|
نینوا 
|
هفتاد دو ماه و ظهر عاشورا شق القمر امام را ديدم هفتاد دو و پشت آسمان خم شد وقتی کمر امام را ديدم هفتاد و دو زبح و يک خليل الله در عزم خليل حق خلل هرگز در سير و سلوک فی سبيل الله تعظيم به هيبت هبل هرگز در هلهله ی بتان هر جايی اينگونه که ديد خود شکستن را افروخت شراره ی ستم سوزی آموخت ره زخويش رستن را بنگر حرکات نور اعظم را
در ورطه ی تشنگی تلاطم کرد هفتاد و دو کشتی نجات آورد هفتاد و دو نوح وقف مردم کرد هفتاد و دو کاروان و يک سالار هفتاد و دو باهه روبرو دارد گاهی ز تنور و گاه بر نيزه با امت خويش گفتگو دارد آن اسوه ی پاک باز ميگويد آنان که ز راز مرگ آگاهند در دشت جنون زپا نمی افتند بر مرکب خون هماره در راهند هفتاد و دو صف فشرده چون پولاد هفتاد و دو قبضه موم در يک مشت
هفتاد و دو سر سپرده ی مولا تسليم اشاره های يک انگشت انگشت اشارتی که او دارد فردا به مصاف ميبرد ما را گر شيوه ی نو پريدن آموزيم تا قله ی قاف ميبرد ما را فردا که ز نيزه می دمد خورشيد فردا که خروس مرگ ميخواند ار خنجر و مرگ حجله ميبنديم ما را چو عروس مرگ ميخواند هفتاد و دو لحظه لحظه ی پرواز هفتاد و دو کربلای پی در پی هفتاد ودو لحظه ی سر افرازی سرهای بريده خون چکان بر نی
|
|
