|
شعر عاشقانه ناگهان چقدر زود دیر می شود!
| ||
|
بی شکل تر از باد شدم تا نهراسی وقتی که منِ واقعی ام را بشناسی
پیداست که در حوصله ی جسم ، نگنجد این وسعتِ پُر دغدغه این روحِ حماسی
ها....عاشق روئیدن و تکثیر شدن ها! در پیله یِ پیراهنیِ خود نَپَلاسی
عریان شو وُ، انکار کُن این جسم شدن را تو جانی و جان را که نپوشند لباسی
تا مرگ رسیدیم و به سویی نرسیدیم ما را به کجا می برد این پرت حواسی؟
محمدعلی بهمنی [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:38 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
زمستان در زمستان کی هراس یخ زدن داری تو که رنگین بهاری در حصار پیرهن داری
پُری از عطرهای ناشناس جنگلی وحشی فراغ ای یاس من از رنگ و بوی یاسمن داری
شبیه هالۀ رنگین کمانی از گل و لبخند به گرد دامنت پروانه ها در پرزدن داری
شبم سرشار عطر و روشنی شد در هوای تو مگر پیراهنی از عطر شب بوها به تن داری
رهایم کن غبار دامن دشت جنون باشم چه کاری تو به این دیوانه بازیهای من داری
سراپای تو موزون است و در دیوان چشمانت چه مضمونهای ناب از حافظ شیرین سخن داری
به رغم عشق قسمت نیست، یا شاید که نسبت نیست تو را با خوی دلداری، مرا با خویشتنداری
محمدرضا ترکی [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:36 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
چه فرقی می کند من عاشق تو باشم یا تو عاشق من؟! چه فرقی می کند رنگین کمان ... از کدام سمت آسمان آغاز می شود؟!
گروس عبدالمالکیان [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:35 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
بیزارم از آن عشق که عادت شده باشد یا آن که گدای محبت شده باشد
دلگیرم از آن دل که در آن حس تملک تبدیل به غوغای حسادت شده باشد
دل در تب و طوفان تنوع طلبی چیست؟ باغی ست که آلوده به آفت شده باشد
خودبینی و خودخواهی اگر معنی عشق است، بگذار که آیینه نفرت شده باشد!
از وهن خیانت به امانت چه بگویم آنجا که خیانت به خیانت شده باشد!
شرمنده عشقیم و دل منجمد ما جا دارد اگر غرق خجالت شده باشد
مقصود من از عشق نه این حس مجازی ست ای عشق مبادا که جسارت شده باشد!
محمدرضا ترکی [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:34 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
شاهدان گر دلبری زین سان کنند زاهدان را رخنه در ایمان کنند
هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد گلرخانش دیده نرگسدان کنند
ای جوان سروقد گویی ببر پیش از آن کز قامتت چوگان کنند
عاشقان را بر سر خود حکم نیست هر چه فرمان تو باشد آن کنند
پیش چشمم کمتر است از قطرهای این حکایتها که از طوفان کنند
یار ما چون گیرد آغاز سماع قدسیان بر عرش دست افشان کنند
مردم چشمم به خون آغشته شد در کجا این ظلم بر انسان کنند
خوش برآ با غصه ای دل کاهل راز عیش خوش در بوته هجران کنند
سر مکش حافظ ز آه نیم شب تا چو صبحت آینه رخشان کنند
حافظ [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:33 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
گفتی نمی خواهی که دریا را بلد باشی اما تو باید خانه ی ما را بلد باشی
یک روز شاید در تب توفان بپیچندت آن روز باید ! راه صحرا را بلد باشی
بندر همیشه لهجه اش گرم و صمیمی نیست باید سکوت سرد سرما را بلد باشی
یعنی که بعد از آنهمه دلدادگی باید نامهربانی های دنیا را بلد باشی
شاید خودت را خواستی یک روز برگردی باید مسیر کودکی ها را بلد باشی
یعنی بدانی " مرد در باران " کجا می رفت یا لااقل تا " آب - بابا " را بلد باشی
حتی اگر آیینه باشی، پیش این مردم باید زبان تند حاشا را بلد باشی
وقتی که حتی از دل و جان دوستش داری باید هزار آیا و اما را بلد باشی
من ساده ام نه؟ ساده یعنی چه؟... نمی دانم اما تو باید سادگی ها را بلد باشی
یعنی ببینی و نبینی!...بشنوی اما... یعنی... زبان اهل دنیا را بلد باشی
چشمان تو جایی است بین خواب و بیداری باید تو مرز خواب و روًیا را بلد باشی
بانوی شرجی! خوب من! خاتون بی خلخال! باید زبان حال دریا را بلد باشی
شیراز رنگ خیس چشمت را نمی فهمد ای کاش رسم این طرف ها را بلد باشی
دیروز- یادت هست- از امروز می گفتم امروز می گویم که فردا را بلد باشی
گفتی :" وجود ما معمایی است...." می دانم اما تو باید این معما را بلد باشی
محمد حسین بهرامیان [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:33 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
بگذار امشب با خودم یکرنگ باشم اصلا نیا تا مدتی من هنگ باشم
دیگر نمی خواهم دلم بازیچه باشد بهتر که احساسی نباشد، سنگ باشم
در کوچه های شهر این مردان نامرد شاید همان بهتر که کوری لنگ باشم
من با تمام قدرتم با خواهش دل باید بجنگم، کشته ی این جنگ باشم
تا کی حواسم پیش چشم آدمکهاست؟ بهتر که من هم گیج و مات و منگ باشم
فکرم مشوش می شود وقتی نباشی تا کی بنالم؟ تا کجا دلتنگ باشم؟
فاطمه سادات بحرینی [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:32 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
من سکوت خویش را گم کرده ام لاجرم در این هیاهو گم شدم
من ، که خود افسانه می پرداختم عاقبت افسانه ی مردم شدم
ای سکوت، ای مادر فریادها ساز جانم از تو پر آوازه بود
تا در آغوش تو ، راهی داشتم چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شکفت تو مرا بردی به شهر یادها
من ندیدم خوشتر از جادوی تو ای سکوت ، ای مادر فریادها
گم شدم در این هیاهو ، گم شدم تو کجایی تا بگیری داد من؟
گر سکوت خویش را می داشتم زندگی پر بود از فریاد من!
فریدون مشیری [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:32 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
عشق پرواز بلندی ست، مرا پر بدهید به من اندیشه از مرز فراتر بدهید
من به دنبال دل گمشده ای می گردم یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید
تا درختان جوان راه مرا سد نکنند برگ سبزی به من از فصل صنوبر بدهید
یادتان باشد اگر کار به تقسیم کشید باغ جولان مرا بی در و پیکر بدهید
آتش از سینه آن سرو جوان بردارید شعله اش را به درختان تناور بدهید
تا که یک نسل به یک اصل خیانت نکند به گلو فرصت فریاد ابوذر بدهید
عشق اگر خواست نصیحت به شما، گوش کنید تن برازنده او نیست به او سر بدهید
دفتر شعر جنون بار مرا پاره کنید یا به یک شاعر دیوانه دیگر بدهید
محمد سلمانی [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:31 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
آه ، ای عشق تو در جان و تن من جاری دلم آن سوی زمان با تو آیا دارد ــ وعده ی دیداری ؟ ــ چه شنیدم ؟ تو چه گفتی ؟
ــ آری ؟!
حمید مصدق [ دوشنبه 17 مهر 1396 9:30 PM ] [ سید رضا هاشمی ]
|
درباره وبلاگ  | |