1. ترک نماز به طور کلی از روی انکار، چون منکر ضروری دین شده کافر می شود.
2. ترک نماز به طور کلی نه از روی انکار بلکه به واسطه مسامحه کاری و کم اعتنایی به امور اخروی و اشتغال به شهوات و امور دنیوی که موجب فسق است.
3. ترک نماز در بعضی اوقات در اثر ضعف ایمان و کم اعتنایی به امر آخرت یا اهمیت ندادن به اوقات نماز؛ این شخص جزء ضایع کنندگان نماز و سبک شمارندگانآن می­باشد.
4. ترک واجبی از واجبات نماز (بدون رعایت شرایط صحت آن با بی اهمیتی، با لباس نجس و...) این شخص نیز جزء ضایع کنندگان و خوارکنندگان نماز است.^[1]

به هر حال تارک نماز جزء هر قسمی که باشد در قرآن شدیداً نکوهش شده است:«فَوَیْلٌ لِّلْمُصَلِّینَ × الَّذِینَ هُمْ عَن صَلَاتهِِمْ سَاهُونَ»؛^[2] پس واى بر نمازگزارانى که در نماز خود سهل‏انگارى مى‏کنند.

یعنى آنهایى که از نمازشان غافلند اهتمامى به امر نماز نداشته و از فوت شدنش باکى ندارند.^[۱۴] «ساهون» به معنى خطایى که از روى غفلت سرزند و در این آیه با معانی مختلفی تفسیر شده است:

1. سهو توأم با تقصیر است. (این تفسیر مناسبتر به نظر می ‏رسد.)
2. تاخیر انداختن نماز از وقت فضیلت است.
3. منافقانى هستند که نه براى نماز ثوابى معتقد بودند و نه براى ترک آن عقاب.
4. کسانى که در نمازهاى خود ریا می ‏کنند (در حالی که این معنى در آیه بعد می ‏آید).

باید توجه داشت که نمی ‏فرماید: «در نمازشان سهو می ‏کنند» چون سهو در نماز به هر حال براى هر کس واقع می ‏شود، بلکه می ‏فرماید: «از اصل نماز سهومی ‏کنند» و کل آن را بدست فراموشى می ‏سپرند. وقتى فراموش کنندگان نمازشایسته «ویل» هستند آنها که به کلى ترک نماز گفته و تارک الصلاة هستند چه حالى خواهند داشت.^[3]

پانویس:

1. ↑ سوره ماعون/5-4.
2. ↑ تفسیرالمیزان، پیشین، ج‏20، ص 634.
3. ↑ تفسیر نمونه، پیشین، ج‏27، ص 361-360.