محدث گرانقدر حاج شیخ عباس قمی به هنگام بحث از دختران حضرت موسی بن جعفر(علیه السلام) می نویسد:

"برحسب آنچه به ما رسیده، افضل آنها سیده جلیله معظمه، فاطمه بنت امام موسی(علیه السلام)، معروف به حضرت معصومه است".⁽¹⁾

پژوهشگر معاصر علامه بزرگوار حاج شیخ محمد تقی تستری، صاحب قاموس الرجال می نویسد:

"در میان فرزندان امام كاظم(علیه السلام) با آن همه كثرتشان بعد از امام رضا(علیه السلام)، كسی همسنگ حضرت معصومه(سلام الله علیها) نمی باشد".⁽²⁾

برای توجه  به عظمت فوق العاده و شخصیت وصف ناپذیر حضرت معصومه(سلام الله علیها) به نقل روایتی از امام صادق(علیه السلام) می پردازیم، و یادآور می شویم كه امام صادق(علیه السلام) هنگامی این حدیث را بیان فرموده اند كه نه تنها حضرت معصومه دیده به جهان نگشوده بود، بلكه پدر بزرگوارش حضرت موسی بن جعفر(علیه السلام) نیز متولد نشده بود. و اینك متن حدیث:

به مقتضاى روایات عدیده‏اى كه از امامان بزرگوار راجع به فضایل و مناقب حضرت فاطمه معصومه سلام‏اللَّه‏علیها و ثواب زیارت آن بزرگوار رسیده است، طبعاً ولىّ‏عصر، امام زمان ارواحنافداه نیز براى آن بانوى بهشتى احترام و تعظیم فراوان قائلند و از روى همین قراین و شواهد مى‏توان گفت كه آن ولى‏اعظم خدا نیز به زیارت عمّه بزرگوار خود، حضرت فاطمه معصومه سلام‏اللَّه‏علیها اهتمام دارند و مرقد مطهّر وى مورد توجّه، عنایت و الطاف امام زمان علیه‏السّلام مى‏باشد.

و به همین مناسبت زائران بقعه منوّره از زن و مرد نیز مورد لطف خاصّ امام زمان علیه‏السّلام مى‏باشند، زیرا آن حضرت مى‏بینند كه دلدادگان آل محمّد و شیعیان اهلبیت علیهم‏السّلام سر بر آستان عمّه گرانقدرشان ساییده و عتبه مباركه و ضریح مقدّس او را مى‏بوسند.

اینها مطالبى بود كه با ملاحظه اخبار و روایات مربوط به زیارت بى‏بى دو عالم ذكر كردیم. علاوه كه بعضى از مكاشفات و رؤیاهاى صادقه نیز كه براى اهل‏دل و صاحبان‏نفوس‏زكیّه واقع شده، حكایت از همین معنا مى‏كند.

در میان خواتین باجلالت و بانوان بیت رسالت و امامت، دو بانوى آسمانى‏اند كه از جهات گوناگون شبیه به یكدیگرند و وجه شباهت و قدر مشترک بین آن دو فراوان است. آن دو بزرگوار، یكى حضرت زینب كبرى، عقیله‏بنى‏هاشم علیهاالسّلام است و دیگرى حضرت فاطمه‏ معصومه سلام‏اللَّه‏علیها.

و اما وجه تشابه و جهت مشابهت و مشاركت آن دو بانوى گرانقدر الهى و آسمانى:

1- هردو سرافرازند كه دختر امام معصوم و آسمانى‏اند. زینب كبرى دخت بلنداختر حضرت امیرالمؤمنین، على علیه السّلام و حضرت معصومه دخت والاگهر حضرت موسى‏بن‏جعفر صلوات‏اللَّه‏علیهاوعلیهم‏اجمعین.

این بارگاه قدس كه از عرش برتر است

آرامگاه دختر موسى بن جعفر است

پاكیزه گوهر صدف عصمت بتول

یعنى كه نور دیده زهراى اطهر است

والا تبار خواهر سلطان دین رضا

فخر زنان عالم و خاتون محشر است

عزّت نگر كه حرمت طوف حریم او

با حرمت طواف امامان برابر است

شبى گشتم مقیم گلشن قم

 سحر چون گل شكفتم با تبسّم

بلى چون گل شود با گل مقابل

در او لطف و صفا یابد تجسّم

به دیوار و در این بیت توحید    

فروغ عترت و قرآن توان دید

بود این بارگاه خلد آذین

حریم دخت هفتم خسرو دین

مزار حضرت معصومه اینجاست

رضا را خواهر مظلومه اینجاست

بوى ربیع در كوچه‏ها پیچیده بود، حرارت آفتاب بعدازظهر جاى خود را به نسیم نوازشگر سپرده بود و من دست‏به سینه در آستانه بارگاه حضرت معصومه(سلام الله علیها) ایستاده بودم:

«السلام علیك یا فاطمه المعصومه‏»قصد داشتم امروز را در «بیت‏النور» نورانى شوم. «بیت النور» محراب كوچكى است كه حضرت فاطمه معصومه(سلام الله علیها) در مدت‏17 روز اقامت‏خود در قم قنوت هاى خویش را با محراب كوچك ولى آسمانى آن عبادتگاه زیبا تقسیم مى‏كردند. «بیت النور»; خانه‏اى است از نور كه هنوز بعد از سالهاى زیادى كه بر آن گذشته عطر بهشتى بانویى ملكوتى را منتشر مى‏كند.

سرت را به شیشه پنجره تكیه داده اى. ماشین از پلیس راه مى گذرد و هر لحظه به شهر نزدیك تر مى شود، دلت بهانه مى گرفت، هواى او را كرده بود كه پا در سفر گذاشتى از لحظه اى كه ساک را بسته اى و راه افتاده اى هر لحظه بى تابتر شده اى از بلنداى جاده به شهر خیره مى شوى نگاهت از روى ساختمان ها مى گذرد. چشمان تشنه ات در التهاب عطش مى سوزند. چیزى را مى كاوند كه خود نمى دانى، دلت گواهى روشنى مى دهد. در تابش نور آفتاب تشعشع خیره كننده «گنبد طلایى» حرمش چشمانت را به آتش مى كشد. نگاه تشنه ات بر روى گنبد قفل مى شود، مى ماند. گویى به آنچه مى طلبیده رسیده است...

 دخترك خردسال درون كیسه اكسیژن به آرامى نفس می كشید. گاه چشمان آسمانى رنگش را لحظه اى به صورت مادرش میدوخت، گویا چیزى از او می خواست. مادر با نگاهى خسته و درمانده به نقطه اى از اتاق خیره می شد و در میان خیالات غوطه می خورد تا دور دستها روزنه امیدى به چشم نمی خورد.

آفتاب از لاى پرده كركره آبى رنگ به داخل اتاق سرک می كشید. باد خنكى از دشت شرقى ساوه تا عمق قم می خزید. لكه هاى سفید ابر به دنبال باد در دل آسمان آبى می دویدند. ساعت ده صبح را نشان می داد كه دكتر با تبسمى ساختگى وارد اتاق می شد.

قم، یك شهر نیست، یك "فرهنگ" است.

جغرافى نیست، تاریخ است.

قم، ریشه در دین دارد و از چشمه سار معارف "اهل بیت" سیراب ‏شده است. شهر جهاد و اجتهاد، شعور و شرف، خون و حماسه و شهادت‏ است. قم، همیشه قائم و همیشه پیشتاز و پیشقدم بوده است.

در «انقلاب اسلامى‏»، نداى «قم‏» بود كه بر رواق تاریخ معاصرانعكاس مى‏یافت. قم، آئینه دار طلعت نور بود.

«19دى‏» بارقه‏اى از آن دل پرالتهاب و جرقه‏اى از آن كانون خشم‏ و آتش بود كه در سینه خداباوران نهفته بود.