نماز، نخستین واجب الهى است

نماز،نخستین واجب الهى است که خداوند سبحان بر مردم مقرّر داشته[1] و فریضه اى است که پیشتر از همه فرائض دیگر، باید آن را آموخت[2]؛ نخستین عمل انسان است که در آن نظر مى شود و نخستین چیزى است که از آن بازخواست مى گردد، اگرمقبول افتد بقیه اعمال هم پذیرفته مى شود و اگر رد شود، دیگر اعمال هم رد مى شود[3].

نماز ستون دین، استوارى و سیماى آن است. جایگاه آن در دین، مانند سر در کالبد است و حکایت آن، حکایت ستون خیمه است[4]. نماز، بهترین دستور دین، برترین اعمال و محبوب ترین آن ها نزد خداى سبحان[5] و برترین وسیله اى است که متوسلان براى نزدیک شدن به او بدان چنگ زده اند[6] ومعراج مؤمن است[7] .

نماز، شیطان را مى راند[8]، بر تکبّر و سرکشى راه مى بندد، از زشتى و ناپسندى باز مى دارد[9]، کبر و دیگر زنگارهاى روح را مى زداید[10]، بدى ها را مى برد[11] و جان را پاک مى سازد[12].

نماز،کلید هر نیکى است[13]، چهره و دل بدان روشن مى شود[14] و جان با آن به اطمینان مى رسد[15]، رحمت را فرو مى آورد[16] و زشتى ها با آن زیبا مى گردند[17] و براى پیروزى در جهاد اکبر و اصغر از آن مدد مى جویند[18].

نمازآخرین سفارش پیامبران، مخصوصاً پیامبر خاتم، حضرت رسول اکرم صلّى الله علیه و آله است که در پایان وصیت خویش فرمود: نماز را، نماز را و آن را تا بدان جا تکرار کرد که زبانش سنگین و سخنش بریده بریده گشت[19].

بى گمان، نماز بهترین وسیله براى سازندگى و سیر و سلوک به سوى خداوند متعال و هسته بنیادین حرکت تکاملى به سوى والاترین هدف انسانیت و جامعه نمونه بشرى است. بسى درد و اندوه که عموم مردم و بلکه بسیارى از نخبگان، این جان مایه حیات و حرکت و شکوفایى را آن چنان که باید، نمى شناسند و خواص ،آنچنان که شاید از آن بهره نمى گیرند، حال آن که آیات قرآن کریم و سنّت شریف بر نقش اعجازگونه نماز در سازندگى فرد و جامعه، تأکید مى ورزند.

پی نوشت ها:

(1 ـ 6) بنگرید به فصل پنجم کتاب .

(7)ناگفته نماند که عبارت «نماز معراج مؤمن است» با وجود آن که مشهور شده استو ما آن را در بیش از سى جا و در کتابهایى با موضوعات گوناگون یافته ایم ولى منبعى که آن را به پیامبر یا امامان نسبت دهد، سراغ نداریم . افزون بر این، هیچ یک از کتابهاى حدیث اهل سنّت و بیشتر کتابهاى حدیث شیعه، جز آنچه در قرنهاى اخیر تدوین گشته، همچون روضة المتقین و بحار الانوار ، نوشته مجلسى اوّل و دوّم قدّس سرّهما و رواشح سماویه ، نوشته محقق داماد قدّس سرّه آن را نقل نکرده اند ، پس مى توان گفت : این عبارت روایت نیست بلکه ازسخنان عالمان متأخر ماست .

(8 و 9) بنگرید به فصل بیست و هفتم کتاب .

(10) بنگرید به فصل دوّم کتاب .

(11 ـ 13) بنگرید به فصل بیست و هفتم کتاب .

(14) بنگرید به حدیث 456 و 457 کتاب .

(15) بنگرید به آیه 28 از سوره رعد .

(16 ـ 18) بنگرید به فصل بیست و هفتم کتاب .

(19) بنگرید به فصل ششم کتاب .