|
نینوا 
|
در رهگذر اميد و بيميم در حسرت يك تپش نسيميم اي زمزمه ي نسيم برخيز ما را به هواي خود بر انگيز اي رايحه ي تو روح پرور موج نفس تو نوح پرور ماييم و هزار رود سركش دريا دريا خروش و آتش ما شعله ي پيچ و تاب داريم از داغ تو التهاب داريم اين شعله هجوم ناله ي ماست آبي است كه در پياله ي ماست روزي كه به ما پياله دادي تعليم فغان وناله دادي جامي كه به ما نوالله كردي ما را به غمت حواله كردي
اي خواجه كه واجب الوجودي آن دم كه كسي نبود بودي گفتي كه به ناله مستمندي بر گريه ي عاشقان بخندي خرسندي تو به زاري ماست چشم تو به اشك جاري ماست اي اول و آخر زمانه اي ظاهر غايب از ميانه خود مي داني كه هرچه هستيم در دايره از مي تو مستيم تا از نفست وجود داريم سر بر خاك سجود داريم ما را ازلي محمدي كن سر خوش ز شراب احمدي كن هر چند دهان بسته داريم
از درد دلي شكسته داريم ماييم خراب سازش تو محتاج دمي نوازش تو هر چند كه سر به سايه نقصيم لطفي كه ميان خون برقصيم در فصل به خون تپيدن ما دستي بگشا به چيدن ما اي كاش كه در غمت بميرم كز چشم تو خونبها بگيريم اي روح مباشران توحيد سرحلقه ي ناشران توحيد اي خال تو نقطه ي نبوت وي خط تو مصحف مروت اي چشم تو چشمه ي عنايت
|
|
