حقیقت عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است
حقیقت عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است
![]()
یکی از توصیه های مهمی که معصومین داشتند، توصیه به تفکر بوده است مثل این روایت امام حسن عسکری(علیه السلام) که فرمودند:
«لَیسَتِالعِبادَه کَثرَه الصیّامِ وَ الصَّلوه وَ انَّما العِبادَه کَثرَه التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است.» [1]
و حقیقتا اگر کسی بهدنبال توجه در نماز و حتی در غیر نماز بلکه در کل زندگی است، باید زیاد درامور خدا تفکر داشته باشد، در این راستا در ضمن توصیه های پیامبر اکرم(صلیالله علیه و آله و سلم) به اباذر غفاری می خوانیم:
«یا أباذر! رکعتان مقتصدتان فی تفکر، خیر من قیام لیله و القلب ساه؛ ای ابوذر! دو رکعت نماز متعارف و معمولی که بسیار طول ندهی و بسیار سبک به جا نیاوری که با حضور قلب و تفکر باشد، بهتر است از ایستادن یک شب به عبادت که با فراموشی دل باشد و از آنچه کنی و گویی دلت خبر نداشته باشد.» [2]
آنچه برای انسان، سعادت و خوشبختی به ارمغان می آورد، در گرو توجه و حضور قلب او به خداست و اوج این توجه، در نماز که حالت ارتباط با خداست هویدا می شود، توجه به اسرار و آداب نماز، می تواند انسان را تا حد بسزایی در تفکر فرو برد.
در ادامه حضرت به مفهوم حق و باطل اشاره کرده و در توصیف آن می فرمایند:
«یاأباذر الحق ثقیل مر و الباطل خفیف حلو. و رب شهوه ساعه تورث حزنا طویلا؛ ای ابوذر حق بر طبعها گران است و تلخ است؛ و باطل سبک و آسان است و شیرین است و بسیار است که شهوت یک ساعت دنیا موجب حزن طولانی آخرت میگردد.» [3]
خداوند در توصیف حق و باطل در قرآن می فرماید:
«ذلک بان الله هو الحق و ان ما یدعون من دونه هو الباطل؛ ...چنین است، چون خدا حق است، و آنچه غیر از او می خوانند باطل است» [4]
هرچهبر محوریت خدا باشد و رنگ الهی داشته باشد، حق است و غیر آن باطل است، دیگر نباید دید کدام تلخ است و کدام شیرین، بلکه باید طبق ملاک حق و باطل حرکت کرد، هر چند حق تلخ و سنگین باشد و باطل سبک و شیرین، منتها دشمن با ایجاد فتنه چنان این دو را در هم می آمیزد و حق را باطل و باطل را حق جلوه می دهد که اگر کسی بصیرت در دین نداشته باشد، فریب خورده و از راه به در میشود.
نباید تصور داشت که رسیدن به هدف و سعادت باید به راحتی و شیرینی باشد، بلکه با سختی و تلخی های فراوانی همراه است و آنها که به معنای واقعیمؤمن به خدا هستند، پای این سختی ها و تلخی ها می ایستند و فریب سبکی و شیرینی ظاهری باطل را نمی خورند.
--------------------------------
پی نوشتها:
[1] تحف العقول ص ۴۴۲
[2] بحار الأنوار ج ۷۴ ص ۸۲
[3] بحار الأنوار ج ۷۴ ص ۸۲
[4] سوره حج آیه ۶۲
خلاصه ای از بیانات استاد لبیک در حلقه معرفت، مربوط به تاریخ 92/11/28
ادامه مطلب
«آیا انسان ها در بهشت باز هم نماز مى خوانند و خدا را عبادت مى کنند؟»
«آیا انسان ها در بهشت باز هم نماز مى خوانند و خدا را عبادت مى کنند؟»
![]()
درپاسخ باید بگویم که در آن دنیا، دیگر کارهایى مثل نماز و روزه بر انسان واجب نیست. در بهشت، آدم ها پاداش کارهاى خوبى را که در دنیا انجام داده اند، مى گیرند.
دنیا جاى کار و تلاش است و آخرت جاى گرفتن مزد وپاداش. البتّه آن طور که از آیه هاى قرآن مى توان فهمید، در بهشت هم مردم خدا را یاد مى کنند و از یاد او نیز لذّت مى برند.
این گونه نیست که اهل بهشت خدا را فراموش کنند. اصلا یکى از نعمت هاى بهشت یاد خدا و احساس دوستى با اوست. امّا از این نماز و روزه واجبى که در دنیا باید انجام دهیم،در آخرت خبرى نیست.
منبع:پاسخگوئی به نامه های انتشار یافته توسط مرکز فرهنگ و معارف قرآن وابسته به دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم
ادامه مطلب
ثواب قرائت یازده مرتبه سوره توحید پس از نماز صبح
«عن علی بن جعفر عن أخیه موسى بن جعفر ع قال قال علی ع من صلى صلاة الفجر ثم قرأ قل هو الله أحد إحدى عشرة مرة لم یتبعه فی ذلک الیوم ذنب و إن رغم أنف الشیطان؛ على بن جعفر از برادر بزرگوارش امام موسى بن جعفر (ع)، و آن حضرت از پدر بزرگوارش روایت کرده است که حضرت على (ع) فرمود: هر کس پس از نماز صبح، یازده مرتبه سوره توحید را بخواند هیچ گناهى در آن روز به او تعلق نمى گیرد هر چند که شیطان را خوش نیاید».
شیخ صدوق- ثواب الأعمال و عقاب الأعمال- صفحه 44
محمدبن علی ابن بابویه- پاداش نیکیها و کیفر گناهان- صفحه 129
ادامه مطلب
ثواب دو رکعت نماز بدون تکلف ولى توأم با تفکر
«عن زید بن علی عن أبیه عن آبائه ع قال قال رسول الله ص رکعتان خفیفتان فی التفکر خیر من قیام لیلة؛ زیدبن على بن الحسین، از پدر بزرگوارش، و آن حضرت از پدران بزرگوار خود روایت کرده است که رسول خدا (ص) فرمود: دو رکعت نماز بدون تکلف و مختصر ولى همراه با تفکر، از یک شب عبادت (حضرت حق) بهتر است
شیخ صدوق- ثواب الأعمال و عقاب الأعمال- صفحه 44
محمدبن علی ابن بابویه- پاداش نیکیها و کیفر گناهان- صفحه 129
ادامه مطلب
