جوشد چشمه‌ی چشم، شیار می‌زند بارش، گونه‌ها را. مثل دانه‌های درشت و پر تلألؤ مروارید… نه…نه… مثل هیچ چیز نیست اشک.

تنها اشک است و بس.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

تکرار یک پرسش

تکرار یک پرسش - عبدالکریم خاضعی نیا

آه! ای بغض خفته در گلو، چرا رهایم نمی‌کنی؟

بگذار دریای چشمهایم طوفانی شود

بگذار رود، رود بگریم، بگذار چون جویبار جاری‌شوم.

آه! بغض خفته در گلو رهایم کن.

من به دو خورشید نیازمندم که باران بزایند.

کجایند چشم‌هایم تا میزبان سیل اشک باشند؟

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]

شام و شامیان

شام و شامیان - پرویز خرسند

پدرمردگان بی‌آنکه بدانند پدر از دست داده‌اند در مرگ پدر به رقص درآمده‌بودند.

منادیان ندا می‌دادند که:«دشمن شما، دشمن قرآن و اسلام، و دشمن امیر راشکست داده‌ایم… و زن و فرزندانش را به اسارت گرفته‌ایم، شادی کنید و پای بکوبید و به‌دیدار آیید، تا اسیران را تماشا کنید.»

آن‌جا که در میان قومی مسلمان، به نابودی اسلام باید کوشید و قرآنیان را باید نابود کرد، عاقلانه همین است که حکومت یزیدی می‌کند، دوستان خلق را دشمن می‌نامد و یاران قرآن و اسلام را خصم قرآن و اسلام معرفی می‌کند و ستم پیشه‌ا‌ی آدمکش را امیری دادگر و مردم‌دوست می‌خواند. و مردم که روزگاران دراز سر در خطّ دشمن نهاده‌اند و آنان را دوست پنداشته‌اند، نیک را از بد نمی‌شناسند ودشمن را به‌جای دوست می‌گیرند و دوست را دشمن می‌پندارند، این چنین مردمی این یاوه‌ها را می‌پذیرند.

نظرات (0)

[پنج شنبه 26 آذر 1394 ] [mojdeh]