آن چه از سخنان درربـار و مـوضع گيـرىهاى امام
حسيـن عليه السلام در طـول نهضت بر مـىآيـد,
ايـن است كه قيام امام براى تحقق امر به معروف
و نهى از منكر در جامعه اسلامـى بـوده و حضرت
پيـوسته بـر ايـن فريضه بسيار مهم كه اصل و
اساس تمام فـرايض و واجبات است, در مـوارد و
مـواقع گـونـاگـون, حتـى در روز عاشـورا,
تـاءكيـد مى نمايد. علت ايـن كه امـام حسيـن
عليه السلام در دوران حكـومت غاصبــانه
معاويه قيام نكرد با ايـن كه او نيز ستمگرى
جنايتكار و تبهكارى فـاسـد و نـالايق بـود,
بلكه اسـاس تمـام زشتـى ها و خيـانت هـا و
انحـراف ها شخص معاويه است و يزيـد تمام
بـديها و فسـادها را از پـدر پليـدش ارث
بـرده, شايـد ايـن باشـد كه معاويه بـا آن همه
خباثت, مـردى زيـرك و فـريبكار بـود و به
صـورت ظاهـر, ديـن را بازيچه قرار نمى داد و
تجاهر به فسق و تباهـى نمـى نمـود, هرچنـد
بـراى نابـودى دين نقشه ها مـى كشيـد و با
پيروان اميرالمـومنيـن عليه السلام
بـدتـريـن رفتـارهـا را مـى نمود. روزى كه
معاويه به هلاكت رسيد و فرزنـد خلفـش يزيد
لعنه الله عليه بـر اريكه قـدرت تكيه زد و
مقـام والاى خلافت اسلامـى را بــا زور
سرنيزه اشغال نمـود, همان برنامه سياه و
ننگيـن پـدرش را ادامه داد و همان
ديكتاتـورىها و ستمگرىها و حق كشـى ها را
دنبال كـرد, با ايـن تفاوت كه آشكارا با احكام
اسلام بازى نمود و مركز صدارت را مركزى بـراى
قماربازى, مـى گسارى, انحرافات اخلاقـى و
تبهكارى قـرار داد, و نه تنها خلافت را به بازى
گـرفت و پشت پا به احكام ديـن زد, بلكه اصل
اسلام را به عنـوان يك ديـن الهى منكـر شـد و
رسالت پيامبر را زير سـوال برد و بنى هاشـم را
حاكمانـى سلطه جـو معرفى كرد كه چند صباحـى
آمدند و حكـومت كردند و اينك نـوبت به مـن
رسيده كه از حكـومت و قدرت كام دل برگيرم, هرچه
بادا باد و با اشعار معروفـش وحى و نبوت و همه
اصول اسلامى را علنا منكر شد و به مسخره گرفت.
لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل
ايـن جا ديگر جاى درنگ بـراى يك مردالهى كه
وارث انبيا و اوليا است و سبط پيامبـر و امام
به حق است, نمـى باشـد. بايـد به سرعت قيام كرد
تا آن همه رنج و محنت هاى نياى بزرگـوارش, پـدر
و مادر و بـرادر پـاك و مطهرش از بيـن نرود.
ايـن جا ديگـر جاى استـراحت و سكـوت و شانه از
زير بار مسئوليت خالى كردن نيست. بايد قيام
كرد و از اسلام و قرآن دفاع نمـود چه مـردم
يـاريـش كننـد و چه غدر كـرده و بيعتـش را
بشكنند. امـروز روزى است كه يزيـد ستمكـار,
بنيـان و شـالـوده ديــن را مـى خواهـد از بيخ
و بـن بر كنـد و خـون پاك شهيدانـى كه در راه
احقاق حق ريخته شـده و اسلام را آبيارى
نمـوده, پايمال نمايد. و چه كسـى سزاوارتر از
حسين كه در برابر ايـن تبهكار ملحد بايستد و
قـرآن و اسلام را حفظ كنـد و مسلمـانـان را از
انحراف و به بى راهه رفتن نگه دارد. از ايـن
روى در پاسخ والـى مدينه كه از حضرتـش خـواسته
بـود با يزيد بيعت نمايد, چنين فرمود: ((اءيها
الاميـر! انا اءهل بيت النبـوه و معدن
الـرساله و مختلف الملائكه, بنا فتح الله و
بنا يختـم, و يزيـد رجل شارب الخمـر و قاتل
النفـس المحرمه, معلـن بالفسق, و مثلـى
لايبايع مثله ولكـن تصبح و تصبحـون و ننظر و
تنظرون اءينا اءحق بـالخلافه.)) ما اهل بيت
پيامبـر و كان رسالت هستيـم. منزل ما فرودگاه
فرشتگان است. خـداونـد از مـا آغاز كـرده و به
مـا ختـم مـى كند. و يزيد مردى است مى خـوار,
قاتل نفـس محترمه (بـى گناهانى كه خدا قتلشان
را حرام دانسته), تبهكار آشكار و شخصـى ماننـد
مـن هرگز با شخصـى مانند او بيعت نمى كند, ولى
به هر حال صبح بر ما و شما سر مى زنـد و به زودى
مى بينيـد و مـى بينيـم چه كسـى سزاوارتر به
خلافت و جانشينـى پيامبـر است! آرى! اگـر
حسيـن عليه السلام قيام نمى كرد و در برابـر
آن همه فساد و كژى, سكـوت اختيار مـى نمـود,
هرچند زندگـى آرام و بـى دغدغه اى داشت و شايد
خيلى هـم با عزت و احترام بـود, ولى قطعا سكـوت
او فرصتى زريـن به يزيد و يزيديان مـى داد كه
نقشه هاى شـوم شيطانـى خـود را اجرا كنند و به
آمال و آرزوى ديرينه شان بـرسند و از اسلام
اثرى نمانـد چنان چه پيـوسته پـدرش معاويه
آرزو مـى كـرد روزى بـرسـد كه صـداى شهادتين
از مـاءذنه ها بلنـد نشـود و نـام مبـارك
رسـول الله از زبـان هـا و نوشته ها برداشته
شود. ايـن جا است كه قيام حسيـن, اسلام را دگـر
بار زنـده كـرد و لذا پيامبر اكرم صلى الله
عليه و آله و سلـم مى فرمايد: ((حسيـن منى و
اءنا من حسين)) ـ حسين از من است و مـن از حسينم.
يعنى حسيـن ادامه دهنـده راه وحـى و زنـده نگه
دارنـده اسلام و قــرآن است. چه خـوش است سخـن
يـار كه در ايـن زمينه مـى فـرمـايـد: ((اگر
عاشـورا و فـداكارى خانـدان پيامبـر نبـود,
بعثت و زحمات جـان فـرساى نبـى اكـرم را
طاغوتيان آن زمان به نابـودى كشانـده
بـودنـد. و اگـر عاشـورا نبـود, منطق جـاهليت
ابـوسفيانيـان كه مى خـواستند قلـم سرخ بر
وحـى و كتاب بكشند و يزيد ـ يادگار عصر تاريك
بت پرستـى ـ كه به گمان خـود با كشتـن و به
شهادت كشيـدن فرزندان وحـى, اميـد داشت اساس
اسلام را بـرچينـد و با صـراحت و اعلام ((لاخبر
جاء و لا وحـى نزل)) بنياد حكـومت الهى را
بـركنـد, نمى دانستيم به سر قرآن كريـم و
اسلام عزيز چه مىآمد؟ لكـن اراده خـداونـد
متعال بـر آن بـوده و هست كه اسلام رهايـى
بخـش و قرآن هدايت افروز را جاويد نگاه دارد و
با خون شهيدانى چـون فرزندان وحـى احيا و
پشتيبانـى فرمايد و از آسيب دهر نگه دارد, و
حسيـن بـن على آن عصاره نبوت و يادگار ولايت
را برانگيزد تا جان خود و عزيزانـش را فداى
عقيده خويـش و امت معظم پيامبر اكرم نمايد تا
در امتـداد تاريخ, خـون پـاك او بجـوشـد و
ديـن خـدا را آبيارى فـرمـايـد و از وحـى و
رهآوردهـاى آن پـاسـدارى نمـايــد)). ( پيام
امام 16 / 3 / 60 ) اكنـون امام حسيـن عليه السلام
مـى خـواهد قيام كند. از كجا بايد آغاز كرد؟
آيا كـافـى است كه در مـدينه بمانـد و در
محـدوده كـوچكـى عليه دستگاه ستمگر يزيـد
تبليغات كنـد يا اينكه جاى ديگـرى بـرود كه
بيـش تر مجال تبليغ و فعاليت دارد. آرى! امام
حسيـن عليه السلام, مكه را بـراى تبليغ و
حـركت عليه يزيـد اختيار كرد. در آن جاست كه
مسلمانان از هر شهر و روستا جمع مى شوند,
گردهـم مىآيند و از مسـايل اسلام بـا خبـر مـى
شـونـد. امـام حسيـن هـم كه هيچ وسيله
تبليغاتى جز سخـن گفتـن ندارد, پس بهتر است در
آن جا به فعاليت بپـردازد و جهان اسلام را در
جـريـان امـور قـرار دهد. و سـرانجام شب
يكشنبه دو روز مانـده به آخـر ماه رجب همـراه
با برادران, فرزندان و فرزندان برادر و اهل
بيتـش, مدينه را به قصد مكه تـرك مى كند. هنگام
حركت ايـن آيه را زمزمه مـى كنـد: ((فخرج منها
خائفا يترقب قال رب نجنى مـن القوم
الظالميـن)). روز سـوم شعبان وارد مكه مى شود.
در منزل عباس بـن عبدالمطلب فرود مىآيد, اهل
مكه كه از جريان مسافرت امام خبردار مـى شـوند
به ديدن حضرت مىآيند. مردم مكه آگاه مى شـوند
كه حضرت به عنـوان اعتراض از مدينه هجرت كرده
و به مكه آمده است. اخبار به شام مركز حكـومت
يزيد مـى رسد و به زودى تقـريبا تمام مردم در
جـريان امـر قـرار مـى گيـرنـد. شخصيت هاى
كوفه كه خبردار مى شوند حسيـن به مكه آمده است,
گردهـم مىآيند و تصميـم مـى گيرند كه حسيـن را
دعوت كنند كه به كـوفه ـ مركز حكـومت پـدرش
امير المـومنيـن ـ بيايـد و قـدرت را به دست
بگيـرد و بـا دولت ستـم گـر نبـرد نمـايـد.
امام حسيـن عليه السلام براى آزمايش, حضرت
مسلـم پسر عمو و سفير عزيزش را به كوفه مى
فرستد. پنج روز از ماه شوال گذشته كه مسلـم
وارد كـوفه مى شـود. اشراف و اعيان قـوم از او
پذيرايى كرده, با كمال احتـرام و تقـدير از او
استقبال مـى كننـد يزيـد كه سخت از اوضاع
سرگردان شده و به وحشت افتاده است فـورا از
عبيدالله بـن زياد ـ كه واليـش در بصره بود ـ
مى خواهد كه بى درنگ بصره را ترك و به كـوفه
وارد شـود و بـا شـدت, اوضـاع را كنتـرل كند.
خلاصه از سويى مردم با مسلـم بيعت مى كنند و از
سـويى ديگر, ابـن زياد مردم را به بيعت با يزيد
فرا مى خـواند وتهديـد مـى كنـد كه اگر كسى با
مسلـم كـوچك تريـن رفت و آمد و مراوده اى
داشته باشد, فورا كشته مى شود. كوفيان مسلـم را
رها مى كنند و ابـن زياد پس از چند روز درگيرى
مسلـم را به طور فجيعى به شهادت مى رساند. از
آن سـوى امام حسيـن عليه السلام هشت روز از
ذيحجه گذشته آماده تـرك مكه مى شـود. حج خودرا
مبدل به عمره مفرده مى كند زيرا نمى خـواهد
حرمت خانه خدا با ريختـن خونش, شكسته شود. قبل
از خروج از مكه, در ميان مردم خطبه اى مى
خـواند كه در آن خطبه به مردم مى فهماند او
براى خدا قيام كرده و از مرگ هيچ هراسـى ندارد,
و مى بيند كه به زودى خون خـود و يارانـش در
سرزميـن كربلا ريخته مى شـود ولـى راهى جز
قيام نمانده است, پـس هر كه مى خـواهد در راه
اهل بيت , جانـش را نثار كند و با خدا معامله
نمايد و در روز رستاخيز روى سفيد باشد, با او
همراه شـود چرا كه او صبح عازم سفر است. رضاى
خـدا در رضايت اهل بيت است. اين گـوى و ايـن
ميـدان, بسـم الله. حسيـن در ميان راه از مكه
تا كـربلا, هـرجا رسيـده است, سخـن از فساد
دستگاه حاكـم گفته و امـر به معروف نمـوده و
از منكـر نهى فـرمـوده و مردم را به حـركت و
قيام عليه حكـومت غاصب و ستمگـر دعوت نمـوده
است. او پيوسته فرياد مى زند: ((مـن مرگ در راه
خدا را سعادت و زنـدگـى را همـراه بـا
ستمگـران, بـدبختـى و شقـاوت مـى دانـم.)) و
فلسفه قيـام خـود را چنيـن اعلام مـى فـرمود:
((اى مردم! رسـول خدا صلى الله عليه و آله و
سلـم فرمود: هر كه حاكـم ستـم گرى را ببيند كه
حرام خـدا را حلال كرده و پيمانـش را شكسته و
با سنت رسـول خـدا به مخالفت برخاسته و در
بيـن بندگان خدا با ظلـم و حق كشى, حكومت مى
كند و عليه او در رفتار و گفتار, در قول و عمل
قيام نكند, بجاست كه خداوند او را با همان ستـم
گر محشور نمايد. اى مـردم! اينان دست از اطاعت
پـروردگار بـرداشته انـد و سـر به فرمان
شيطان نهاده اند و فساد و تباهى و ظلـم را
برملا كرده اند و حدود خدا را كنار زده اند و
بيت المال مسلميـن را به خـود اختصاص داده اند
و حرام خدا را حلال و حلال خـدا را حرام نمـوده
انـد...)) روز عاشورا نيز امام حسيـن خطبه
خوانده و مردم را نصيحت كرده و از ريختـن
خونـش برحذر داشته است و يزيديان را براى
هميشه رسوا و مفتضح ساخته است. در همان روز دو
سخنرانـى مهم ايراد كرده كه در يكى از آن ها
انگيزه قيامـش را علنا اعلام كرده و فرموده
است: ((هان! اين زنا زاده فـرزنـد زنا زاده ما
را بيـن دو امـر مخير كـرده, يا پذيـرش ذلت و
يا كشته شـدن و هيهات منا الذله; ممكـن نيست
ذلت و خـوارى را بـراى خـود بـرگزينيـم, نه
خـدا بـراى ما مى خواهد نه رسولش و نه مومنيـن
مى پذيرند و نه دامـن هاى پاكى كه ما را در
آغوش خود بزرگ كرده است. ما هرگز نمى پذيريـم
كه اطاعت پست مردان بى شخصيت را برتر از مرگ
جـوانمردانه بدانيـم. مـن با هميـن خاندان
خويش و با ياران اندكـم قيام مى كنم و بر خدا
توكل مى نمايم و از شهادت هيچ هراسى ندارم)). پس
آن چه مسلم است ايـن است كه حسيـن عليه السلام
در تمام مـدت قيام و نهضت جـاودانه اش, دمى از
تبليغ و امر به معروف فروگذار نكرده و غرض
اصلـى قيامـش اصلاح امـور جـامعه بـوده است
كه خـود مـى فـرمـايد: ((مـن نه بيهوده و نه
ستمگرانه قيام كـردم و خـروج نمـودم بلكه غرض
و هدفـم اصلاح در ميان امت جدم است)). ولـى
گاهـى ايـن اصلاح محقق نمـى شـود جز با فدا
شدن و خون خـود را نثار كردن كه حسيـن هرگز از
ايـن امـر ابا نـدارد و نه تنها از خون خـود و
يارانـش مـى گذرد كه در راه اسلام حـاضـر است
اهل بيتـش را نيز فـدا كنـد: تركت الخـلق طرا
فـى هواكا و ايتمت العيال لكـى اراكا و لو
قطعتنى فى الـحب اربا لماحــن الفـواد الى
سواكا حسيـن كه جز خـدا را نمـى بينـد, همه چيز
را در راه رضاى محبـوب نثار مى كند, حتى به
اسارت خاندان عصمت و طهارت تـن در مى دهد تا
روى محبـوب را ببينـد. زينب نيز همان خط را
دنبال كرد و با صبر و شكيبـايـى و تحمل آن همه
رنج و محنت بـار بـرادر را به مقصـد رسانـد و
در تمام احـوال نه تنها صابـر بود كه شاكر نيز
بـود و همه را چـون در راه خدا مى ديد, جز
زيبايـى نمـى ديد. ((ما راءيت الا جميلا)). سيد
محمد جواد مهرى
|
کعبه دلها 
|
[ یک شنبه 4 دی 1390 ] [ 8:01 PM ] [ یاسر جمالی ]
عزت اسلامي در پرتو قيام امام حسين ـ عليه [ یک شنبه 4 دی 1390 ] [ 7:55 PM ] [ یاسر جمالی ]
روز شمار قیام کربلا در این قسمت،حوادثى را که در ارتباط با نهضت عاشورا در شام،مدینه،کوفه،مکه،کربلا و...به ترتیب زمانى اتفاق افتاده است،مىآوریم: [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 1:59 PM ] [ یاسر جمالی ]
هیچ حماسه انسانى در گذشته و حال به اندازه حماسه شهادت حسین، علیهالسلام، در کربلا مورد تحسین و توجه عاطفى قرار نگرفته و جنبه آموزشى نداشته است. این حماسه به عنوان یک رویداد عاطفى و احساسى نقطه عطف مؤثرى در روند عقاید اسلامى شده است. حماسهاى که اگر نبود اسلام نه تنها نمىتوانستبه عنوان یک عقیده ریشه دار و ایمان محکم در باطن مسلمانان جایگیر شود; بلکه در حد یک مذهب کم فروغ و ضعیف در میان انسانها معرفى مىشد. [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 9:06 AM ] [ یاسر جمالی ]
حسن رضایی [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 8:52 AM ] [ یاسر جمالی ]
قیامی برای خونخواهی شهدای کربلا ۱- مقدس اردبیلی روایت زیر را از حضرت علی (ع) نقل می کند که حضرتش فرمود: «بزودی فرزندم حسین کشته خواهد شد؛ ولی دیری نخواهد گذشت که جوانی از قبیله ثقیف قیام خواهد کرد و از این ستمکاران انتقام خواهد گرفت ..». [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 8:52 AM ] [ یاسر جمالی ]
هیچ حماسه انسانى در گذشته و حال به اندازه حماسه شهادت حسین، علیهالسلام، در کربلا مورد تحسین و توجه عاطفى قرار نگرفته و جنبه آموزشى نداشته است. این حماسه به عنوان یک رویداد عاطفى و احساسى نقطه عطف مؤثرى در روند عقاید اسلامى شده است. حماسهاى که اگر نبود اسلام نه تنها نمىتوانستبه عنوان یک عقیده ریشه دار و ایمان محکم در باطن مسلمانان جایگیر شود; بلکه در حد یک مذهب کم فروغ و ضعیف در میان انسانها معرفى مىشد. قیام حسین بن على، علیهالسلام، زلزلهاى شگرف بود که توانست پایههاى امت اسلامى را تا دورترین نقطهها به لرزه درآورد، چشمها را بگشاید و وجدانها را علیه هیمنه و اقتدار دروغ و شر ستم پیشگان بیدار کند، همانان که در صددند ظلم و ستم را در اعماق جان انسانها مستولى کنند و ارزشهاى دینى را با عناوین پوشالى از بین ببرند و با تباه کردن حقوق دینداران، انوار ذاتى و جوهرى جذابیت دین را خاموش کنند. نوشته: آنتوان بارا (نویسنده نامدار مسیحى) [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 7:45 AM ] [ یاسر جمالی ]
سؤمین اثر مهم تربیتى قیام و شهادت سیدالشهداء (ع) ، بالا بردن محبوبیت خاندان حضرت على (ع) در اجتماع اسلامى و شناساندن بیشتر و بهتر آنان به مردم بوده است . ___________________________________________________________ ۴- نقل از کتاب درسى که حسین به انسانها آموخت شهید هاشمى نژاد، ص ۴۴۵ [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 7:41 AM ] [ یاسر جمالی ]
همه میدانیم امیرمؤمنان علیهالسلام در سال چهلم هجری از جهان خاکی به عالم ملکوت رخت برکشید و حدود ده سال، امامت و رهبری امت بر عهده امام حسن مجتبی علیهالسلام بود. سبط اکبر رسول خدا نیز در سال پنجاهم به دست دشمن مسموم شد و راهی جنان الهی گردید و پرچم امامت در دست حسین بن علی علیهماالسلام قرار گرفت و از امامت تا قیام سیدالشهداء علیهالسلام حدود ده سال فاصله است. در این مقاله برآنیم تا فلسفه عدم قیام آن بزرگوار در عصر معاویه را مورد بررسی قرار دهیم. [ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 7:19 AM ] [ یاسر جمالی ]
حسین (ع) از مستضعفان می گوید: فرمود:«لا فی منزلتکم تَعملون ولا من عمل فیها تعتبون»؛نه در آن منزلت الهی که دارید،به تکلیف خود عمل می کنیدیعنی نه خودتان اهل عملید و نه از کسی که عمل مصانعه همان سازشکاری است.می فرماید که شما با ستمگران سازش کردید برای آنکه خودتان امنیت داشته باشید.به خاطر امنیت خود،همه ی ارزش ها را فدا کردید.جانتان و منافعتان از دین خدا نزد شما عزیزتر است.اینها همه،محرّمات الهی بود که می بایست ترک می شد و شما می بایست نهی می کردید و نکردید. شما از بقیه ی مردم وضعتان در آخرت،بدتر است.مصیبت شما بیشتر است؛زیرا مجرای حکومت باید در دست علمای الهی باشد،حکومت باید در دست علمای دین باشد و همین عبارت سیّدالشهداء(ع) یکی از اسناد ولایت فقیه است که امام (رضوان الله علیه) به آن استناد کرده اند- «مجاری الامور و الاحکام بایدی العلماء بالله»؛یعنی مجرای حکومت و مدیریت و رهبری جامعه باید به دست علمای الهی باشد که امین بر حلال و حرام خداوند هستند؛اما این مقام را از شما گرفتند و امروز حکومت در اختیار علمای نیست.«انتم المسلوبون تلک المنزله»؛می دانید چرا از شما گرفتند و موفق شدند حکومت را منحرف کنند و شما علمای صالح را از قدرت،بیرون کنند؟! زیرا شما زیر پرچم حقّ،متّحد نشدید،پراکنده و متفرق شدید و در سنّت الهی،اختلاف کردید با اینکه همه چیز روشن بود.«ما سُلبتم ذلک اِلّا بتفرُّقِکم عن الحقّ بعدَ البیّنةِ الواضحه.لو صبرتم علی الاذی و تحمّلتم المئونة فی ذات الله…»؛اگر حاضر بودید که زیر شکنجه و توهین و اذیت،مقاومت کنید و در راه خدا رنج ببرید،حکومت در دست شما می بود؛اما شما حاضر نیستید رنج ببرید. «ولکنّکم مکّنتم»؛شما در برابر بی عدالتی و ستمگران،تمکین و امور الهی و حکومت را به اینان تسلیم کردید؛حال آنکه آنان به شُبهات،عمل می کنند و طبق شهوات خود حکومت می کنند و دین را از حکومت تفکیک کرده اند. چه چیزی اینان را بر جامعه ی اسلامی مسلّط کرده است؟! «سلّطهم علی ذلک فرارکم من الموت»؛فرار شما از مرگ،اینان را بر جامعه مسلط کرده است.شما از مرگ می ترسید.از شهادت می گریزید و همین فرار شما از کشته شدن باعث شد که آنها بر جامعه مسلط بشوند.شما به زندگی دنیایی چسبیده اید حال آنکه این زندگی از شما جدا می شود؛ولی شما نمی خواهید از آن جدا شوید؛اما بدانید که هر کس در راه خدا کشته نشود،عاقبت می میرد.آیا گمان می کنید که اگر شهید نشوید،تا ابد می مانید؟! اگر شهید نشوید،مدتی بعد باید با ذلّت بمیرید.شما دست از دنیا بر نمی دارید؛اما دنیا دست از شما بر خواهد داشت.پس تا دیر نشده،شما علمای الهی،جانتان را در خطر بیندازید،از حیثیت تان در راه دین و ارزشها مایه بگذارید و فداکاری کنید». «یَتَقلَّبونَ فی المُلکِ بَآرائهم»؛آنها هم هرگونه می خواهند،حکومت می کنند و این محرومین بیچاره در این جامعه،بی پناهند.«فی کلّ بلدِ منهم علی منبره خطیبٌ یصقع»؛در هر شهری عدّه ای را گماشته اند که افکار عمومی را بسازند و به مردم دروغ بگویند.«فَایدیهم فیها مبسوطة و النّاسُ لهم خَوَل»؛دستشان کاملاً باز است و مردم هم زیردست و پای اینها دست بسته افتاده اند و نمی توانند از خود دفاع کنند.«لایدفعونَ یَدَ لامس»؛مردم نمی توانند دستی را که به سمتشان می آید تا به آنها زور بگوید،عقب بزنند و قدرت دفاع از خود ندارند.شما همه ی این صحنه ها را می نگرید و برنمی آشوبید که چرا فقرا و محرومین در شهرها بی پناه و گرسنه افتاده اند؟ «جبّار عنیدٍ علی الضَّعفةِ شدید»؛اینان عدّه ای آدمهای ستمگر و معاندند.صاحبان قدرتی هستند که علیه ضعفا و محرومین بسیار خشن عمل می کنند و به روش غیر اسلامی حکومت می کنند و متأسفانه بی چون و چرا هم اطاعت می شوند؛در حالی که نه خدا را می شناسند و نه آخرت را قبول دارند:«مُطاعٌ لایَعرفُ المُبدیٌ و المُعید فیها عجباً»؛واقعاً عجیب است.چرا من تعجّب نکنم؟ تعجّب می کنم از شما که این زمین زیر پای ظالمان،صاف و پهن و رام است و حتی یک پستی و بلندی پیش پایشان نمی بینند که لااقل یک بار زمین بخورند و جامعه ی اسلامی،بی دفاع زیرگام آنان افتاده است.یک عدّه غاش و خائن،حکومت می کنند،عده ای باج بگیر ستمگر حکم می رانند «و عامل علی المؤمنین بهم غیرٌ رحیم»؛و کارگزاران حکومت هم بویی از عاطفه و مهربانی و انسانیت نبرده اند و شما باز هم ساکتید.» امام در پایان همین منبر می گویند: در زیارت شهدای کربلا هم آمده است که «مردم اینک در حیرت و ضلالت اند و دیگر تحلیلی از اوضاع ندارند که چی به چی است و خون شما،تحلیل شفّافی از اوضاع به مردم،ارائه کرد و مردم از حیرت و ابهام خارج شدند».حسین(ع)می گوید:من می خواهم دوباره مردم بفهمند که چه خبر است؛ولو خون من ریخته شود.خدایا،من برای دوباره سر پا کردن نشانه های دین تو و اصلاح علنی در سرزمین تو قیام کرده ام.امام(ع) به «اصلاح علنی»،اشاره می کنند؛یعنی اصلاح یواشکی و قابل تحریف نه،بلکه اصلاح علنی و ظاهر،می کنیم تا بندگان مظلوم تو،امنیت پیدا کنند،مردم امنیت اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی بیابند و به حدود و احکام و قوانین تو و سنّت پیامبر تو در حکومت،عمل بشود که اکنون عمل نمی شود. و خطاب به اصحاب فرمود:بعد از همه ی این حرفها اگر شما حضّار و هم پیمانان و هوادارانتان یاریمان نکنید،بدانید که این ستمگران بیش از این بر شما مسلط خواهند شد و آن قدر پیش می روند تا نور پیامبر(ص) را به کلی خاموش کنند.در هر صورت،اگر به ما نپیوندید،خدا ما را بس است(حسبنا الله و نعم الوکیل).من با شما اتمام حجت کردم؛حال آن که می دانم که نمی آیید.گفتم و می دانم که شما جهاد نخواهید کرد. منبع: حسین (علیه السّلام) عقل سرخ – گفتگو با حسن رحیم پور(ازغدی)- مجموعه مباحث طرحی برای فردا (۲). [ شنبه 19 آذر 1390 ] [ 11:21 PM ] [ یاسر جمالی ]
خطبه ی امام حسین(ع) در منی در چند منبع شیعی آمده و در تحف العقول هم ثبت شده و کلاً نشان می دهد که سیّد الشهدا(ع) از مدتها قبل می دیدند که شیب سیاسی و اجتماعی به سمت کربلاست و عِطر عاشورا در فضا هست و از این رو افکار عمومی را از مدتها قبل آماده می کردند و اخطارهای قبلی می دادند و زمینه را می ساختند برای اتّفاقی که قرار است چند ماه بعد بیفتد. در آن خطبه ایشان به صراحت خطاب به علما و نخبگان،روشنفکران و مفسّران قرآن،اصحاب پیامبر(ص)،تابعین مؤثر و معتبر و در جمعی نزدیک به نهصد تن از بزرگان،سخنرانی تاریخی و بسیار مهمّی کردند که نوعی محاکمه و استیضاح بزرگان جهان اسلام و اصحاب و علما و قرّاء قرآن و مفسّران اسلام بود و نه فقط یک سند سیاسی- تاریخی بلکه یک سند شرعی و عقیدتی است و به آنها فرمودند اتّفاقاتی که دارد می افتد،چیزهایی نیست که از چشم شما پنهان مانده باشد؛چرا سکوت می کنید؟ شما حقّ ندارید بی تفاوت باشید؛زیرا اکنون،یا من کلمه ی حقّ را می گویم که باید به من ملحق شوید و یا شعار باطل می دهم که باید مرا متقاعد کنید.در هر صورت،سخنان مرا باید بشنوید و اگر ما را سزاوار حقّ حاکمیت و حقّ مقاومت و حقّ انقلاب و شورش در برابر اینان می دانید،بروید و مردم شهرهایتان را برای مبارزه،بسیج و به سمت ما فراخوان کنید تا به ما ملحق شوند. همه ی اینها نشان می دهد که سیّدالشهدا(ع) قیام را از مدتها قبل از عاشورا،آغاز کرده بود.فرمود:«من می ترسم که اگر دیر بجنبید،اسلام بیش از این کهنه شود و ارزش ها مُندرس گردد و از رواج بیفتد و همه ی آن شعارها و عظمت ها و اصولی که به خاطر آنها سالها قیام شد و شهید دادیم و مبارزات وسیعی صورت گرفت،همه،بیات شود و اصلاح امور،دیر بشود.می دانیم که گاهی یک اقدام اگر به موقع،انجام بشود،مؤثر است اما اگر پس از موقع و دیر هنگام انجام گردد،حتی اگر ده برابر،انرژی بگذارید،دیگر تأثیری ندارد؛چنان که نهضت انتقامی توّابین و نمونه های دیگر بعد از ماجرای کربلا،تأثیری در سرنوشت مسلمین نگذاشت. یعنی کوفیان توبه کردند که چرا در همراهی با سیّدالشّهدا(ع) کوتاهی یا حتی خیانت کرده بودند و نهضت توّابین در کوفه برای جبران عاشورا پا گرفت و هزاران تن هم کشته شدند؛ولی دیگر این خونها فایده ای نداشت؛حال آن که همانان اگر دو سال – سه سال قبل یا در عاشورا حاضر بوده و همان جا شهید می شدند،بسیار مؤثر بود و شاید سرنوشت جهان اسلام تغییر می کرد.پس از عاشورا،همه ی قیامهای متعدد اما نابهنگامی که در انتقام فاجعه ی عاشورا انجام گرفت،همه بی ثمر بود و ذکر برخی از آنان حتی در تاریخ هم نمانده است. این تجربه نشان می دهد که «درست بودنِ عمل »،کافی نیست؛بلکه «بهنگام بودن» آن نیز لازم است و عمل صحیح،در زمان خودش باید انجام بشود.این موضوع بسیار مهمّی در همه ی مبارزات اجتماعی،فرهنگی و سیاسی و تربیتی است و همه جا صدق می کند.عمل صحیح،قبل از وقت هم نباید باشد؛چون میوه ی نارسیده را نباید چید،بعد از وقتش هم دیر خواهد بود. استدلال امام حسین(ع) هم همین بود که من می ترسم که عقاید و ارزش ها کهنه شود؛این زخم،کهنه شود و اصول کم کم از سکه بیفتد و گوش ها نشنوند و به تدریج همه،گوش ها را به روی حرف حساب ببندند و به روی حرف های ناحساب،باز کنند و این اتّفاقی بود که بعدها افتاد.امام فرمودند:خیانتی که روحانیون یهود و مسیح به توحید و عدالت – که شعار همه انبیا(ع) بوده – کردند،همان خیانت را شماها نسبت به اسلام دوباره مرتکب نشوید. فرمود:خداوند مگر در خصوص احبار نگفت:«لَولا یَنهاهُمُ الرّبانیون»؛یعنی چرا مردان خدا وقتی فساد و بی عدالتی را در جامعه می دیدند،وقتی تبعیض و دروغ و خیانت را می دیدند،سکوت کردند و اعتراض نکردند؟ گفته ی سیدالشّهدا(ع) به این معناست که این آیات،منحصر به روحانیون یهودی و مسیحی نیست؛شما علمای اسلام نیز مخاصب همین آیات هستید.زیرا شما بر سر اسلام همان بلایی را می آورید که آنها بر سر ادیان الهی پیشین آوردند و با این سکوتتان و کوتاهی در همکاری با من ،اسلام را ضایع می کنید. شما می ترسید و به ظلمی که پیش چشم شما اتّفاق می افتد،تنها نگاه می کنید و نهی نمی کنید؛زیرا به دنبال نام و نان و موقعیت هستید و می خواهید به هر قیمت زنده بمانید یا می ترسید که با شما برخورد کنند.این سازش،یا رغبةً و یا رهبةً صورت می گیرد.فرمود:از خدا بترسید،از مردم نترسید،از صاحبان قدرت نترسید.آیات قرآن را هم بر آنان خواندند.و عرض شد که در این سخنرانی،حضرت فرمودند که دعوت به اسلام باید همراه با «ردّ مظالم» باشد.ردّ مظالم به معنی عقب زدن ستم ها و جبران بی عدالتی هاست.همچنین فرمود که دعوت به اسلام باید توأم با «مخالفة الظّالم» باشد؛یعنی درگیر شدن با ستمگر هم لازم است و صرفاً نباید کلی گویی کنید که ما با ظلم مخالفیم؛بلکه باید ظالم را پیدا کنید و یقه اش را بگیرید.این فرمایش حضرت سیّدالشّهدا(ع) در خطبه منی است.چون همه ی بزرگان اصحاب می گفتند:آقا،ما به طور کلی قبول داریم،صحیح می فرمایید،ما فرموده های شما را قبول داریم.در کلّ،درست است! اما سیّدالشّهدا(ع) می فرمود که این «به طور کل»،فایده ای ندارد و باید به طور جزء و مشخص،درگیر بشوید.کلی گویی و تکرار واضحات،کافی نیست.باید درگیر شوید.دیگر با سخنرانی نمی شود و کلّی بافی،کافی نیست. جالب است که حضرت از مواردِ اصلی امر به معروف ونهی از منکر که جزء فلسفه ی قیام عاشوراست،«قسمةُ الفیء و الغنائم» را ذکر می کنند که همان توزیع عادلانه ی ثروت های عمومی و بیت المال و نیز گرفتن مال از اغنیا و ثروتمندان و هزینه کردن آن به نفع فقرا و محرومین و کاهش فاصله های طبقاتی است. سیدالشهدا(ع) می گویند:«اینها تکلیف شرعی شما بود و کوتاهی کردید و من برای همین حقوق و حدود ضایع شده،قیام می کنم.شماها در جامعه احترام دارید و این احترام شما هم ناشی از عملکرد خودتان نیست؛بلکه به خاطر پیامبر(ص) و به احترام دین و انتساب شما به دین و به خداست.مردم جلوی پایتان بلند می شوند و شما را بر خود ترجیح می دهند:«یؤثرکم من افضل لکم علیه و لا یَد لکم عنده»؛کسانی که هیچ خدمتی به ایشان نکرده اید و هیچ فضیلتی هم برایشان ندارید،باز شما را بر خود مقدم می دانند و می گویند:شما جلوتر بفرمایید.این احترام و اعتبار را از کجا آورده اید؟ از دین.ولی کجا خرجش می کنید؟ در راه خودتان خرج می کنید. این اعتبار اجتماعی را خرج دین نمی کنید.مثل حاکمان و شاهان،با دبدبه و کبکبه رفت و آمد می کنید و به تکلیف شرعی خود عمل نمی کنید.آیا می دانید که همه ی این اعتبار و احترامی که در جامعه دارید ،بدان خاطر بوده است که مردم از شما توقع دارندکه به حقّ خدا قیام کنید؟! اما چنین نکردید و در بیشتر حقوق خدا کوتاهی کرده و به تکلیفتان عمل نکردید:«عن اکثر حقِّه تقصُرون». سپس فرمود:«امّا حقّ الضعفا فضیَّعتُم و امّا حقُّکم بزعمکم فطَلَبتم»؛حقّ ضعفا را ضایع کردید و پیش چشم شما،مستضعفین و فقرا و محرومین پامال شدند و شما برنیاشفتید؛اما درباره ی حقوق و منافع خودتان مجامله نکردید و همه ی آن را مطالبه کردید.هر جا سخن از منافع خودتان است،محکم می ایستید و هر جا سخن از حقوق محرومین و ضعفاست،کوتاه می آیید. امام حسین(ع)به اصحاب پیامبر فرمود:«فلا مالاً بذلتموه»؛نه مالی در راه دین،بذل کردید و نه در راه خدا و انقلاب و جهاد عدالت،انفاق کردید.«و لا نفساً خاطرتم لِلّذی خلقها و لاعشیرةً عادیتموها فی ذات الله»؛نه حتی جانتان را یک بار هم در راه خالق این جان،به خطر انداختید؛یک سیلی برای دین نخوردید و نه به خاطر خدا با قوم و خویشهایتان که فاسد بودند،در افتادید. همه ی این کوتاهی ها را کردید؛اما با وجود این،آرزوی بهشت الهی و همنشینی پیامبر(ص) در آخرت را هم دارید! «انتم تَتَمَنّوُن علی الله جَنَّتَه و مجاورة رسوله»؛می خواهید در بهشت،همنشین پیامبران و انبیا هم باشید در حالی که من منتظر انقام الهی برای شما هستم.حال که نه شما خود،اهل اقدام هستید و نه وقتی ما اقدام می کنیم،حاضرید از ما طرفداری و حتی یک دفاع خشک و خالی کنید،چگونه امید بهشت دارید؟!». فرمود:«شما،مردان الهی و مجاهد را اکرام نمی کنید.شما که به نام خدا و به خاطر خدا در میان مردم محترمید و مردم به احترام پیامبر به شما احترام می گذارند،چرا در راه پیامبر(ص)،فداکاری نمی کنید؟ «قد ترون عهودَ الله منقوضَه فلا تَفزَعون»؛می بینید که پیمانهای الهی همه نقض شده و زیر پا انداخته شده و فریاد نمی زنید.«امّا اَنتم لبعض ذِمَم آبائکم تَفزعون»؛امّا همین که به یکی از پیمانهای پدران خودتان ذره ای جسارت می شود،فریاد می زنید.میثاق رسول الله(ص) در این جامعه،تحقیر شده و کورها،لالها،زمین گیرها،بیچاره ها و محرومین در شهرها رها شده اند و کسی به فکر محرومین و بیچاره ها نیست.کسی به اینان رحم نمی کند». حسین (علیه السّلام) عقل سرخ – گفتگو با حسن رحیم پور(ازغدی)-مجموعه مباحث طرحی برای فردا(۲). [ شنبه 19 آذر 1390 ] [ 11:19 PM ] [ یاسر جمالی ]
|
درباره وبلاگ 
اى پـــــرده دار كعبـــــه، بردار پرده از پیش `·.•.·´ كــــــــز روى كعبه دل، ما پرده را كشیدیم |
می کند و اهل عمل است،حمایت می کنید.این همه احترام و حرمت را برای چه می خواهید؟ برای چه وقت می خواهید؟! کجا می خواهید خرجش کنید؟ «بالادهانِ و المصانعةِ عند الظّلمةِ تعملون».(دُهن به معنی روغن است،ادهان،روغن مالی یا همین ماست مالی کردن است که ما در زبان فارسی،به کنایه از سازشکاری و سهل انگاری می گوییم).شما همه چیز را ماست مالی می کنید.