خوش آمدید

برون ز کیسه ممسک درم نمی آید

ز دست بسته سخا وکرم نمی آید

نه هرکجا که سیاهی است آب حیوان هست

ز دود ریزش ابر کرم نمی آید

بکوش وهمت مردانه ای به دست آور

که قطع وادی عشق از قدم نمی آید

ز آه دل نشود نرم سخت رویان را

به چشم آینه از دود نم نمی آید

به یک دم آنچه دو لب می کند به اهل جدل

به صد مصاف ز تیغ دودم نمی آید

چنان دوانده کجی ریشه در دل عالم

که حرف راست برون از قلم نمی آید

امید فتح به اقبال راستان بسته است

به جنگ هیچ سپه بی علم نمی آید

دهان هر که بدآموز شد به حرف سؤال

جراحتی است که هرگز بهم نمی آید

نشان ونامی اگر هست صائب از احسان

چرا به ملک وجود از عدم نمی آید

گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید

چه جای چیدن دیدن ز من نمی آید

چو سطحیان به کف از بحر گوهر قانع

به غور حسن رسیدن ز من نمی آید

اگر ز بی پروبالی به خاک بندم نقش

به بال غیر پریدن ز من نمی آید

دلم سیه چو دل شب ازان بود که چو صبح

نفس شمرده کشیدن ز من نمی آید

اگر به تیغ مرا بندبند پاره کنند

ز یار و دوست بریدن ز من نمی آید

در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلی

به کام تشنه چکیدن ز من نمی آید

من آن شکسته پر و بال طایرم چون چشم

کز آشیانه پریدن ز من نمی آید

نظر به صبح ندارد سیاه بختی من

الف به سینه کشیدن ز من نمی آید

برای صید مگس در خرابه دنیا

چو عنکبوت تنیدن ز من نمی آید

نیم ز دل سیها کز قلم خورم روزی

زبان مار مکیدن ز من نمی آید

ازان ز کام جهان آستین فشان گذرم

که پشت دست گزیدن ز من نمی آید

عطیه ای است که چون خار بر سر دیوار

به پای خلق خلیدن ز من نمی آید

به استقامت من شاخ میوه داری نیست

به زیر بار خمیدن ز من نمی آید

غبار خاطر آب حیات نتوان شد

به زیر تیغ تپیدن ز من نمی آید

مگر رسد به سرم یار بیخبر ورنه

چو پای خفته دویدن ز من نمی آید

اگر چه تخم مرا برق ناامیدی سوخت

به این خوشم که دمیدن ز من نمی آید

چو سیل تا نکشم بحر را به بر صائب

عنان شوق کشیدن ز من نمی آید

ز سینه ام نفس خوش برون نمی آید

نسیم خلد ز آتش برون نمی آید

چه دیده است خدنگت ز سینه گرمم

که از قلمرو ترکش برون نمی آید

ز خوی سرکش خوبان ملایمت مطلب

که نخل موم ز آتش برون نمی آید

در انتهای محبت خموش شد صائب

همیشه دود ز آتش برون نمی آید

خیال روی تو از دل بدر نمی آید

که خودپرست ز آیینه بر نمی آید

نمی کند دل بیتاب من نفس را راست

نهال قامت او تا به برنمی آید

لب شکایت من از وصال بسته نشد

رفوی زخم ز موی کمر نمی آید

چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالی

که بوی سوختگی از جگر نمی آید

در آن حریم که آیینه طلعتی باشد

نفس ز مردم آگاه برنمی آید

ازان ز راز خرابات خلق بیخبرند

که با خبر کس از آنجا بدر نمی آید

علاج تنگی راه درشت همواری است

که پای رشته به سنگ از گهر نمی آید

جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجود

دل رمیده به کار دگر نمی آید

سخن به لب نرسد بی سخن کشی صائب

گهر به پای خود از بحر برنمی آید

خرد به زور می ناب برنمی آید

کتان ز عهده مهتاب برنمی آید

درازدستی سنگ خطر اگر این است

سبوی هیچ کس از آب برنمی آید

دل غیور مرا شکوه اختیاری نیست

دهان زخم به خوناب بر نمی آید

در آن زمین که شهیدی به خون نغلطیده است

بهار لاله سیراب برنمی آید

اگر به آینه آفتاب سنگ خورد

ز چشم سخت فلک آب برنمی آید

ز شور ناله صائب ز خواب مخمل جست

هنوز چشم تو از خواب برنمی آید

ز دل خیال میانش بدر نمی آید

ز لفظ معنی پیچیده بر نمی آید

نظر ز عارض او برنمی توانم داشت

بهشت اگر چه مرا در نظرنمی آید

پیام لطف تو با عاشق اختیاری نیست

گرفتگی ز نسیم سحر نمی آید

به باددستی طوفان چه می کند لنگر

شکیب با دل خودکام برنمی آید

شرر به آتش سوزنده بازگشت نمود

حضور خاطر ما از سفر نمی آید

ز آبگینه او بر دلم غباری نیست

که عاشقی ز پریشان نظر نمی آید

سبوی باده دل تنگ در جهان نگذاشت

ز دست بسته مگو کار برنمی آید

دلم دونیم شد از دیدنش که می گوید

که کار تیغ ز موی کمر نمی آید

چرا ز بیم کنار از کنار می گذری

ترا که موی میان در نظر نمی آید

ازین چه سود که دریاست در گره او را

چو دفع تشنه لبی از گهر نمی آید

ز شرم خنده او استخوان صبح گداخت

شکر به حسن گلوسوز برنمی آید

که بر چراغ دل من زد آستین صائب

که بوی سوختگی از جگر نمی آید

به پرسش من در خون نشسته می آید

چراغ طور به بالین خسته می آید

ز بس شکستگی از صفحه جهان شد محو

صدا درست ز جام شکسته می آید

زمانه سخت نگیرد گشاده رویان را

همیشه سنگ به درهای بسته می آید

چگونه چتر تو از بال بلبلان نشود

به پای بوس تو گل دسته دسته می آید

چنان ز غیرت بلبل ادب رواج گرفت

که باغبان به چمن چشم بسته می آید

ز رشک عشق به مهتاب بدگمان شده ام

که بوی درد ز رنگ شکسته می آید

سبو ز ورطه غم می برد مرا بیرون

گشاد کار من از دست بسته می آید

هلاک مردمی چشم او شوم صائب

که خود خراب وبه بالین خسته می آید

ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید

حضور خاطر من از سفر نمی آید

غم زمانه چنان تنگ کرده دایره را

که صبح را نفس از سینه نمی آید

فشرد پنجه عقل بلند بازو را

کسی به تاک زبردست برنمی آید

چگونه بی سبب آید ز دل سخن به زبان

گهر به پای خود از بحر برنمی آید

سخن شکسته تراود ز کلک پر سخنم

چها به شاخ ز جوش ثمر نمی آید

گهر به خامه من همچو اشک در تاک است

چه سود جوهریی در نظر نمی آید

رگ بریده تاک از گریستن بس کرد

زمان گریه من چون بسرنمی آید

مدار چشم گشایش ز کلک خود صائب

گرهگشایی از نیشکر نمی آید

نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند

( . . . ) نمدکلاه کنند

به گرد کعبه بگردند بهر جامه نو

به روی آینه از بهر زر نگاه کنند

به پیش پای خوداز کجروی نمی بینند

به هر که راست نهد پای کج نگاه کنند

کلاه گوشه به خورشید وماه می شکنند

چو داغ لاله اگر صفحه ای سیاه کنند

فریب وعده این خشک طینتان نخوری

که تشنه ات ز سرچشمه روبه راه کنند

ز خود برآ که نسیم بهار می آید

سبکروی ز سر کوه یار می آید

ز بوی خون گل ولاله می توان دریافت

که از قلمرو آن دل شکار می آید

رهش به کوچه زلف نگار افتاده است

چنین که باد صبا مشکبار می آید

به هر کجا که رود سبز می کند چون خضر

پیام خشکی اگر زان دیار می آید

ز روح بخشی باد بهار معلوم است

که تازه از بروآغوش یار می آید

ز چشم شبنم گل روشن است چون خورشید

که از نظاره آن گلعذار می آید

نه لاله است که سر می زند بهار از خاک

که خون ما به زمین بوس یار می آید

که شسته است درین آب روی چون گل را

که بوی خون ز لب جویبار می آید

اگر به کار جهان من نیامدم صائب

کلام بی غرض من به کار می آید