روزعاشورا، اصحاب امام حسین –علیه السلام– یکی پس از دیگری کشته می‌شدند و چون یک یا دو نفر از آنان به شهادت می‌رسیدند جای خالی او پیدا بود ولی از لشکر انبوه ابن سعد، هرچه کشته می‌شدند، از کثرت نفرات، نمودار نبود.
ابو ثمامه صیداوی که نام شریفش عمر و بن عبدالله است چون دید وقت زوال است،به خدمت امام شتافت و عرض کرد: «ای ابا عبدالله – جانم فدای تو باد – می‌بینم که این لشکر به تو نزدیک شده‌اند. به خدا سوگند، تو کشته نشوی تا من به خواست خدا، پیش از تو کشته شوم و به خون خویش غلطان باشم. دوست دارم پروردگار خود را در حالی ملاقات کنم که این نمازی را که وقتش رسیده، خواندهباشم.» امام –علیه السلام – سر به سوی آسمان برداشت و فرمود: «نماز را یادکردی خدا تو را از نمازگزارانی که در یاد اویند قرار دهد. آری اینک اول وقت نماز است» سپس فرمود: «از این قوم بخواهید از ما دست بردارند تا نمازگزاریم.
حٌصین بن تمیم چون این شنید گفت: «نماز شما، پذیرفته نیست!!»
حبیب بن مظاهر (ره) گفت: «آیا می‌پنداری که نماز پسر رسول خدا – صلی الله علیه و آله - قبول نمی شود و از تو قبول خواهد شد؟!»(1)
آنگاه امام حسین –علیه السلام– به زهیر بن قَیْن و سعید بن عبدالله حنفی دستور داد که مقابلش بایستد تا آن حضرت - علیه السلام - بتواند با بقیه اصحاب نماز را به صورت نماز خوف به جای آورد. «ثم صلّی بهم صلاةَ الخوفِ»(2)
و در مقاتل آمده است که سعید بن عبدالله که تیرها را به جانمی‌خرید در حالی که سیزده پیکان تیر و زخم‌های فراوان نیزه و شمشیر در بدنش دیده می‌شد، به شهادت رسید.(3)
نکته قابل توجه در این بحث این استکه حضرت - علیه السلام - می‌توانستند این نماز را در خیمه‌ها و به صورت جداگانه و فرادا بخوانند ولی ایشان بنا داشتند که نماز را در معرکه اقامه کرده و نماز را آشکارا به جای آورند و این دلیل اهمیت و ارزش به صحنه کشاندن این فریضه واجب می باشد .

پی نوشت ها:

1- شیخ عباس قمی، منتهی الآمال، ص 556.
2- منتهی الآمال، ص 559 و سید بن طاووس، لهوف، ص 152.
3- سید بن طاووس، لهوف.